Τόσα χρόνια τώρα η ίδια ιστορία: μια ιστορία ξεδιάντροπης λεηλασίας

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαραλλέος
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια σύνταξι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα της «Επιτροπής των Σοφών»,
κι αποχαιρέτα την, την σύνταξιν που χάνεις.

Κ. Π. Καβάφης, Απολείπειν ο θεός Αντώνιον, 1911

Υπάρχει πράγματι πρόβλημα βιωσιμότητας των ασφαλιστικών ταμείων και εάν ναι, πώς άραγε αυτό προέκυψε;

Είναι πάγια η τακτική που ακολουθούν τα αφεντικά και τα τσιράκια τους, προτού εξαπολύσουν (μία ακόμη) επίθεση στον άμεσο και έμμεσο μισθό μας, να επικαλούνται ένα υποτιθέμενο οικονομικό αδιέξοδο, μια κρίση δημοσιονομικής φύσης, η οποία υποτίθεται ότι δικαιολογεί την «ανάγκη» άμεσης λήψης διαρθρωτικών μέτρων. Έτσι και τώρα. Μέσω ενός συντονισμένου βομβαρδισμού από άρθρα, «έγκυρα» τηλεοπτικά ρεπορτάζ και «επιστημονικές αναλύσεις» που βρωμάνε νεοφιλελεύθερη μπόχα από χιλιόμετρα, μας «πληροφορούν» ότι «δυστυχώς τα λεφτά δεν φτάνουν» και ως εκ τούτου «το ασφαλιστικό σύστημα θα καταρρεύσει εάν δεν ληφθούν άμεσα γενναία μέτρα». Αυτό όμως που πάντοτε –κοίτα να δεις– ξεχνούν να πουν είναι το πώς ακριβώς εξαϋλώθηκαν τα αποθεματικά, που ανέκαθεν χρηματοδοτούνταν από την άγρια έμμισθη εκμετάλλευσή μας. Το πώς δηλαδή δημιουργήθηκε το «πρόβλημα» και ποιοι ευθύνονται για αυτό. Ξεχνούν –εντελώς τυχαία…– για παράδειγμα να αναφέρουν:

  • Την πολύχρονη –ήδη από το 1950 μέσω του Αναγκαστικού Νόμου 1611/1950– ληστεία των αποθεματικών των ταμείων μέσω της δέσμευσής τους σε λογαριασμούς με πολύ χαμηλότερο επιτόκιο από τα τότε επίπεδα πληθωρισμού και τραπεζικών επιτοκίων. Πχ. την περίοδο 1955-1973 η εκ του νόμου υπεύθυνη για τη διαχείριση (βλ. λεηλασία) των αποθεματικών Νομισματική Επιτροπή όρισε το επιτόκιο στο 4%, όταν τα αντίστοιχα επιτόκια καταθέσεων κυμαίνονταν μεταξύ 5% και 9,5%. Οι μεγαλύτερες όμως απώλειες συντελέστηκαν την περίοδο 1974-1994, όταν τα τρέχοντα επιτόκια καταθέσεων κυμάνθηκαν περίπου στο 20%, φτάνοντας ακόμη και το 24%… Τα δεσμευμένα αυτά αποθεματικά χρησιμοποιούνταν καθόλη αυτή την περίοδο από τις τράπεζες για να δανειοδοτηθούν μια σειρά καπιταλιστικών επενδύσεων (τα γνωστά στους παλιότερους ως «θαλασσοδάνεια»…). Σύμφωνα δε με υπολογισμούς της ΓΣΕΕ, εάν τα χρήματα αυτά τοκίζονταν κατά τους τρέχοντες όρους, τότε τα αποθεματικά των ταμείων στα τέλη της δεκαετίας του 1990 θα ξεπερνούσαν τα 25-30 τρις δραχμές (ή 75-90 δις ευρώ).
  • Τη δυνατότητα που παραχωρήθηκε στις διοικήσεις των ταμείων να επενδύουν αρχικά έως το 20% κι εν συνεχεία το 23% (βλ. νόμους 2076/1992 και 2676/1999) των αποθεματικών των ταμείων σε μετοχές και άλλες επενδύσεις υψηλού ρίσκου, την ίδια περίοδο που –συμπτωματικά βέβαια…– προωθήθηκε η ιδιωτικοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Μόνο από την κατάρρευση του Χρηματιστηρίου, τα ασφαλιστικά ταμεία υπολογίζεται ότι έχασαν 3,5 δις ευρώ την περίοδο 1999-2002, δίχως να υπολογίζονται οι ζημιές από τις «επενδύσεις» σε εξειδικευμένα χρηματιστηριακά προϊόντα υψηλού ρίσκου, όπως «δομημένα ομόλογα», που διεκπεραίωσαν επενδυτικά funds, τσεπώνοντας υψηλές αμοιβές της τάξης των δεκάδων εκατ. ευρώ.
  • Την πάγια εισφοροδιαφυγή των αφεντικών, σε συνδυασμό είτε με τις συνεχείς μειώσεις του εργοδοτικού κόστους, χάριν της «ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας», δηλαδή χάριν της μεγαλύτερης κερδοφορίας της καπιταλιστικής τάξης, είτε μέσω της θέσπισης ευνοϊκών ρυθμίσεων καταβολής των οφειλομένων είτε μέσω της κρατικής ανοχής στη μη καταβολή τους (8,5 δις ευρώ οι βεβαιωμένες οφειλές των αφεντικών προς τα ταμεία ήδη από το 2010). Χαρακτηριστικότερο ίσως παράδειγμα αυτής της πολιτικής πριμοδότησης των ελλήνων (μικρών και μεγάλων) καπιταλιστών αποτελεί η, με τις ευλογίες του κράτους, ανασφάλιστη εκμετάλλευση της εργασίας εκατοντάδων χιλιάδων μεταναστών εργατών την περίοδο 1991-2011, για να μην αναφέρουμε τις τεράστιες οφειλές (ύψους 12 δις ευρώ το 2010) του ίδιου του κράτους-εργοδότη προς τα ασφαλιστικά ταμεία.
  • Τις απώλειες λόγω της εφαρμογής του PSI, δηλαδή του προγράμματος ονομαστικού κουρέματος κατά 53,5% των Ομολόγων Ελληνικού Δημοσίου (ΟΕΔ) που διακρατούσε ο ιδιωτικός τομέας. Σαν να μην έφτανε το κούρεμα στην αξία των ομολόγων που τα ταμεία ήδη είχαν στο χαρτοφυλάκιό τους, τα δεσμευμένα σε ειδικό λογαριασμό της Τράπεζας της Ελλάδας αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων χρησιμοποιήθηκαν για να αγοραστούν από τράπεζες και άλλους ιδιώτες επενδυτές ομόλογα, που επρόκειτο να κουρευτούν όπως είπαμε κατά 53,5%, στο 100% της αξίας τους, προκαλώντας συνολικές απώλειες άνω των 12 δις ευρώ. Οι πραγματικές απώλειες όμως ήταν πιο μεγάλες, καθώς η αξία των ΟΕΔ έκτοτε έχει μειωθεί και άλλο, κάτω από το 30% της ονομαστικής, ενώ σημαντικές είναι και οι απώλειες των ταμείων από τους μειωμένους πλέον ετήσιους τόκους που αντιστοιχούν στα ομόλογα αυτά (μείωση κατά περίπου 600 εκατ. ανά έτος), καθώς και από τη συρρίκνωση της συμμετοχής τους στο μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών, εξαιτίας του πρώτου προγράμματος ανακεφαλαιοποίησης. Εξαιτίας της επίμονης επιβολής των ακραίων πολιτικών εσωτερικής υποτίμησης τα τελευταία χρόνια, οι απώλειες των ταμείων σωρευτικά αγγίζουν τα 21 δις ευρώ, καθώς από 26 δις ευρώ το 2009 τα αποθεματικά έφτασαν μόλις τα 4,5 δις το 2013, σύμφωνα με στοιχεία του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ.

Επομένως, αυτός ο ασφυκτικός δημοσιονομικός κλοιός που σήμερα «θέτει σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος» δεν προκλήθηκε από τις υποτιθέμενες «αντικειμενικές αδυναμίες» της αρχιτεκτονικής του, αλλά αντίθετα αποτελεί το αποτέλεσμα της συνειδητής και βάσει σχεδίου λεηλασίας που διαχρονικά εφάρμοσε το πολιτικό προσωπικό του κεφαλαίου, το ίδιο που σήμερα ανερυθρίαστα επικαλείται το «οικονομικό αδιέξοδο» και τις «στρεβλώσεις» του συστήματος ασφάλισης για να προχωρήσει σε νέες περικοπές των συντάξεών μας.

Ρε καθάρματα, σαν πολλά δεν είναι τα φράγκα που μας φάγατε, τώρα θέλετε να μας ρίξετε από πάνω και το φταίξιμο για να φάτε ακόμη περισσότερα;

Τι έχει ήδη ψηφίσει όσον αφορά το ασφαλιστικό σύστημα η αριστερά του κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη;

Η μνημονιακή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, η μόνη με (ακόμη) επαρκή κοινωνική νομιμοποίηση για να προχωρήσει στην πιο άγρια μέχρι τις ημέρες μας μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, ολοκληρώνοντας έτσι τις πολυετείς προσπάθειες των καπιταλιστών να το αναδιαρθρώσουν εκ βάθρων, έχει ήδη δείξει τα δόντια της από τις πρώτες ημέρες της διακυβέρνησής της. Σύμφωνα, λοιπόν, με τα λεγόμενα «προαπαιτούμενα μέτρα» που ψηφίστηκαν τον προηγούμενο Ιούλιο (ν. 4334/2015), εν όψει της τελικής συμφωνίας για το τρίτο μνημόνιο, αλλά και μετά την ψήφιση αυτού (ν. 4336/2015) η αριστερά του μνημονίου (μεταξύ άλλων) προχώρησε:

  • Στην παράταση του εργάσιμου βίου μας, στην παράταση δηλαδή της περιόδου εκμετάλλευσης της εργασίας μας από τους καπιταλιστές, μέσω της θέσπισης υψηλότερων ηλικιακών ορίων για τη συνταξιοδότηση (βλ. 62ο έτος της ηλικίας με 40 έτη εργασίας ή 12.000 ημέρες ασφάλισης και 67ο έτος της ηλικίας με 15 έτη εργασίας ή 4.500 ημέρες ασφάλισης). Ορίστηκε επίσης ως νέο όριο ηλικίας μειωμένης συνταξιοδότησης τα 62 έτη με 15 έτη εργασίας ή 4.500 ημέρες ασφάλισης.
  • Στη σταδιακή κατάργηση των πρόωρων συντάξεων από 01.07.2015 έως το 2022.
  • Στη μείωση του ύψους αυτών, μέσω της αύξησης της θεσμοθετημένης «ποινής» κατά 10% ετησίως (16% ή συνολικά 80% στην πενταετία έναντι 6% ή 30% στην πενταετία που ίσχυε ως σήμερα) και μέχρι τη συμπλήρωση του διαμορφούμενου, κατά περίπτωση, προβλεπόμενου νέου ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης.
  • Στη χορήγηση, σε όσους συνταξιοδοτηθούν μετά τις 30.06.2015 με 15ετία και έως 20 έτη ασφάλισης, σύνταξης που αναλογεί μόνο στις καταβαλλόμενες εισφορές (βλ. οργανικό ποσό), ενώ το πλήρες ποσό της κατώτατης εγγυημένης σύνταξης θα τους καταβληθεί μετά την συμπλήρωση του 67ου έτους.
  • Στην περαιτέρω μετακύλιση του κόστους υγειονομικής περίθαλψης στις πλάτες των εργαζομένων (κατά περίπου 425 εκατ. ευρώ το 2015 και 855 εκατ. ευρώ για το 2016 και κάθε επόμενο έτος), μέσω της αύξησης των σχετικών εισφορών από το 4% στο 6% επί των ακαθάριστων κύριων συντάξεων, ενώ επιπλέον επιβλήθηκε κράτηση 6% στις καταβαλλόμενες επικουρικές.
  • Στην κατάργηση μιας σειράς φόρων προς τρίτους, μέσω των οποίων χρηματοδοτούνταν ασφαλιστικά ταμεία, μειώνοντας εκ νέου τα (ήδη όπως είδαμε μειωμένα) έσοδά τους.
  • Στην πρόβλεψη για συνολική μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 2,5-3 δις ευρώ μόνο την περίοδο 2015-2016. Επίσης στην κατάργηση του ΕΚΑΣ από τον Ιανουάριο του 2019 για όλους τους χαμηλοσυνταξιούχους (περίπου 200.000 τον Μάιο του 2014) που το δικαιούνται, με περικοπή του ήδη από τον Μάρτιο του 2016 στο «ανώτερο 20% των δικαιούχων», δηλαδή σε περίπου 40.000 συνταξιούχους που σήμερα λαμβάνουν το πενιχρό βοήθημα των 230 ευρώ. Το συνολικό δημοσιονομικό όφελος του εν λόγω μέτρου ανέρχεται σε 1,1 δις ευρώ.
  • Στην κατάργηση όλων των εξαιρέσεων χρηματοδότησης των φορέων ασφάλισης από τον κρατικό προϋπολογισμό.
  • Στην ένταξη όλων των Ταμείων και των τομέων επικουρικής Ασφάλισης στο ΕΤΕΑ. Παράλληλα με την απαγόρευση κρατικής χρηματοδότησης του ενιαίου, πλέον, ταμείου επικουρικής ασφάλισης, εισήχθη από την πίσω πόρτα το μέτρο της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος, σύμφωνα με το οποίο το ποσό που θα αποδίδεται στους συνταξιούχους θα καθορίζεται –πάντοτε προς τα κάτω…– από την ίδια την εκάστοτε δημοσιονομική ικανότητα του ταμείου.

Μάλιστα, λίγες μόλις μέρες πριν τις εκλογές, με νέα εγκύκλιο (Α.Π.Φ.80000/οικ. 36954/125) μείωσε την κατώτερη σύνταξη του ΙΚΑ από 486 σε 393 ευρώ για τους πρωτοασφαλισμένους μετά το 2011, μείωση που σε συνδυασμό με την κατάργηση του ΕΚΑΣ θα οδηγήσει σε απώλειες κατά περίπου 30% στις συντάξεις του 25% των συνταξιούχων. Σύμφωνα δε με το πιο πρόσφατο νομοσχέδιο (ν. 4337/2015), υπό τον παραπλανητικά γενικόλογο τίτλο «Μέτρα για την εφαρμογή της συμφωνίας δημοσιονομικών στόχων και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων», το οποίο ψηφίστηκε στις 16/10 εν μέσω εκκωφαντικής (κοινωνικής) σιωπής, καθώς ούτε η ΓΣΕΕ ούτε η ΑΔΕΔΥ ούτε το ΠΑΜΕ εξήγγειλαν μία έστω απεργία, η επίθεση στα ασφαλιστικά μας δικαιώματα συνεχίστηκε με καταιγιστικούς ρυθμούς. Πιο συγκεκριμένα (μεταξύ άλλων) ψηφίστηκε:

  • Η εφαρμογή του ασφαλιστικού νόμου Λοβέρδου (ν. 3863/2010) στο δημόσιο τομέα για την περίοδο ασφάλισης από 1/1/2011, για όσους δημόσιους υπαλλήλους αποχώρησαν από 1/9/2015. Ως γνωστόν, σύμφωνα με τον εν λόγω νόμο οι συντάξεις υπολογίζονται ως το άθροισμα ενός βασικού τμήματος σύνταξης, ύψους 360 ευρώ, το οποίο και εγγυάται το κράτος (βλ. διανεμητικό σύστημα) και ενός αναλογικού που βασίζεται στις ατομικές εισφορές των εργαζομένων (βλ. ανταποδοτικό/κεφαλαιοποιητικό σύστημα) κατά την τελευταία προ της συνταξιοδότησης πενταετία, βάσει νέων χαμηλότερων συντελεστών αναπλήρωσης. Με λίγα λόγια συνεχίστηκε η σταδιακή μετατροπή του συστήματος ασφάλισης από αναδιανεμητικό σε κεφαλαιοποιητικό. Μάλιστα για τον υπολογισμό των αναλογικών συντάξεων των δημόσιων υπαλλήλων που αποχώρησαν από 1/9/2015 θα χρησιμοποιηθούν οι βασικές αποδοχές που καθορίζονται από το μισθολογικό κλιμάκιο του 2010, οδηγώντας σε επιπλέον, έμμεσες αυτή τη φορά, μειώσεις των συντάξεων.
  • Ολοκληρώθηκε η κατάργηση των πρόωρων συντάξεων καθώς αυξάνονται τα όρια ηλικίας σε όσους είναι ασφαλισμένοι στον ιδιωτικό τομέα και μπορούσαν μέχρι πρόσφατα να συνταξιοδοτηθούν πριν από το 67ο έτος της ηλικίας τους (ή πριν το 62ο, έχοντας παράλληλα συμπληρώσει 40 έτη ασφάλισης). Υπολογίζεται ότι μέσω της σταδιακής αύξησης του απαιτούμενου ασφαλιστικού χρόνου, περίπου 100.000 ασφαλισμένοι θα αναγκαστούν να εργαστούν 1-4 έτη παραπάνω για να πάρουν στο τέλος μια σύνταξη, κατά τα φαινόμενα, της πλάκας. Για ορισμένες κατηγορίες ασφαλισμένων τα νέα συνταξιοδοτικά όρια συνεπάγονται παράταση του εργάσιμου βίου τους ακόμη και κατά …17 έτη.

Με τον νέο νόμο καταργήθηκαν, επίσης, μια σειρά ευνοϊκών ρυθμίσεων των νόμων 4325 και 4331/2015 που ψηφίστηκαν πριν την υπογραφή της νέας μνημονιακής συμφωνίας, όπως η διάταξη που προέβλεπε την επαναχορήγηση σύνταξης σε περίπου 20.000 ανασφάλιστους υπερήλικες του ΟΓΑ· η δυνατότητα συμψηφισμού της σύνταξης των ασφαλισμένων του Οργανισμού Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών (ΟΑΕΕ) με τα χρέη τους προς τον Οργανισμό· η δυνατότητα υπαγωγής ασφαλισμένων του ΕΤΑΑ σε έως και τρεις χαμηλότερες ασφαλιστικές κλάσεις (μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2016), μέτρο που μείωνε την οικονομική επιβάρυνση των ασφαλισμένων, ειδικά των ανέργων· η δυνατότητα χρήσης πόρων του Ασφαλιστικού Κεφαλαίου Αλληλεγγύης Γενεών (ΑΚΑΓΕ) για την κάλυψη ταμειακών ελλειμμάτων. Ταυτόχρονα επανήλθαν οι ποινικές διώξεις για τους οφειλέτες των ΟΑΕΕ και ΕΤΑΑ, ενώ η κυβέρνηση ήδη συζητά την αυστηροποίηση των όρων και προϋποθέσεων για την ένταξη στη ρύθμιση των 100 δόσεων.

Όλα τα παραπάνω εντάσσονται στην προσπάθεια της αριστεράς του μνημονίου να μειώσει τη συνταξιοδοτική δαπάνη κατά 4 δις ευρώ μέχρι το 2018, φτάνοντας μόλις τα 8,6 δις ανά έτος (έναντι 21 δις το 2011 και 15 δις το 2012) και να τη διατηρήσει σε αυτά τα επίπεδα έως το τέλος του 2021, όπως έχει ήδη συμφωνηθεί με τους δανειστές, παρότι αναμένεται να συνεχιστεί η μείωση των εσόδων των ασφαλιστικών ταμείων, εξαιτίας: 1) των νέων χαμηλότερων μισθολογίων στο δημόσιο που θα συμπαρασύρει (και άλλο) του μισθούς στον ιδιωτικό τομέα· 2)  των υψηλών ποσοστών ανεργίας· 3) της επέκτασης της αδήλωτης και επισφαλούς εργασίας – άνω του 50% των νέων συμβάσεων εργασίας αφορούν θέσεις επισφαλούς εργασίας· 4) των νέων εργοδοτικών απαλλαγών, καθώς οι «δανειστές» εκ μέρους των ντόπιων καπιταλιστών αρνήθηκαν κατηγορηματικά –όχι παίζουμε– την αύξηση των εργοδοτικών εισφορών, αντίθετα μάλιστα εισηγήθηκαν τη μείωσή τους· 5) της βαθιάς κρίσης κοινωνικής αναπαραγωγής που ανατρέπει δραματικά την αναγκαία σχέση ασφαλισμένων/συνταξιούχων (βλ. μετανάστευση τόσο ντόπιων –ήδη περίπου 280.000 μετανάστευσαν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες από τις αρχές της «κρίσης χρέους»– όσο και ξένων προλετάριων, όπως επίσης το αρνητικό τα τελευταία χρόνια ισοζύγιο γεννήσεων/θανάτων).

Τι προβλέπει το πόρισμα της «Επιτροπής των Σοφών» για το νέο Ασφαλιστικό Νομοσχέδιο και τι συζητά η αριστερά του κεφαλαίου;

Μία πρώτη (πικρή) γεύση για το τι μας μέλλεται έχουμε ήδη λάβει από τη δημοσιοποίηση του πορίσματος της λεγόμενης –τρομάρα τους– «Επιτροπής των Σοφών», που αποτελεί αντιγραφή παλιότερων αντίστοιχων «μελετών» (βλ. πχ. «Έκθεση Σπράου» του 1997, που με τη σειρά της ήταν απλή ξεπατικωτούρα αντίστοιχων προγραμμάτων του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας) και στην οποία –διόλου τυχαία βέβαια– συμμετέχουν διαβόητα καθάρματα με αποδεδειγμένη εμπειρία στο ξεζούμισμα των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων, όπως ο πρώην διοικητής του ΙΚΑ Μ. Νεκτάριος. Αν και οι αναλογιστικές μελέτες που τελικά θα καθορίσουν τις τελικές ποσοτικές λεπτομέρειες της νέας συνολικής ασφαλιστικής μεταρρύθμισης που θα ψηφιστεί στα τέλη Νοεμβρίου δεν είναι ακόμη γνωστές, αξίζει να εξεταστούν οι κατευθυντήριες γραμμές που προκύπτουν από το εν λόγω πόρισμα και οι οποίες έχουν ήδη τεθεί σε διαβούλευση, προκειμένου να καταλάβουμε τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της νέας επίθεσης εις βάρος όλων των συνταξιούχων και όλων των εργαζομένων. Σύμφωνα, λοιπόν, με το νέο πόρισμα και όσα φαίνεται να συζητά η αριστερά του κεφαλαίου, στο επερχόμενο νομοσχέδιο (μεταξύ άλλων) θα προβλέπεται:

  • Η διοικητική και οργανωτική ενοποίηση όλων των ταμείων σε ένα ή τρία (βλ. μισθωτοί, ελεύθεροι επαγγελματίες και αγρότες) ανάλογα με το εκάστοτε σενάριο, η συγχώνευση κύριας και επικουρικής σύνταξης, καθώς και η ουσιαστική ενοποίηση των κανόνων ασφάλισης και συνταξιοδότησης για όλους τους συνταξιούχους, παλιούς, νέους και μελλοντικούς.
  • Η χορήγηση ανταποδοτικής (αναλογικής) σύνταξης, βάσει των ατομικών εισφορών του κάθε ασφαλισμένου στο σύνολο του εργάσιμου βίου του, και όχι της τελευταίας πενταετίας όπως προέβλεπε ο ν. 3863/2010. Πρόκειται, δηλαδή, για ακόμη στενότερη σύνδεση μεταξύ ατομικών εισφορών και τελικών ατομικών συνταξιοδοτικών παροχών, σύμφωνα με το σύστημα νοητής κεφαλαιοποίησης, το οποίο βασίζεται σε εικονικούς λογαριασμούς καθορισμένων εισφορών (Notional Defined Contributions). Οι εικονικοί αυτοί λογαριασμοί –εικονικοί γιατί οι εισφορές δεν αποταμιεύονται στην πράξη αλλά χρηματοδοτούν τις τρέχουσες ανταποδοτικές συντάξεις– τοκίζονται βάσει ενός επίσης εικονικού επιτοκίου που καθορίζεται από το κράτος και το οποίο συνδέεται με «αντικειμενικούς» μακροοικονομικούς δείκτες (ΑΕΠ, απασχόληση, αποδοχές ασφαλισμένων κλπ.). Άρα η επιτροπή προβλέπει τη μείωση της σύνταξης σε περίπτωση οικονομικής ύφεσης – είδαμε πάντως και κατά το παρελθόν, σε περιόδους οικονομικής ανάπτυξης, τον τρόπο που το κράτος λήστευε τα ασφαλιστικά ταμεία «παίζοντας» με τα επιτόκια.
  • Η συμπληρωματική καταβολή βασικής ή εθνικής σύνταξης για όλους όσοι εμπίπτουν στα ήδη νομοθετημένα ηλικιακά όρια, την οποία θα εγγυάται και θα καταβάλλει το κράτος, μέσω της εθνικής φορολογίας. Το ύψος της ακούγεται ότι θα κυμανθεί περίπου στα 390 ευρώ μικτά, ενώ ενδέχεται να εισαχθούν εισοδηματικά (βλ. ύψος αναλογικής σύνταξης) και περιουσιακά κριτήρια για τον τελικό καθορισμό της, καθώς και ρήτρες που θα συνδέονται με τις μεταβολές στο προσδόκιμο όριο ζωής, το ΑΕΠ, την απασχόληση ή και τον Δείκτη Τιμών Καταναλωτή (άρα η βασική σύνταξη, όπως και η αναλογική, θα μειώνεται αυτόματα εάν το προσδόκιμο ζωής και η ανεργία αυξηθεί ή το ΑΕΠ μειωθεί…).
  • Η καθιέρωση ανώτατων ορίων αναπλήρωσης, ακόμη και κάτω από το 50%, έναντι 65-75% που ισχύουν σήμερα. Μάλιστα είναι εξαιρετικά πιθανόν το ποσοστό αναπλήρωσης να είναι κλιμακωτό, άρα ακόμη πιο μικρό, βάσει εισοδηματικών κριτηρίων. Προβλέπεται επίσης, πρόσθετο ποσοστό αναπλήρωσης ως και ποσοστό 25% μέσω προγραμμάτων επαγγελματικής και ιδιωτικής ασφάλισης. Υπέρ του ρόλου των τελευταίων πρόσφατα υπερθεμάτισε (φυσικά) ο ΣΕΒ, καθώς και η Ένωση Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδος.
  • Οι ήδη καταβαλλόμενες συντάξεις 2,5 εκατ. συνταξιούχων θα επαναϋπολογιστούν, δηλαδή θα μειωθούν, βάσει τριών κριτηρίων: της ηλικίας συνταξιοδότησης, των ετών ασφάλισης και των (νέων) ποσοστών αναπλήρωσης.
  • Η δημιουργία ενός αποθεματικού ταμείου (buffer fund), σύμφωνα με το υπάρχον πλαίσιο που ορίζει ο ν. 4162/2013 περί της αξιοποίησης της περιουσίας του Δημοσίου, για την ενεργητική διαχείριση της περιουσίας και των αποθεματικών των ταμείων (βλ. ιδιωτικοποίηση ακίνητης περιουσίας, επενδύσεις σε χρηματοπιστωτικά προϊόντα κλπ.), ώστε από τα έσοδα που θα προκύπτουν να χρηματοδοτηθούν τα πιθανά ελλείμματα, ειδικά κατά τη μεταβατική περίοδο ένταξης των ήδη ασφαλισμένων στο νέο καθεστώς, για να μην επιβαρυνθούν οι –θου κύριε φυλακήν τω στοματί μας– καπιταλιστές.

Όταν, λοιπόν, τόσα χρόνια τώρα τα αφεντικά προσπαθούσαν μεθοδικά και συστηματικά να διαιρέσουν περαιτέρω ένα ήδη διαιρεμένο, μέσω των διαφορετικών ανά επαγγελματικό κλάδο φορέων ασφάλισης, προλεταριάτο χωρίζοντάς το σε διαφορετικές κατηγορίες ασφάλισης (πχ. ασφαλισμένοι πριν το 1982, μεταξύ 1983 και 1993, μεταξύ 1993 και 2010 κλπ.) είχαν ένα και μόνο στόχο: εφαρμόζοντας μια τακτική μακροχρόνιου πολέμου φθοράς κατόρθωσαν να προχωρήσουν στη μία ή την άλλη μερική μεταρρύθμιση που χτυπούσε τα δικαιώματα της μίας ή της άλλης κατηγορίας ασφαλισμένων, δίχως για χρόνια να υπάρξει συλλογική αντίδραση της τάξης μας. Έτσι, ένα διαιρεμένο και σταδιακά αποδυναμωμένο προλεταριάτο βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπο με την από-τα-πάνω ενοποίησή του, καθώς το νέο νομοσχέδιο καθορίζει ενιαίους κανόνες για όλους. Βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα σχέδιο από-τα-πάνω καταβαράθρωσης όλων των συντάξεων και από κοινού εξατομίκευσης τόσο των συνταξιούχων, μέσω της εγκαθίδρυσης του ανταποδοτικού συστήματος νοητής κεφαλαιοποίησης, όσο και των τωρινών/μελλοντικών εργαζομένων που θα ανταγωνίζονται μεταξύ τους για μία λίγο καλύτερη δουλίτσα που θα εξασφαλίσει μια λίγο καλύτερη συνταξούλα.

Ενάντια σε ένα κανιβαλικό σύστημα που στρέφει τον έναν προλετάριο ενάντια στον άλλο! Κάτω τα ξερά σας από τους μισθούς & τις συντάξεις μας!

Αυτο-οργανωμένοι αγώνες ενάντια στην πολιτική της «εσωτερικής υποτίμησης»!

Ενάντια στη μίζερη και αποτυχημένη ρητορική των «μικρών νικών», γενικευμένη επίθεση ενάντια στο κεφάλαιο & το κράτος του!

ΟΤΑΝ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΝΟΜΟΘΕΤΕΙ…

Tο σχέδιο νόμου, υπό τον μακροσκελή τίτλο «Μέτρα για την εφαρμογή της συμφωνίας δημοσιονομικών στόχων και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων», το οποίο κατατέθηκε τη Δευτέρα (12/10) στη Βουλή και αναμένεται να ψηφιστεί μέσα στο Σαββατοκύριακο, στην ουσία περιλαμβάνει την αναθεώρηση –ή μάλλον κατάργηση– όλων των συνταξιοδοτικών διατάξεων των νόμων που ψηφίστηκαν «ερήμην των δανειστών» μέχρι τη συμφωνία της 12ης Ιουλίου.

Με αντάλλαγμα τη δόση των 2 δις ευρώ, τα οποία ύστερα από μία πολύ σύντομη διαδρομή θα ξανακαταλήξουν και πάλι στις τσέπες των δανειστών, και εν μέσω εκκωφαντικής «κοινωνικής ειρήνης», καθώς ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ δεν θεώρησαν ότι θα άξιζε τον κόπο να εξαγγείλουν απεργία, έτσι για τα μάτια του κόσμου, αυτές τις ημέρες ψηφίζονται μεταξύ πολλών άλλων: επιπλέον μειώσεις στις ήδη μειωμένες συντάξεις καθώς και νέος τρόπος υπολογισμού τους, διώξεις για οφειλές σε ασφαλιστικά ταμεία και κατάργηση συμψηφισμού χρεών, έμμεση εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος κλπ.

Πιο συγκεκριμένα:

  • Από την 1η Σεπτεμβρίου επεκτείνεται η εφαρμογή του ασφαλιστικού νόμου (3865/2010) και στο δημόσιο τομέα, ενώ ξεκινά η εφαρμογή και του νέου τρόπου υπολογισμού της σύνταξης, ο οποίος αναμένεται να οδηγήσει σε νέες μειώσεις από 7 έως 25% στις συντάξεις. Αυτές από εδώ και στο εξής θα υπολογίζονται ως το άθροισμα ενός βασικού (που θα εγγυάται το κράτος, βλ. αναδιανεμητικό σύστημα) και ενός αναλογικού τμήματος σύνταξης (που θα βασίζεται στις ατομικές εισφορές των εργαζομένων, βλ. ανταποδοτικό/κεφαλαιοποιητικό σύστημα).
  • Όσοι εργαζόμενοι βγουν στη σύνταξη στα 67 (σύμφωνα με την παράταση του εργάσιμου βίου που επιβλήθηκε, μαζί με άλλα «προαπαιτούμενα», τον Ιουλίο), από την 1η Ιουλίου του 2015 θα λάβουν την κατώτατη σύνταξη βάσει εισοδηματικών κριτηρίων. Όλοι οι υπόλοιποι που δεν πιάνουν το νέο ηλιακό όριο και μέχρι να το συμπληρώσουν, θα λαμβάνουν μόνο το οργανικό κομμάτι της σύνταξης, δηλαδή το ποσό που αντιστοιχεί στις ατομικές τους εισφορές. Εφόσον φτάσουν τα 67, το ποσό αυτό θα συμπληρώνεται, εάν είναι κατώτερο της κατώτατης σύνταξης, από το κράτος μέχρι του ποσού των 483 ευρώ.
  • Ολοκληρώνεται η κατάργηση των πρόωρων συντάξεων καθώς αυξάνονται τα όρια ηλικίας σε όσους είναι ασφαλισμένοι στον ιδιωτικό τομέα και μπορούσαν μέχρι σήμερα να συνταξιοδοτηθούν πριν από το 67ο έτος της ηλικίας τους (ή πριν το 62ο, έχοντας παράλληλα συμπληρώσει 40 έτη ασφάλισης). Από τις αυξήσεις των ορίων εξαιρούνται μόνο οι υπαγόμενοι στα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα, οι μητέρες και οι χήροι πατέρες ανίκανων τέκνων, δεν εξαιρούνται όμως κατά τα φαινόμενα οι οικοδόμοι που ασφαλίζονται υπό ειδικό καθεστώς βαρέων. Υπολογίζεται ότι μέσω της σταδιακής αύξησης του απαιτούμενου ασφαλιστικού χρόνου, περίπου 100.000 ασφαλισμένοι θα αναγκαστούν να εργαστούν 1-4 έτη παραπάνω για να πάρουν στο τέλος μια σύνταξη της πλάκας.
  • Όσοι εργαζόμενοι του Δημοσίου συνταξιοδοτούνται με μειωμένη σύνταξη, θα υποστούν επιπλέον μείωση 10% έως ότου συμπληρώσουν το προβλεπόμενο όριο ηλικίας για συνταξιοδότηση, εκτός όσων έχουν ποσοστό αναπηρίας 67% και λαμβάνουν επίδομα ανικανότητας, όσων λαμβάνουν σύνταξη ως παθόντες στην υπηρεσία, ή κατά μεταβίβαση εξαιτίας θανάτου συζύγου ή γονέα.
  • Καταργείται τέλος, ο μικρός λογαριασμός του Ασφαλιστικού Κεφαλαίου Αλληλεγγύης Γενεών (ΑΚΑΓΕ). Μέσω του λογαριασμού αυτού, που χρηματοδοτείται από κρατικά έσοδα ΦΠΑ (τα οποία όμως θα ήταν διαθέσιμα στα Ταμεία μετά το 2019…) και τις «Εισφορές Αλληλεγγύης Συνταξιούχων» που επιβλήθηκαν με τον μνημονιακό νόμο 3863/10, ως τώρα μπορούσαν οι ασφαλιστικοί φορείς να καλύπτουν εν μέρει τα ελλείμματά τους και να πληρώνουν στο ακέραιο τις (πετσοκομμένες) συντάξεις. Η κατάργηση του ΑΚΑΓΕ άμεσα συνεπάγεται μειώσεις επικουρικών συντάξεων.

Με το νέο νόμο καταργούνται, επίσης, μια σειρά ευνοϊκών ρυθμίσεων του νόμου 4331/2015. Πιο συγκεκριμένα:

  • Καταργείται η διάταξη που προέβλεπε την επαναχορήγηση σύνταξης σε περίπου 20.000 ανασφάλιστους υπερήλικες του ΟΓΑ.
  • Καταργείται η δυνατότητα του συμψηφισμού με τη σύνταξη των οφειλετών του Οργανισμού Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών (ΟΑΕΕ), με χρέη προς τον Οργανισμό από 20.000 έως 50.000 ευρώ. Στο εξής, το επιτρεπόμενο όριο οφειλής για συνταξιοδότηση, επανέρχεται για τους ασφαλισμένους του ΟΑΕΕ στις 20.000 ευρώ και για τους ασφαλισμένους του Ενιαίου Ταμείου Ανεξάρτητα Απασχολούμενων (ΕΤΑΑ) στις 15.000 ευρώ.
  • Καταργείται η δυνατότητα υπαγωγής ασφαλισμένων του ΕΤΑΑ σε έως και τρεις χαμηλότερες ασφαλιστικές κλάσεις (μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2016), μέτρο που θα μείωνε την οικονομική επιβάρυνση των ασφαλισμένων, ειδικά των ανέργων.
  • Ενώ λοιπόν οι εισφορές για μια σειρά ασφαλισμένoυς επανέρχονται στα αρχικά, υψηλά επίπεδα, ανεξαρτήτως των εισοδημάτων τους –εάν έχουν–, ταυτόχρονα επανέρχονται οι ποινικές διώξεις για τους οφειλέτες του ΟΑΕΕ και του ΕΤΑΑ.

Και όλα αυτά είναι μόνο η αρχή, καθώς το συνολικό πακέτο μέτρων σχετικά με το ασφαλιστικό αναμένεται τον Νοέμβριο.

Αυτό, καθώς φαίνεται, θα περιλαμβάνει τη διοικητική και οργανωτική ενοποίηση όλων των ταμείων σε ένα καθώς και την ουσιαστική ενοποίηση των όρων και προϋποθέσεων ασφάλισης και λήψης σύνταξης, τη στενότερη σύνδεση μεταξύ ατομικών εισφορών και ατομικών παροχών, την καθιέρωση ανώτατων ορίων αναπλήρωσης στο 75% (50% εγγυημένο από το κράτος και 25% από προγράμματα επαγγελματικής ασφάλισης) κλπ.

Ας θυμηθούμε τέλος ότι η αριστερά του κεφαλαίου έχει συμφωνήσει να προχωρήσει σε μειώσεις της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 4 δις ευρώ μέχρι το 2018  και διατήρηση της κρατικής χρηματοδότησης στα 9,5 δις έως το τέλος του 2021, παρότι αναμένεται αναλογική αύξηση του αριθμού των συνταξιούχων και περαιτέρω μείωση των εσόδων των ταμείων, εξαιτίας των πολύ υψηλών ποσοστών ανεργίας και και αδήλωτης εργασίας

                                                                                                                                      

Οκτώβρης 2015

N’ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΣΤΟ 3ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΜΟΝΙΜΗ ΛΙΤΟΤΗΤΑ

 

Πέντε χρόνια τώρα η πολιτική της απαξίωσης όχι μόνο της εργασιακής μας δύναμης αλλά και της ζωής μας συνολικά (γνωστή και ως «μνημόνια») συνεχίζεται ακάθεκτη. Την εξυπηρετούν και την προωθούν τόσο η δεξιά όσο και η αριστερά του κράτους και του κεφαλαίου.

Πέντε χρόνια τώρα έχουμε υποφέρει τα πάνδεινα και έρχεται σήμερα το καπιταλιστικό κράτος να μας διαβεβαιώσει, με τη ψήφιση του 3ου μνημονίου, ότι θα συνεχίσουμε να υποφέρουμε: μειώσεις μισθών και συντάξεων, περικοπές στις δαπάνες υγείας και εκπαίδευσης, ανύπαρκτα επιδόματα ανεργίας, αύξηση της άμεσης φορολόγησης των κατοικιών μας, αύξηση της έμμεσης φορολογίας στα τρόφιμα, την εστίαση, τα μέσα μεταφοράς.

Τι είναι τελικά ένα Μνημόνιο;;;

Το σύνολο νόμων που κωδικοποιείται ως μνημόνιο έχει την καταγωγή του στα Προγράμματα Δομικής Προσαρμογής που εφαρμόστηκαν σε πρώην αποικίες στην Αφρική τη δεκαετία του 1970. Εκεί, εφαρμόστηκε μια πρωτοφανής λεηλασία του δημόσιου πλούτου και της ζωής των προλετάριων με σκοπό να αυξήσουν τα κέρδη τους τα αφεντικά και να γίνουν οι πρόσφατα ανεξαρτητοποιημένες χώρες «κανονικές». Αυτή η “κανονικοποίηση” προτάθηκε και στην Ελλάδα από πρωθυπουργούς και κυβερνητικά στελέχη. Αυτό που αποκρύβουν είναι ότι για να γίνει η χώρα “κανονική” έπρεπε να μετατραπεί σε εσωτερική [εντός της Ε.Ε.] αποικία χρέους. Με πρόσχημα το χρέος που πρέπει να πληρωθεί, το κράτος μετασχηματίζεται σε μια μορφή διαφορετική από αυτή που ξέραμε παλιά, όταν ενσωμάτωναν την εργατική τάξη μέσω των παροχών του κοινωνικού κράτους. Εν μέσω κρίσης, κάποιες επιχειρήσεις κερδίζουν περισσότερα, άλλες επιβιώνουν απλώς, αρκετές κλείνουν ή συγχωνεύονται και η εργατική τάξη υποτιμάται σε σημεία αδιανόητα ως σήμερα. Μαζική ανεργία, μεγάλες μειώσεις μισθών, αυτοκτονίες όσων βρίσκονται σε δεινή οικονομική θέση, ενώ η υγεία, η πρόνοια και η παιδεία γίνονται πολυτελή αγαθά, που πρέπει να πληρώσεις για να έχεις.

Η αστική τάξη κατακτά μέσω των μνημονίων καλύτερες θέσεις μάχης στο πεδίο του κοινωνικού ανταγωνισμού. «Η Κρίση είναι ευκαιρία» για τα αφεντικά, όπως έλεγε κι ένα λαμόγιο υπουργός του ΠΑΣΟΚ. Για όσους βέβαια είναι αρκετά ικανοί για να επιβιώσουν, τα κέρδη είτε εξασφαλίζονται είτε αυξάνονται χάρη στη μείωση των μισθών, τις ευκολότερες και μαζικότερες απολύσεις, τις κάθε είδους υποχωρήσεις των εργατών και τις διευκολύνσεις που παρέχει το κράτος στους επενδυτές. Η δυσκολία των επιχειρήσεων να δανειστούν από τις τράπεζες είναι κάτι που οι ήττες της εργατικής τάξης  αναπληρώνουν οικονομικά, και  με το παραπάνω.

 Η επίθεση μέσω του  3ου Μνημονίου

Τα προαπαιτούμενα μέτρα που ψηφίστηκαν και αυτά που θα ψηφιστούν αφορούν τέσσερις επιμέρους πλευρές της συνολικότερης επίθεσης εις βάρος της τάξης μας. Πιο συγκεκριμένα αφορούν:

1) το φορολογικό σύστημα

2) την αγορά μισθωτής εργασίας

3) το συνταξιοδοτικό σύστημα

4) τη συσσώρευση μέσω λεηλασίας.

 

1) Φορολογικό σύστημα

Μέσω της αύξησης της άμεσης και έμμεσης φορολογίας οι καπιταλιστές εξαπολύουν μια νέα επίθεση στον άμεσο μισθό μας. Πιο συγκεκριμένα με τα νέα μέτρα προβλέπεται:

  • Αύξηση του ΦΠΑ από 13% σε 23% σε μια σειρά βασικά τρόφιμα Μόνο από τις αυξήσεις στα τρόφιμα υπολογίζεται ότι η ετήσια ζημιά στις τσέπες μας θα φτάσει τα 160 ευρώ ανά οικογένεια.
  • Αύξηση του ΦΠΑ από 13% στο 23% σε μετακινήσεις (βλ. εισιτήρια των ΜΜΜ, κόμιστρα των ταξί), νοσήλια σε ιδιωτικές κλινικές, εστιατόρια, φροντιστήρια ξένων γλωσσών και Η/Υ κλπ.
  • Αύξηση της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης για εισοδήματα άνω των 30.000 ευρώ και διατήρησή της για τα χαμηλότερα. Επίσης διατήρηση του ΕΝΦΙΑ για το 2015, το 2016…
  • Κατασχέσεις-εξπρές ακόμα και της πρώτης κατοικίας.
  • Άρση περιορισμών για κατασχέσεις μισθών κάτω από το υπάρχον όριο των 1.500 ευρώ
  • Τα μέτρα θίγουν και άλλες κοινωνικές τάξεις: αύξηση της φορολόγησης των αγροτών και των μικρών, ατομικών επιχειρήσεων, με ταυτόχρονη αύξηση της προκαταβολής ΦΠΑ.

 2) Αγορά μισθωτής εργασίας

Ιδιωτικός και Δημόσιος Τομέας

  • Διεύρυνση της κυριακάτικης λειτουργίας των καταστημάτων
  • Ημιαυτόματες περικοπές δαπανών σε περίπτωση αποκλίσεων από τους πολύ υψηλούς στόχους του πρωτογενούς πλεονάσματος (1% το 2015, 2% το 2016, 3% το 2017) με περαιτέρω συμπίεση του μισθολογικού κόστους στο δημόσιο
  • Μέτρα πειθάρχησης, εντατικοποίησης της εργασίας και αύξησης της παραγωγικότητας αυτής με
  • Αξιολογήσεις
  • Αλλαγή των νομικών προϋποθέσεων για κήρυξη απεργίας
  • Αναδιάρθρωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων
  • Απελεύθερωση των ομαδικών απολύσεων κλπ.

3) Συνταξιοδοτικό σύστημα

Σχετικά με το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης τα νέα μέτρα προβλέπουν

  • Νέα υψηλότερα όρια συνταξιοδότησης, άρα επιμήκυνση της περιόδου εκμετάλλευσης της εργασίας μας
  • Ενοποίηση των ταμείων, αρχικά επικουρικής, σύνταξης με προς τα κάτω προσαρμογή των συντάξεων μέσω της έμμεσης εφαρμογής του μέτρου της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος
  • Σταδιακή κατάργηση των πρόωρων συντάξεων από 01.07.2015 έως το έτος 2022
  • Σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ από τις αρχές του 2019,
  • Συνολική μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 2,5-3 δις ευρώ μόνο την περίοδο 2015-2016
  • Πάγωμα της κρατικής επιχορήγησης σε ονομαστικούς όρους στα σημερινά επίπεδα μέχρι το 2021 παρά την αύξηση του αριθμού συνταξιούχων
  • Μεγαλύτερη μετακύλιση κόστους υγειονομικής περίθαλψης στις πλάτες μας
  • Δομική αναδιάρθρωση του συνταξιοδοτικού συστήματος με την ολοένα στενότερη σύνδεση εισφορών και αποδιδόμενων συντάξεων(σταδιακή μετατροπή του χαρακτήρα του συστήματος από κατά βάση αναδιανεμητικό σε ανταποδοτικό).

4) Συσσώρευση μέσω λεηλασίας (βλ. ιδιωτικοποιήσεις και επενδύσεις)

Το πακέτο προβλέπει μεταξύ άλλων:

  • Διασφάλιση της ανεξαρτησίας της ΕΛΣΤΑΤ, της διοίκησης των τραπεζών και του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, δηλαδή τη διασφάλιση του ελέγχου τους από τους δανειστές και τη Διεθνή του κεφαλαίου·
  • Ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με άλλα 25 δις ευρώ όπου θα προστεθεί στα 38 δις δημόσιου χρέους που ήδη δόθηκαν στις τράπεζες για τη διάσωσή τους. Η ανακεφαλαιοποίηση θα επιφέρει περαιτέρω συγκεντροποίηση του τραπεζικού τομέα, μαζικές απολύσεις εργαζομένων και εκχώρηση μέρους των περιουσιακών τους στοιχείων στην Ευρώπη και τα Βαλκάνια με ταυτόχρονη συρρίκνωσης του δικτύου τους·
  • Δημιουργία ενός ανεξάρτητου Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων (Ταμείο Δημόσιου Πλούτου) που θα περιλαμβάνει στοιχεία των τραπεζών (συμμετοχές και θυγατρικές σε Ελλάδα και εξωτερικό, ακίνητα, εγγυήσεις δανείων κλπ) και τα στοιχεία του ΤΑΙΠΕΔ, όπως μετοχές κρατικών επιχειρήσεων (ΟΤΕ, ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, Ελευθέριος Βενιζέλος κλπ.), οι υποδομές (αεροδρόμια, μαρίνες, περιφερειακά λιμάνια κλπ) καθώς και η κρατική ακίνητη περιουσία (πρώην αεροδρόμιο στο Ελληνικό, κρατικές εκτάσεις και κτήρια).

Η Οργάνωση της Αντίστασής μας

Μετά την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο για τη συνέχιση του αγώνα. Είμαστε αναγκασμένοι να επινοήσουμε κινηματικούς, ανταγωνιστικούς τρόπους με τους οποίους να αρνούμαστε στην πράξη τις συνέπειες της εφαρμογής του Μνημονίου. Είμαστε αναγκασμένοι να βρούμε τρόπους να υπερασπίσουμε τον άμεσο και έμμεσο μισθό μας ενάντια στην άνευ προηγουμένου λεηλασία του, να προστατευτούμε από την ανεργία, ικανοποιώντας άμεσα τις ανάγκες μας.

Αν θέλουμε να ανοίξουμε μια  συζήτηση για αυτό το ζωτικό ζήτημα επιβάλλεται να αναστοχαστούμε ό,τι έχει προηγηθεί τα 5 τελευταία χρόνια της έντασης της κρίσης και να αντλήσουμε διδάγματα:

1) Η άνοδος της αριστεράς του κεφαλαίου προωθήθηκε και μέσα από μια διαδικασία ενσωμάτωσης των κοινωνικών κινημάτων, βλ. συριζάδικα «δίκτυα κοινωνικής αλληλεγγύης» που παθητικοποίησαν την κοινωνία τα προηγούμενα χρόνια, μοίρασαν την φτώχεια και άνοιξαν πολιτικά το δρόμο στο νέο μνημόνιο. Σε σχέση με τους αγώνες της προηγούμενης περιόδου, ο Σύριζα μετέτρεψε κάποιους σε προεκλογική του σημαία (καθαρίστριες, διαθεσιμότητες και αξιολόγηση στο δημόσιο, ερτ), ενώ προχώρησε ακόμα στη δημιουργία «κινημάτων» μεσολαβημένων από το ίδιο το κράτος, βλ. τις φιλοκυβερνητικές συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα τον Φλεβάρη. Τέλος χρησιμοποιώντας τα κοινωνικά κινήματα ως όχημα κατάφερε να επανανομιμοποιήσει το πολιτικό σύστημα και το ίδιο το κράτος.

2) Συγκεκριμένα: Μεταξύ 2010 και 2012, το κοινωνικό κίνημα που αναδύθηκε αμφισβήτησε σοβαρά την πολιτική ως διαχωρισμένη δραστηριότητα. Δεν ήταν μόνο το κοινοβούλιο που θεωρούνταν σταθερά ένας θεμιτός στόχος (με τους βουλευτές να δέχονται επιθέσεις, ακόμη και βίαιες, όταν γίνονταν αντιληπτοί στον δημόσιο χώρο), αλλά και οι παραδοσιακοί διαμεσολαβητικοί θεσμοί (όπως τα συνδικάτα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κλπ), οι οποίοι είδαν την ικανότητά τους στη δημιουργία συναίνεσης να υπονομεύεται σοβαρά. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρ’ όλα αυτά, και όλα τα αριστερά κόμματα, εργάστηκαν προς την αντίθετη κατεύθυνση: η υποστήριξη μιας κριτικής των υπαρχόντων εθνικών πολιτικών θεσμών και της νομιμότητάς τους θα ήταν παντελώς αντιφατική και παράλογη για ένα κοινοβουλευτικό πολιτικό κόμμα. Το αποτέλεσμα είναι, με το 3ο μνημόνιο,  η οργή και η αντίσταση να έχουν παραχωρήσει τη θέση τους στην αδράνεια και την μοιρολατρία.

3) Το χρέος δεν είναι ούτε δημόσιο ούτε εθνικό, δεν είναι  χρέος της « χώρας μας». Είναι μια μορφή ταξικής επίθεσης και τρομοκρατίας για να ενταθεί η εκμετάλλευσή μας και να δημιουργηθούν καλύτερες συνθήκες για την καπιταλιστική ανάπτυξη. Δεν υπάρχει «χρέος της χώρας» γιατί δεν υπάρχει «κοινό πρόβλημα» εργατών και αφεντικών. Κάθε υποτιθέμενη λύση του ζητήματος του χρέους που το τοποθετεί σε εθνικά πλαίσια (επαναδιαπραγμάτευση, μερική ή ολική διαγραφή κλπ) προϋποθέτει μια «φιλολαϊκή» κυβέρνηση που θα πάρει υποτίθεται φιλεργατικά μέτρα· εν ολίγοις, συνεπάγεται τη διαρκή αναπαραγωγή και προπαγάνδιση ενός κρατικιστικού και εθνικού σχεδίου διαχείρισης του καπιταλισμού, μια «υψηλή πολιτική», νέες μεσολαβήσεις, νέους μαλάκες-«σωτήρες της πατρίδας», δηλ. της τσέπης τους και της εξουσίας τους. Και παρόλο που το παραμύθι με το «φιλολαϊκό» ΣΥΡΙΖΑ τέλειωσε, νέοι λαϊκιστές απατεώνες παραμονεύουν στη γωνία.

4) Η απάντησή μας πρέπει να είναι η απάντηση των από  κάτω, η άρνηση και κατάργηση του χρέους   το οποίο δε βαραίνει καμιά πατρίδα, παρά μόνο εμάς, την τάξη μας και κανέναν άλλο! Άρνηση και κατάργηση του χρέους από τα κάτω σημαίνει να σταματήσουμε εμείς οι ίδιοι να πληρώνουμε το ελληνικό κράτος, τους έλληνες καπιταλιστές, τους έλληνες τραπεζίτες. Αυτό σημαίνει ότι σε πρώτη φάση στηρίζουμε το μισθό μας και τα άλλα μέσα επιβίωσής μας (όπως το σπίτι μας) αλλά γενικότερα το εντάσσουμε σε μια πρακτική επανοικειοποίησης ολόκληρου του πλούτου που εμείς οι ίδιοι παράγουμε. Όσον αφορά την υγεία/ εκπαίδευση/ μεταφορές, (ένα κομμάτι δηλ. του μισθού που δεν το παίρνουμε άμεσα σα χρήμα στο χέρι) και στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ (νερό, φως), η άρνηση πληρωμής των λογαριασμών και των εισιτηρίων σημαίνει ότι αρνούμαστε στην πράξη τη μείωση του μισθού μας, αρνούμαστε να μετακυλιστεί το κόστος αναπαραγωγής της εργασιακής μας δύναμης από τα αφεντικά σε μας.

Πώς οργανώνουμε όμως ένα κίνημα Στάσης πληρωμών από τα Κάτω;

 α) Ένα τέτοιο κίνημα θα μπορούσε να προωθήσει την αλληλεγγύη και την κινηματική συνεργασία ανάμεσα στους καταναλωτές-χρήστες και τους εργαζόμενους στις δημόσιες υπηρεσίες -οι οποίες αν και λέγονται δημόσιες στην πραγματικότητα είναι κρατικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις (κάποιες από αυτές –ΔΕΗ, ΕΛΠΕ, ΔΕΠΑ– μάλιστα ιδιαίτερα κερδοφόρες εν μέσω κρίσης). Το κίνημα στάσης πληρωμών από τα κάτω θα προωθούσε έτσι μια συνολικότερη αντίληψη για την ικανοποίηση των αναγκών μας. Αν και οι ανάγκες μας δε θα μπορέσουν ποτέ να ικανοποιηθούν πλήρως στον καπιταλισμό, μπορούμε από σήμερα κιόλας να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο. Με αυτήν την έννοια οι εργαζόμενοι στις δημόσιες υπηρεσίες δε θα απαιτούν μόνο καλύτερες εργασιακές σχέσεις με απεργίες κλπ, αλλά θα αμφισβητούν και τον ίδιο το ρόλο τους ως εκτελεστές κρατικών εντολών και το ίδιο ισχύει με το ρόλο των υπολοίπων ως χρηστών. Συνοψίζοντας, η άμεση ικανοποίηση των αναγκών μας απαιτεί το σπάσιμο των διαχωρισμών και την ενοποίηση των αγώνων μας.

β) Η ενοποίηση των αγώνων μας δεν είναι εφικτή όσο οι εργατοπατέρες και τα συντεχνιακά σωματεία αναπαράγουν διαχωρισμούς, προωθούν την ανάθεση, καλλιεργούν την προσκόλληση στην αστική νομιμότητα και υπονομεύουν κάθε μορφή αυτόνομης προλεταριακής οργάνωσης. Η προλεταριακή στάση πληρωμών προϋποθέτει μια  νέα μορφή οργάνωσης, π.χ. κοινές γενικές συνελεύσεις εργατών-καταναλωτών όπου θα συνδιαμορφώνονται, σε ταξική κι όχι συντεχνιακή βάση, αποφάσεις για τη χρήση των υπηρεσιών, θα σαμποτάρονται αποφάσεις από τα πάνω κλπ.

γ) Επομένως ένα τέτοιο κίνημα δεν μπορεί να βρίσκεται κάτω από τον έλεγχο των κομμάτων που διαμεσολαβούν τις απαιτήσεις μας με εκπροσώπους-αντιπροσώπους και παραλύουν τις συλλογικές μας αντιστάσεις στρέφοντας μας σε «αγώνες» νομικούς ή φοροτεχνικούς Η στάση πληρωμών και χρεών από εμάς τους ίδιους βασίζεται στην άμεση από τα κάτω δράση και αποσκοπεί στην ικανοποίηση των δικών μας αναγκών κι όχι σε κάποιο σχέδιο «εθνικής σωτηρίας». Η οργάνωση τέτοιων κινηματικών πρακτικών μπορεί να βρει συμμάχους μόνο σε σωματεία που έχουν μια τέτοια οπτική και ξεφεύγουν από το συντεχνιασμό.

δ) Τέλος… από το «δεν πληρώνω» να μην καταλήξουμε στο εθελοντικό «δεν πληρώνομαι» -για το καλό της πατρίδας και του κόμματος!

 ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΟΣΑ ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ

ΝΑ ΟΙΚΕΙΟΠΟΙΗΘΟΥΜΕ ΤΑ ΜΕΣΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ, ΔΙΑΝΟΜΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΕΣ ΓΕΝΙΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΜΕ

                                                                                                                                        

Οκτώβρης 2015