Προκήρυξη της Συνέλευσης Εργαζομένων-Ανέργων της Πλατείας Συντάγματος για την απεργία στις 17 Μαΐου ενάντια στο 4ο Μνημόνιο από την αριστερά του κεφαλαίου

ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΣΘΟ ΚΑΙ ΟΧΙ «ΔΟΥΛΙΤΣΑ»!

«Το αποτέλεσμα της συμφωνίας με τους θεσμούς είναι ισορροπημένο. Στα θετικά είναι ότι δεν υπάρχουν νέα μέτρα μέχρι την ολοκλήρωση του ελληνικού προγράμματος. Επιπλέον, το 2018 εκτός από τα δημοσιονομικά μέτρα προβλέπονται και αντίμετρα»,

Γ. Σταθάκης υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, 3-5-2017

(Το παράθεμα βρίσκεται στον τόμο πολιτικής προϊστορίας ΣΥΝΤΟΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ – η εμπνευσμένη περίοδος Σύριζα)

Ένας λάκκος πολλών αλλά… ισορροπημένων μέτρων

Οι καπιταλιστές επιδιώκουν να αποτυπώσουν τώρα στο θεσμικό δίκαιο την άθλια εργασιακή πραγματικότητα που ήδη βιώνουμε. Έτσι, μετά την ολοκλήρωση μιας ακόμα «περήφανης διαπραγμάτευσης» της κυβέρνησης της αριστεράς του κεφαλαίου με τους δανειστές, σύντομα τα μέτρα που προβλέπει η τεχνική συμφωνία θα γίνουν νόμος του κράτους. Όσοι αφελείς είδαν με ανακούφιση να «απομακρύνεται το φάσμα της χρεοκοπίας», αρκεί να ρίξουν μια ματιά στα συμφωνηθέντα για να αλλάξουν άποψη, καθώς αποτελούν μια συνέχεια της επίθεσης που δέχεται η εργατική τάξη τα τελευταία 7 χρόνια. Πιο αναλυτικά:

• Διατηρείται (τουλάχιστον μέχρι την επόμενη αξιολόγηση) το όριο μαζικών απολύσεων στο σημερινό επίπεδο του 5% στις επιχειρήσεις που απασχολούν πάνω από 150 εργαζόμενους, αλλά διευκολύνεται η υλοποίησή τους, καθώς αντικαθίσταται το ισχύον πλαίσιο διοικητικής έγκρισης από μια διαδικασία κοινοποίησης μέγιστης διάρκειας τριών μηνών. Η εξέλιξη αυτή, συμβαδίζει με την παρατηρούμενη τάση συγκεντροποίησης του κεφαλαίου, αλλά και με την επερχόμενη αναδιάρθρωση του τραπεζικού τομέα, της ΔΕΗ και των συγκοινωνιών (βλ. παρακάτω). Ας σημειωθεί ότι για την συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων καπιταλιστών, ούτως ή άλλως, δεν υφίσταται κανένα όριο στις απολύσεις.

• Η ταχεία δικαστική διαδικασία που χρησιμοποιείται για να κρίνεται η νομιμότητα των απεργιών θα χρησιμοποιείται και για διαφορές βάσει του άρθρου 656 του Αστικού Κώδικα: επαναφέρεται έτσι από την «πίσω πόρτα» το «λοκ άουτ», καθώς η κήρυξη απεργίας μπορεί να χαρακτηριστεί ως «λόγος ανωτέρας βίας».

• Αναστέλλεται η εφαρμογή της αρχής της ευνοϊκότητας και της αρχής της επέκτασης, έως το τέλος του 3ου Μνημονίου (Ιούλιος 2018, λέμε τώρα), γεγονός που συνεπάγεται νέο πάγωμα των μισθών και την υπονόμευση της ισχύος των κλαδικών συμβάσεων εργασίας, όσων, ελάχιστων, εξακολουθούν σήμερα να ισχύουν.

• Αναθεωρείται το ισχύον πλαίσιο διαμεσολάβησης και διαιτησίας με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να μην μπορούν να προσφεύγουν μονομερώς στους οργανισμούς διαιτησίας, γεγονός που θα καταστήσει άνευ πρακτικής σημασίας τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας (όταν τις επανεπιτρέψει η τρόικα).

Αυξάνεται η φορολογία το 2020 (ή το 2019 εάν δεν βγουν οι «δημοσιονομικοί στόχοι»), μέσω της μείωσης του αφορολόγητου ορίου, γεγονός που θα μειώσει το διαθέσιμο εισόδημα κατά ένα μισθό/σύνταξη.

• Επεκτείνονται οι αιτίες απόλυσης συνδικαλιστών (πχ. σε περιπτώσεις τέλεσης ποινικών αδικημάτων) και συρρικνώνονται οι συνδικαλιστικές άδειες.

• Προβλέπεται η θεσμοθέτηση νέων μέτρων «αξιολόγησης» και κινητικότητας στο Δημόσιο που στην πραγματικότητα αποτελούν τον «προθάλαμο» για την πραγματοποίηση νέων απολύσεων ενώ επιβάλλεται «ταβάνι» στον αριθμό των συμβασιούχων.

• Μετά την ιδιωτικοποίηση των λιμανιών του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης, των περιφερειακών αεροδρομίων και της έκτασης του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού, προβλέπεται η πραγματοποίηση ενός νέου κύκλου ιδιωτικοποιήσεων μέσω του ΤΑΙΠΕΔ. Πρώτες στη λίστα βρίσκονται η ΔΕΣΦΑ (φυσικό αέριο) και των ΔΕΗ/ΑΔΜΗΕ.

• Επεκτείνεται το άνοιγμα των καταστημάτων 30 Κυριακές το χρόνο και η περαιτέρω απορύθμιση του ωραρίου και της ζωής των εμποροϋπαλλήλων.

• Προβλέπεται η αναδιάρθρωση των συγκοινωνιών ώστε το ετήσιο έλλειμμά τους να μην υπερβαίνει τα 40 εκατ. ευρώ, γεγονός που σημαίνει νέες απολύσεις, ακριβότερο εισιτήριο και χειρότερες συγκοινωνίες για τους εργαζόμενους που μετακινούνται με αυτές.

Όσον αφορά τον έμμεσο μισθό, η νέα επίθεση που έρχεται να προστεθεί στις μειώσεις συντάξεων ύψους άνω των 50 δισ. ευρώ από το 2010 έως σήμερα, περιλαμβάνει:

• Την αναπροσαρμογή το 2019 των ήδη καταβαλλόμενων συντάξεων, μέσω της κατάργησης της «προσωπικής διαφοράς» που σήμερα λαμβάνουν οι συνταξιούχοι, μέτρο που θα οδηγήσει σε μεσοσταθμική μείωση 9% όλων των συντάξεων.

• Την αύξηση των εισφορών των ελεύθερων επαγγελματιών, καθώς ο υπολογισμός τους θα γίνεται βάσει των ακαθάριστων εσόδων, δηλ. συνυπολογίζοντας και τις ασφαλιστικές εισφορές και φόρους που καταβλήθηκαν κατά το προηγούμενο έτος.

Μείωση ή κατάργηση μιας σειράς επιδομάτων, όπως τα οικογενειακά, το επίδομα πετρελαίου, τα επιδόματα ανεργίας, ένδειας, απροστάτευτων τέκνων, νεοεισερχόμενων στην αγορά εργασίας κλπ., τα οποία εν μέρει ενσωματώνονται στην απάτη που λέγεται Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης.

Εάν τα παραπάνω μέτρα δεν σας αρκούν, στα πλαίσια της επόμενης αξιολόγησης που προβλέπεται να ολοκληρωθεί τον Σεπτέμβριο του 2017, προβλέπονται (φυσικά, ύστερα από «σθεναρή διαπραγμάτευση»):

Η κήρυξη απεργίας με το 50% + 1 των εγγεγραμμένων μελών ενός σωματείου, δηλαδή ποτέ, με τα σημερινά δεδομένα, και όχι των παριστάμενων στη γενική συνέλευση, όπως προβλέπεται σήμερα. Μέτρο που αποσκοπεί να προωθήσει ακόμα περισσότερο τη… δημοκρατία στους χώρους εργασίας, καθώς, όπως είχε δηλώσει ο πρώην υπουργός Εργασίας Γ. Κατρούγκαλος, «αυτό που γίνεται τώρα, να αποφασίζουν για απεργιακές κινητοποιήσεις μειοψηφίες, δεν είναι δημοκρατικό» και

η αύξηση του κατώτατου συντελεστή ΦΠΑ που σήμερα είναι 6%.

 

Η προκήρυξη σε pdf

ΕΚΔΟΣΗ ΜΠΡΟΣΟΥΡΑΣ «ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΣΘΟ ΚΑΙ ΟΧΙ “ΔΟΥΛΙΤΣΑ”!»

Κυκλοφόρησε η μπροσούρα ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΣΘΟ ΚΑΙ ΟΧΙ “ΔΟΥΛΙΤΣΑ”!  τον Μάρτη του 2017. Η μπροσούρα αυτή αποτελεί συνέχεια της συλλογικής μας δουλειάς σχετικά με τον πρόσφατο ασφαλιστικό νόμο 4387/2016 που ψηφίστηκε πέρυσι από την αριστερά του κεφαλαίου και εστιάζει στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων και του εγχώριου καθεστώτος καπιταλιστικής συσσώρευσης, ειδικά κατά την πρόσφατη περίοδο εφαρμογής των πολιτικών εσωτερικής υποτίμησης, την κατάσταση της εργατικής τάξης σήμερα και το ταξικό αίτημα για μισθό, με αφορμή την επιχειρούμενη επίθεση, γνωστή ως «2η αξιολόγηση του 3ου μνημονίου».

Ακολουθούν τα περιεχόμενα, ο πρόλογος καθώς και το τελευταίο κεφάλαιο.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

5 ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΣΘΟ ΚΑΙ ΟΧΙ «ΔΟΥΛΙΤΣΑ»!

9 ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΕΝΟΣ ΠΑΛΙΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ, ΤΗΣ «ΚΑΤΑΡΓΗΣΗΣ ΤΗΣ ΠΑΛΗΣ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ», ΚΑΙ ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕ ΤΙΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ

16 Η ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ: ΔΥΑΔΙΚΗ    ΑΓΟΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

20 Η ΘΕΣΜΙΚΗ ΑΠΟΤΥΠΩΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ: «Ο ΣΩΖΩΝ ΕΑΥΤΟΝ ΣΩΘΗΤΩ»;

28 ΕΥΕΛΙΞΙΑ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΜΙΣΘΟΙ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ

57 Η ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ: ΤΟ ΔΙΕΥΘΥΝΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ

67 ΟΙ ΘΕΣΜΙΚΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΕΠΙ ΤΩ ΕΡΓΩ: ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΕΘΝΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ

71 Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΕΙ Η ΔΕΞΙΑ, ΜΠΟΡΕΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ (ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦA)

81 Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το καταθλιπτικό τοπίο των σημερινών ταξικών σχέσεων στην Ελλάδα κυριαρχείται από τα παλιά μοτίβα της δημόσιας σφαίρας -που μοιάζουν να είναι ήδη αιώνια!- γύρω από την «κρίση χρέους»: η «δεύτερη αξιολόγηση» του «τρίτου προγράμματος» οδεύει προς το «κλείσιμό» της, με συμφωνία για «πρωτογενή πλεονάσματα 3,5 % του ΑΕΠ ετησίως» μετά τη λήξη του «τρίτου μνημονίου» και επιπλέον με δεδομένη την «προνομοθέτηση μέτρων», όπως η «μείωση του αφορολόγητου», o μηδενισμός της «προσωπικής διαφοράς» των συντάξεων και η «αναδιάρθρωση των εργασιακών».

Déjà vu; Όχι, ακριβώς, αφού το jargon της δημοσιονομικής τρομοκρατίας που στοιχειώνει την καθημερινότητά μας έχει εμπλουτιστεί και πασπαλιστεί με υλικό της αριστερής πλέον αφήγησης. Από την προεκλογική «αντίσταση στα μνημόνια», τη «σκληρή διαπραγμάτευση», κατόπιν τη «μάχη με τα συμφέροντα» και την «προστασία των αδυνάτων», το «παράλληλο πρόγραμμα» και μέχρι, εσχάτως, τα «αντίμετρα», το δημαγωγικό ρεπερτόριο της αριστεράς του κεφαλαίου φαίνεται να ανανεώνεται συνεχώς. Η προσαρμοστικότητά της βασίζεται σε έναν συνδυασμό εθνολαϊκής ρητορείας και ευρωλαγνείας και στο υπόλοιπο του «ταμείου» που ακόμα κάνει από την αφομοίωση εκείνων των χαρακτηριστικών του κινήματος του προηγούμενου διαστήματος που μπορούσαν να αφομοιωθούν. Δεν είναι όμως ανεξάντλητη και ολοφάνερα η νομιμοποίησή της φθίνει ολοταχώς. Γιατί στην προλεταριακή εμπειρία αποκρυπτογραφείται καθημερινά και οδυνηρά η ιδεολογική γλώσσα του αριστερού πολιτικού προσωπικού του κεφαλαίου και αποκαλύπτεται η πολιτική του ως συνέχιση της απαξίωσης της εργασιακής μας δύναμης και ως φιλανθρωπική διαχείριση των αποτελεσμάτων της. Την ίδια στιγμή, ωστόσο, θριαμβεύουν οι ατομικιστικές στρατηγικές επιβίωσης, η απόσυρση στην ιδιωτεία, ο κατακερματισμός της τάξης και μια παραλυτική σιωπηρή αποδοχή του εκάστοτε «μικρότερου κακού».

Ανίκανη να συγκροτήσει μια προλεταριακή δημόσια σφαίρα για να μπορέσει αυτόνομα να ορίσει τα μέσα και τους σκοπούς του αγώνα της, τους δικούς της όρους σύγκρουσης, τις δικές της μεσολαβήσεις, η τάξη μας, στη διάρκεια του προηγούμενου κύκλου αγώνων, επέτρεψε τη διαμεσολάβησή τους από το κόμμα που μιλούσε πιο καλά τη γλώσσα τους. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που σήμερα παραμένει βουβή και αναντίστοιχα αναιμική στις αντιδράσεις της, τώρα που οι κυβερνητικοί διαμεσολαβητές ετοιμάζονται για μια νέα επίθεση – αυτή τη φορά στον πυρήνα των εκμεταλλευτικών σχέσεων.

Σε αυτό το φόντο, προσπαθήσαμε να καταγράψουμε με έναν σύντομο τρόπο, στα κεφάλαια που ακολουθούν, τη γενεαλογία των ταξικών αγώνων που διαμόρφωσαν τις συνθήκες των σχέσεων αυτών από τη μεταπολίτευση και πέρα, επικεντρώνοντας στους αγώνες για τον μισθό. Υπενθυμίζουμε ότι τα μνημόνια δεν επιβλήθηκαν σε κάποια υποτιθέμενα ομοιογενή και αδιαίρετη προϋπάρχουσα εργατική τάξη, ρίχνουμε μια πιο αναλυτική ματιά στη σημερινή κατάσταση της (παραπαίουσας) τάξης μας, προσπαθούμε να αναλύσουμε το ήδη υπάρχον πλαίσιο μέσα στο οποίο επιχειρούνται τα νέα πλήγματα, καθώς και να τα αποκωδικοποιήσουμε πέρα από τα φαινόμενα. Τέλος, ανιχνεύουμε τη μορφή και το περιεχόμενο μιας προλεταριακής αυτο-οργάνωσης που να μπορεί να δίνει τη δυνατότητα συλλογικής αντίστασης στο τώρα, ενώ ταυτόχρονα θα αποτελεί την προϋπόθεση για την ανασύνθεση της δύναμής μας, το ξεπέρασμα των διαχωρισμών και την κατάργηση των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων που είμαστε αναγκασμένοι να υφιστάμεθα και να αναπαράγουμε.

Μεγάλα λόγια, θα πείτε; Ίσως, αλλά μόλις πριν λίγα χρόνια εκατοντάδες χιλιάδες φωνάζαμε «να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας»! Ε, ας πάρουμε, έστω, τον (επερχόμενο;) αγώνα στα χέρια μας!

Ελάχιστη συμβολή, λοιπόν, σ’ αυτόν τον αέναο αγώνα, η μπροσούρα αυτή.

9. Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΑΔΥΝΑΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑ

Γιατί στεκόμαστε ενάντια στο νέο εργασιακό νομοσχέδιο και δεν κοιτάμε τη «δουλίτσα» μας;

Στα επτά χρόνια των μνημονίων έχουν χαθεί από την τσέπη των μισθωτών πολλά δις από μισθούς και συντάξεις. Ενώ οι καπιταλιστές καρπώθηκαν τις περικοπές των μισθών των ιδιωτικών υπαλλήλων και έβγαλαν το παραδάκι στο εξωτερικό, το κράτος καρπώθηκε τις περικοπές των μισθών και των συντάξεων των δημόσιων υπαλλήλων για να αποπληρώνονται οι τοκογλύφοι δανειστές του. Με απλά λόγια, όλοι τρώνε με χρυσά κουτάλια και πίνουν εις υγείαν του μαλάκα, της τάξης μας! Πόσο ακόμα θα τους αφήνουμε να μας μεταχειρίζονται έτσι; Πόσο ακόμα θα μένουμε θεατές, ενώ η τάξη μας οδηγείται στην πλήρη απαξίωση και τη ζητιανιά μιας οποιασδήποτε «δουλίτσας»;

Ο συνεχής κατακερματισμός της εργατικής τάξης σε όλο και περισσότερες κατηγορίες και υποκατηγορίες, που η κάθε μια κοιτάει την πάρτη της και η συνεχής, βίαιη προσαρμογή μας στην προκρούστεια κλίνη της κάθε καπιταλιστικής ανάγκης δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Ο απολογισμός της επίθεσης που προηγήθηκε ελπίζουμε να συμβάλλει στη συνειδητοποίηση πως δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με την αλλαγή ενός υπάρχοντος νόμου με έναν άλλον, αλλά με την εμβάθυνση της μεταρρύθμισης των εργασιακών σχέσεων σε βάρος όλης της τάξης. Δεν εννοούμε μ’αυτό ότι ο κόσμος της μισθωτής δουλειάς και οι συνταξιούχοι δεν έχουν συνείδηση του μεγέθους της επίθεσης που έχει δεχτεί το εισόδημά τους –κάθε άλλο!– αλλά ότι ο τρόπος που ερμηνεύουν αυτή την επίθεση απέχει ακόμα παρασάγγας από μια πλήρη κριτική του κεφαλαίου, των αριστερών και δεξιών πολιτικών του εκπροσώπων και κάθε επίδοξου σωτήρα.

Δεν πιστεύουμε ότι υπάρχει κανείς μισθωτός που να μην έχει συνείδηση του γεγονότος ότι το πετσόκομμα του άμεσου και του έμμεσου μισθού τα τελευταία χρόνια επιχειρείται να επουλωθεί αποσπασματικά με φιλανθρωπικές ρυθμίσεις, όπως η «ελεύθερη πρόσβαση στις δημόσιες δομές Υγείας» των ανασφάλιστων και των μεταναστών. Γράφαμε επ’ αυτού σε μια περσινή προκήρυξη για το ασφαλιστικό:

Με το πρόσχημα ότι καθιερώνουν ένα «ενιαίο καθολικό πλαίσιο πρόσβασης στη δημόσια υγεία» και ότι αποδεσμεύουν «το δικαίωμα στο κοινωνικό αγαθό υγεία από το δικαίωμα στην εργασία/ασφάλιση», οι Συριζαίοι με τον Ν. 4368/2016 ήρθαν να ξεπλύνουν και να νομιμοποιήσουν την μέχρι τώρα εργασιακή νομοθεσία που καθιερώνει την ανασφάλιστη εργασία (βλ. νόμο Βρούτση κλπ.). Φροντίζοντας να έχουν πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη (γιατί το εισόδημά τους δεν αρκεί με τίποτα για να καλύψουν τη συμμετοχή τους για την αγορά φαρμάκων), το κράτος εγγυάται ότι τα 3 εκατομμύρια άνεργοι, υποαπασχολούμενοι, «αυτοαπασχολούμενοι» με χρέη στα ασφαλιστικά τους ταμεία, άποροι, μετανάστες με ελληνικά νομιμοποιητικά έγγραφα ή άδεια παραμονής, δεν θα πεθάνουν στην ψάθα, τουλάχιστον όχι πριν το κράτος προσποιηθεί ότι τους άνοιξε τις πόρτες των νοσοκομείων.
Τώρα, λοιπόν, φαίνεται καλύτερα τι εννοούσαν οι Συριζαίοι όταν το έπαιζαν αντιμνημονιακοί πριν γίνουν κυβέρνηση, όταν έλεγαν ότι η «η υγεία, η εκπαίδευση κλπ. δεν είναι εμπόρευμα, αλλά κοινωνικό αγαθό»: αφού η απαξίωση της εργασιακής δύναμης (άμισθη ή υποαμειβόμενη εργασία, εκτεταμένη ανεργία/«μαύρη» εργασία κλπ.) θα καταστεί μόνιμη συνθήκη προκειμένου να διασωθεί η κερδοφορία του ελληνικού και του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, τότε αυτή θα πρέπει να αντισταθμιστεί με «κοινωνικά/αντιεμπορευματικά» μέτρα φιλανθρωπίας, που θα συντηρούν την εργασιακή δύναμη σε μια κατάσταση διαθεσιμότητας προς εκμετάλλευση χωρίς να σκουριάσει και να καταστεί άχρηστη. Αν δει κανείς υπ’ αυτό το πρίσμα την αντιρατσιστική κρατική εκστρατεία αλληλεγγύης στους «πρόσφυγες» τον τελευταίο χρόνο –τουλάχιστον μέχρι την πρόσφατη υπογραφή της συμφωνίας με την Τουρκία– θα καταλάβει ότι πίσω από τον υπερτονισμό της φιλανθρωπίας κρύβεται ένα πολύ σημαντικό διακύβευμα για το κεφάλαιο: η εδραίωση της πεποίθησης μέσα στην κοινωνία ότι τόσο οι ξένοι υποψήφιοι προλετάριοι, όσο και οι ντόπιοι δεν μπορούν σε «περίοδο κρίσης» να ελπίζουν σε τίποτα καλύτερο από την «καλοσύνη των γειτόνων και της εκκλησίας», από μια επιδοματική πολιτική πρόνοιας και από την καλή διάθεση του κράτους να τους προωθήσει στη γηράσκουσα ευρωπαϊκή αγορά εργασίας, ώστε να την βοηθήσουν να αναδιαρθρωθεί με χαμηλότερα μεροκάματα.(1)

Σήμερα η αριστερή κυβέρνηση προχωράει στην εφαρμογή μιας ακόμα ρύθμισης, που προωθεί ταυτόχρονα την ελεημοσύνη και τη διαχείριση της ανεργίας προς όφελος του κεφαλαίου. Αντί να αυξήσει τους δικαιούχους, τον χρόνο λήψης και το ποσό του επιδόματος ανεργίας, παρέχει Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης (ΚΕΑ) σε περίπου 750.000 προλετάριους πολίτες που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Έτσι λέει τουλάχιστον η κυβέρνηση και αξίζει να δούμε το σκεπτικό της μέσα από σχετικό άρθρο της εφημερίδας Αυγή:

Επιχειρείται οι πολίτες να ενισχυθούν, ώστε να μπορούν να καλύπτουν στοιχειώδεις και βασικές ανάγκες και παράλληλα να παραμένουν ενεργοί. Να βγουν από το σπίτι, να μην συμβιβαστούν με τα ελάχιστα. Η «μαύρη» εργασία θα είναι ο μεγάλος αντίπαλος. Γι’ αυτό στο πρόγραμμα μπήκαν δικλείδες και κίνητρα, ώστε να περιορίσουν το φαινόμενο. Όλοι οι άνεργοι δικαιούχοι είναι υποχρεωμένοι να εγγραφούν στον ΟΑΕΔ και κάθε μήνα πρέπει να πηγαίνουν στα Κέντρα Κοινότητας, ώστε να καταγράφονται οι ανάγκες τους και παράλληλα να ενημερώνουν για τη δραστηριότητά τους...
Όσον αφορά τις παροχές του προγράμματος για την ανθρωπιστική κρίση [αφορά 120.000 δικαιούχους], θα γίνουν σε κάποιες περιπτώσεις αντικαταστάσεις των μέτρων με μικρή επιβάρυνση για τους δικαιούχους. Για παράδειγμα, το δωρεάν ρεύμα θα αντικατασταθεί με την ένταξη των δικαιούχων στο Κοινωνικό Τιμολόγιο.
Στον αντίποδα η αν. Υπουργός έχει επισημάνει σε σχετική ενημέρωση ότι τη στιγμή που το πρόγραμμα για την ανθρωπιστική κρίση προέβλεπε ότι ένα άτομο θα λάμβανε 70 ευρώ στην κάρτα σίτισης και άλλα 70 ευρώ ως επίδομα ενοικίου, τώρα θα παίρνει 200 ευρώ. Η ενίσχυση υπολογίζεται αθροιστικά μέχρι 200 ευρώ το μήνα για τον κάθε δικαιούχο [με 1.200 ευρώ εισόδημα το τελευταίο εξάμηνο], μέχρι 100 ευρώ το μήνα για κάθε επιπλέον ενήλικο [αν το ζευγάρι χωρίς παιδιά είχε 1.800 ευρώ εισόδημα στο ίδιο διάστημα], 50 ευρώ το μήνα για κάθε ανήλικο [αν π.χ. το ζευγάρι με δύο παιδιά είχε εισόδημα 2.400 ευρώ στο ίδιο διάστημα] και 100 ευρώ για κάθε απροστάτευτο ανήλικο.
Παράλληλα, στους δικαιούχους θα παρέχονται δωρεάν φάρμακα και περίθαλψη, φρούτα και λαχανικά από το πρόγραμμα του ΤΕΒΑ (Ταμείο Ευρωπαϊκής Βοήθειας για τους Απόρους), σχολικά γεύματα, κοινωνικό τιμολόγιο παροχών και θα δίνεται προτεραιότητα ώστε να εντάσσονται τα παιδιά τους στους βρεφονηπιακούς σταθμούς (φέτος 45.000)...
Ορισμένες από τις βασικές αρμοδιότητες που θα έχουν τα Κέντρα Κοινότητας είναι να χαρτογραφούν τις ανάγκες των πολιτών, να τους κατευθύνουν στα επιδόματα που δικαιούνται και να τους δικτυώνουν με επιχειρήσεις που χρειάζονται προσωπικό.(2)

Αυτά μπορεί να τα ισχυρίζεται η κυβερνητική Αυγή, η πραγματικότητα είναι όμως πολύ διαφορετική. Διότι ακόμα κι αν καταφέρουν οι υποψήφιοι δικαιούχοι του κατ’ευφημισμόν Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης να λάβουν την πολυτραγουδισμένη οικονομική ενίσχυση, αφού πρώτα παλέψουν με τη λερναία ύδρα της γραφειοκρατίας, τότε θα διαπιστώσουν πως αυτή θα είναι κουτσουρεμένη. Κι αυτό συμβαίνει διότι για να πάρει κανείς ακέραιο το ποσό των 200 ευρώ για παράδειγμα, θα πρέπει το προηγούμενο εξάμηνο να έχει μηδενικό εισόδημα. Διαφορετικά, οποιοδήποτε ποσό κι αν παρουσιάσει (συμπεριλαμβανομένου του τακτικού επιδόματος ανεργίας ή οποιουδήποτε άλλου επιδόματος, που υπολογίζονται ως εισοδήματα), αφαιρείται από το ποσό των 1.200 ευρώ και η διαφορά που προκύπτει διαιρεμένη σε 6 μηνιαίες δόσεις αποτελεί, σύμφωνα με το συριζέικο new- speak, το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα που θα λάβει ο δικαιούχος. Εισόδημα που θα παίρνει για 6 μήνες, μέχρι να διασταυρωθούν εκ νέου μέσω Taxis τα οικονομικά του στοιχεία. Μετά από αυτό το χρονικό διάστημα το ποσό του ΚΕΑ ενδέχεται να διαμορφωθεί εκ νέου, με σοβαρή πιθανότητα να μειωθεί ή και να φτάσει σε επίπεδο χαρτζιλικιού!

Η ήδη πενιχρή «αλληλεγγύη» της αριστερής κυβέρνησης ακυρώνεται, όμως, διπλά, γιατί συμπληρωματικά στην παραπάνω απάτη θα πρέπει να προσμετρήσουμε και τη σχεδιαζόμενη αντικατάσταση από το ΚΕΑ των ήδη υπαρχόντων βοηθημάτων, όπως άλλωστε προβλέπεται από το σχέδιο του επικαιροποιημένου μνημονίου.(3) Η επιπλέον κουτοπονηριά του συγκεκριμένου μέτρου συνίσταται στη δημιουργία φτηνών εντυπώσεων λόγω της μάζας των «ευεργετημένων», τη στιγμή που οι, πράγματι, πολύ περισσότεροι δικαιούχοι του συγκεκριμένου «εισοδήματος» (συγκριτικά με την Κάρτα Αλληλεγγύης και το Επίδομα Ενοικίου που τα έπαιρναν 170.000 δικαιούχοι) θα μοιραστούν πολύ λιγότερα!

Αν τα όσα γράφει η Αυγή όμως διαβαστούν στο φως της πρόσφατης απόφασης της διοίκησης του ΟΑΕΔ να διακόπτει το επίδομα ανεργίας των επιδοτούμενων ανέργων (το οποίο ούτως ή άλλως παίρνουν μόνο 99.000 άτομα, δηλ. το 1/10 των εγγεγραμμένων στο Μητρώο ανέργων) και να στερεί την κάρτα ανεργίας των μη επιδοτούμενων στην περίπτωση που αυτοί δεν αποδεχτούν κάθε πρόταση που θα τους κάνει ο Οργανισμός, «η οποία αφορά σε θέση εργασίας, σε επαγγελματική κατάρτιση, σε συμβουλευτική υπηρεσία ή σε άλλη συμφωνημένη δράση στο πλαίσιο του Ατομικού Σχεδίου Δράσης» ή δεν προσκομίσουν αποδεικτικά «ενεργής αναζήτησης εργασίας» εντός 15 ημερών από τη στιγμή που αυτά θα ζητηθούν,(4) τότε ο πραγματικός στόχος των ρυθμίσεων που αφορούν στο Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης και τα Κέντρα Κοινότητας διαγράφεται με σαφέστερους όρους. Στόχος του κράτους είναι να φακελώσει και να ποινικοποιήσει τη δραστηριότητα των άνεργων και των φτωχών, ώστε να χτυπήσει τον συνδυασμό «μαύρης» εργασίας και επιδόματος στον οποίο αναπόφευκτα θα επιδοθούν (όπως άλλωστε πάντα έκαναν).(5) Ταυτόχρονα, ήδη από τον Αύγουστο του 2016, το υπουργείο Εργασίας σχεδιάζει «αλλαγή χρήσης» στο επίδομα ανεργίας, μετατρέποντάς το, εμμέσως πλην σαφώς, σε επιδότηση της εργασίας. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι η πρόσληψη ανέργων σε επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα θα πραγματοποιείται με κάλυψη από τον ΟΑΕΔ του ποσού που αντιστοιχεί στο επίδομα ανεργίας (360 ευρώ) για χρονικό διάστημα ανάλογο με την επιδότηση. Με τον τρόπο αυτό τα αφεντικά θα μειώσουν τη δαπάνη για κάθε μία τέτοια πρόσληψη, αφού θα καλύπτουν μόνο το ποσό που χρειάζεται, από τα 360 ευρώ και άνω (αν υποθέσουμε ότι θα προσληφθεί άνεργος με τον κατώτατο μισθό των 586 ευρώ, τότε αυτό σημαίνει ότι η επιχείρηση θα δαπανήσει μόνο 226 ευρώ τον μήνα και τα υπόλοιπα 360 θα τα παρέχει ο ΟΑΕΔ, στην υγεία των αφεντικών!) Έτσι, με την εφαρμογή όλων αυτών των μέτρων συνδυαστικά ευελπιστούν α) να εξασφαλίσουν νόμιμο πάμφθηνο εργατικό δυναμικό σε μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις, ελέγχοντας φορολογικά τις μικρομεσαίες, και β) να καναλιζάρουν τη ροή της εργασιακής δύναμης σε κατευθύνσεις προτεραιότητας, κρατώντας ταυτόχρονα το φτωχό προλεταριάτο στις μεγάλες περιόδους ανεργίας του σε κατάσταση (σχετικής) συντήρησης και διαθεσιμότητας προς εκμετάλλευση.

Η εμπειρία έχει δείξει ότι μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για πολύ καιρό, αλλά δεν μπορείς να τους κοροϊδεύεις όλους για πάντα. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι εύκολα μπορεί κανείς να πέσει από τη μία κοροϊδία στην άλλη. Η απογοήτευση από την αριστερά του κεφαλαίου, την οποία πολλοί προλετάριοι εμπιστεύτηκαν για τους λύσει τα προβλήματά τους, έχει οδηγήσει αρκετό κόσμο στην αγκαλιά της δεξιάς προπαγάνδας εναντίον της αύξησης της φορολογίας, πράγμα που ενισχύεται από το γεγονός ότι περίπου 8,5 εκατομμύρια μισθωτοί, συνταξιούχοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, ιδιοκτήτες ακινήτων και αγρότες θα πληρώσουν το 2017 επιπλέον φόρο 1,3 δισ. ευρώ σε σχέση με το 2016.(6) Το αντιδραστικό διαταξικό επιχείρημα εναντίον της αύξησης της φορολογίας και των ασφαλιστικών εισφορών είναι φύλλο συκής για την απαλλαγή των καπιταλιστικών επιχειρήσεων από τα κόστη που υποτίθεται ότι τους εμποδίζουν να επενδύσουν. Το σημαντικότερο σ’ αυτόν τον πυλώνα της κυρίαρχης ιδεολογίας είναι η ιδέα ότι τον «πλούτο των εθνών» δεν τον παράγει η ζωντανή εργασία, αλλά τοκεφάλαιο, που δίνει δουλίτσα στους εργάτες, οι οποίοι πρέπει «να βάλουνε πλατούλα» στην επιχείρηση, αν θέλουν να βγάλουν το ψωμάκι τους. Δεν πρόκειται έτσι απλά για μια «ψευδή συνείδηση», που έρχεται να προστεθεί εκ των υστέρων στην «πραγματικότητα» των εκμεταλλευτικών κοινωνικών σχέσεων. Είναι η συνείδηση που πηγάζει από μια ανεστραμμένη πραγματικότητα:

Για να είναι μισθωτή η εργασία, για να εργάζεται ο εργάτης ως μη ιδιοκτήτης και ό,τι πουλήσει να μην είναι προϊόν, αλλά η διάθεση της εργασιακής του ικανότητας –η πώληση της ίδιας της εργασιακής του ικανότητας με τον μοναδικό τρόπο που μπορεί να πωληθεί– πρέπει οι συνθήκες που περιβάλλουν την πραγματοποίηση της εργασίας του να είναι αλλοτριωμένες συνθήκες, ξένες δυνάμεις, συνθήκες υπό την εξουσία μιας ξένης βούλησης, ξένης ιδιοκτησίας. Η αντικειμενοποιημένη εργασία, η αξία ως τέτοια, έρχεται αντιμέτωπη με τον εργάτη ως μια ολότητα αυτοδικαιολογούμενη, ως κεφάλαιο, το όχημα της οποίας είναι ο κεφαλαιοκράτης – γι’ αυτό και έρχεται αντιμέτωπη με τον εργάτη ως κεφαλαιοκράτης... Η αντικειμενοποιημένη εργασία που εκτελέστηκε στο παρελθόν γίνεται κατ’ αυτόν τον τρόπο ο κυρίαρχος της ζωντανής εργασίας που εκτελείται σε παρόντα χρόνο. Η σχέση υποκειμένου και αντικειμένου αντιστρέφεται.(7)

Η κατανόηση των προβλημάτων που ένα μεμονωμένο άτομο αντιμετωπίζει σήμερα διαμεσολαβείται αναπόφευκτα από την κυρίαρχη ιδεολογία. Η αυτοεξαπάτηση είναι το πνευματικό αποτέλεσμα μιας αυτοδικαιολογούμενης υλικής πραγματικότητας: καθώς η καπιταλιστική παραγωγική διαδικασία με την ίδια την καθημερινή της λειτουργία αναπαράγει διαρκώς το διαχωρισμό της εργασιακής δύναμης από τους όρους της εργασίας, υποχρεώνει τους προλετάριους να πουλάνε την εργασιακή τους δύναμη για να ζήσουν και δίνει διαρκώς τη δυνατότητα στους κεφαλαιοκράτες να την αγοράζουν για να πλουτίσουν. Δεν υπάρχει σ’ αυτήν την κοινωνία τίποτα πιο «φυσικό» από την περιοδική αυτοπώληση των εργατών, την αλλαγή των ατομικών αφεντικών που τους μισθώνουν και τη διακύμανση της τιμής της εργασιακής δύναμης στην αγορά ανάλογα με τα σκαμπανεβάσματα της συσσώρευσης κεφαλαίου.

Η εξάρτηση της κοινωνικής αναπαραγωγής από τη διευρυμένη αναπαραγωγή της καπιταλιστικής σχέσης δεν εμπόδισε βέβαια την εργατική τάξη να οργανωθεί και να διεκδικήσει την καλυτέρευση της θέσης της εντός αυτής της σχέσης. Στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν αγώνα στο εσωτερικό της εργατικής τάξης εδώ και δύο αιώνες: από τη μια οι οπαδοί των ατομικιστικών λύσεων – που έχουν οδηγήσει στη δημιουργία όχι μόνο απεργασπαστών, αλλά και «εναλλακτικών» μικροεπιχειρήσεων, μέσω των οποίων πολλοί εργάτες προσπάθησαν να αποφύγουν την προλεταριοποίηση, όπως είπαμε στο δεύτερο κεφάλαιο αυτής της μπροσούρας· και από την άλλη οι οπαδοί των συλλογικών λύσεων – που οδήγησαν στη δημιουργία του κρατικού καπιταλισμού σ’ όλες τις παραλλαγές του (σοσιαλδημοκρατία, σταλινισμός, εθνοκεντρική ανάπτυξη κλπ.).

Στη δεύτερη περίπτωση, η δημιουργία συνδικάτων και εργατικών πολιτικών κομμάτων ήταν το βασικό όχημα του μεταρρυθμιστικού και επαναστατικού κολλεκτιβισμού, με όλα τα ολέθρια αποτελέσματα που γνωρίσαμε μέσα στον 20ό αιώνα.

Υπήρξε ποτέ «τρίτος δρόμος» μέσα στο προλεταριακό κίνημα; Υπήρξε, στις σπάνιες στιγμές που η προλεταριακή αυτοοργάνωση προσπάθησε να παρέμβει πρακτικά και ενιαία στο σύνολο των λειτουργιών και των ρόλων που οι προλετάριοι είναι αναγκασμένοι να εκτελέσουν, ώστε να αναπαράγουν την καπιταλιστική σχέση· τις στιγμές που η συγκεκριμένη πρακτική της αυτομείωσης των τιμών, της κατάληψης των σπιτιών και του δημόσιου χώρου, της αυτομόρφωσης συναντήθηκε με την άρνηση της πληρωμής των φόρων, με τα αιτήματα της αύξησης του άμεσου και του έμμεσου μισθού, του μισθού για την οικιακή και τη φοιτητική εργασία, την απόπειρα σύνδεσης της εκπαίδευσης με τους κοινωνικούς αγώνες, την υπέρβαση των σεξουαλικών ρόλων κλπ.

Η προλεταριακή πείρα έχει δείξει ότι μόνο ο αγώνας μέσα από τοπικές διακλαδικές ταξικές συνελεύσεις, που θα αγκαλιάζουν το σύνολο της προλεταριακής εμπειρίας, μπορεί να ξεπεράσει τη διαίρεση της τάξης σε μόνιμους και προσωρινούς, σε πλήρους και μερικής απασχόλησης, σε εργαζόμενους, άνεργους και «νοικοκυρές», σε κλάδους και συντεχνίες. Στην πολιτική απαξίωσης που εφαρμόζει το κεφάλαιο πρέπει να απαντήσουμε με τη δική μας αυτόνομη ταξική πολιτική στρεφόμενοι ενάντια στην ίδια την καπιταλιστική σχέση: με αγώνες κοινούς, που συσπειρώνουν όλα τα μέλη της τάξης μας και που θέτουν την ικανοποίηση κάθε επί μέρους αιτήματος στην υπηρεσία των γενικών συμφερόντων της τάξης. Ακόμα καλύτερα, κάθε απόπειρα ικανοποίησης επί μέρους αιτημάτων πρέπει να εμπλέκει στη διεκδίκησή της όσο το δυνατόν περισσότερα τμήματα και «επαγγέλματα» της τάξης, ώστε να ακυρώνει έτσι στην πράξη αιτήματα, διεκδικήσεις, μορφές αγώνα και νοοτροπίες που σέβονται τον καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας και εξυπηρετούν επιχειρησιακά, επαγγελματικά και κλαδικά αιτήματα και συμφέροντα.

Στις κουβέντες μας ας σταματήσει να κυριαρχεί το μίζερο θέμα: «Δουλίτσα υπάρχει;» και ας αντικατασταθεί από ερωτήσεις όπως «Μισθός υπάρχει;» ή «Εσένα πόσο σε δουλεύει το αφεντικό σου;» ή « Ως πότε θα βάζουμε “πλατούλα” στην επιχείρηση;» Και εννοείται ότι, όταν μιλάμε για μισθό, δεν εννοούμε το ωρομίσθιο που είναι δυο φορές απάτη, αλλά έναν υψηλό άμεσο και έμμεσο/ κοινωνικό μηνιαίο μισθό.

Αν στεκόμαστε ενάντια στην ευελιξία των σχέσεων εκμετάλλευσης που μας προσαρμόζει στα μέτρα του κάθε αφεντικού, δεν το κάνουμε από κάποια νοσταλγία για μια «κανονική» δουλειά· η αντίθεσή μας στην προωθούμενη ανασφάλεια δε γίνεται από τη σκοπιά της διεκδίκησης μιας «μόνιμης και σταθερής εργασίας», αλλά από τη σκοπιά της διεκδίκησης ενός σταθερού, ικανοποιητικού ως προς τις ανάγκες μας μισθού, είτε εργαζόμαστε είτε όχι, για όλη την τάξη. Ενός μισθού που, επιπλέον, θα μας δίνει τη δυνατότητα συλλογικής αντίστασης στην καπιταλιστική επέλαση και θα μας φέρνει σε μια καλύτερη θέση στον συσχετισμό δύναμης απέναντι στο κεφάλαιο και το κράτος του. Διεκδικούμε μισθό γιατί είναι το βασικό πεδίο πάνω στο οποίο μπορεί να γίνει η ανασύνθεση της δύναμης της εργατικής τάξης. Γνωρίζοντας, όμως, ότι ακόμα και σε «ιδανικές» συνθήκες ο μισθός είναι απάτη, ψέμα και εκμετάλλευση, τελικός μας στόχος είναι η οικειοποίηση όλου του πλούτου που παράγουμε και σφετερίζονται τα αφεντικά, διαλύοντας ταυτόχρονα την εμπορευματική του μορφή.

Στη μίζερη και μοιρολατρική αποδοχή της πραγματικότητας, όπως αποκαλύπτεται σε καθημερινές κουβέντες, επιτέλους ας αντιπαραθέσουμε μια πολεμική ετοιμότητα, ξεκινώντας να λέμε «Θέλουμε μισθό κι όχι “δουλίτσα”»!

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(1) ΦΤΥΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ! (ή περί της μετατροπής της κοινωνικής ασφάλισης σε φιλανθρωπία), Μάιος 2016.

(2) Η αλληλεγγύη [sic] κάνει ποδαρικό στη χώρα. Αυγή, 1/1/2017.

(3) Βλ. Καθημερινή, 25/11/2016: «Για το 2018, με στόχο την εξοικονόμηση μόνιμου χαρακτήρα κονδυλίων, το σχέδιο του επικαιροποιημένου μνημονίου προβλέπει μια σειρά από περικοπές και αναδιαρθρώσεις επιδομάτων, βάσει των προτάσεων της Παγκόσμιας Τράπεζας. Μάλιστα, ακόμη και η μείωση του αφορολόγητου ορίου δεν έχει εγκαταλειφθεί, ενώ όπως έχει αποκαλύψει η «Κ», προτείνονται χωρίς να έχουν ακόμη οριστικοποιηθεί (και ποσοτικοποιηθεί) περικοπές στο επίδομα θέρμανσης, ριζική αναμόρφωση του συστήματος οικογενειακών επιδομάτων, συμπεριλαμβανομένης της ενοποίησης των επιδομάτων τέκνων και του πολυτεκνικού επιδόματος, κατάργηση των παροχών που αλληλοκαλύπτονται με το ΚΕΑ και αλλαγές στα επιδόματα αναπηρίας».

(4) Για την εφαρμογή του «Κανονισμού υποχρεώσεων των ανέργων», που ψηφίστηκε από το Δ.Σ του ΟΑΕΔ τον Δεκέμβρη του 2016, και η εφαρμογή του οποίου μπορεί να σημαίνει ακόμα και διαγραφή απ’ τα μητρώα ανέργων των μη αρκετά δραστήριων στο σαφάρι για την εύρεση δουλειάς, την απώλεια των πενιχρών «προνομίων» που απολαμβάνουν (πχ. δωρεάν μετακινήσεις στα ΜΜΜ της πρωτεύουσας), αλλά και την πλασματική μείωση του δείκτη ανεργίας, βλ. σχετικό δημοσίευμα στον Ριζοσπάστη, 15/12/2016. Από το ίδιο δημοσίευμα μαθαίνουμε ότι «το κονδύλι για τους άνεργους βαίνει μειούμενο και από 1,737 δις ευρώ το 2012, με την ανεργία στο 22,6%, το 2017 συρρικνώνεται στα 887 εκατ. ευρώ, μειωμένο κατά 51% και με το ποσοστό της ανεργίας να βρίσκεται πάνω από αυτό του 2012!»

(5) Το σχέδιο του επικαιροποιημένου μνημονίου το προβλέπει ρητά: «Ως τον Ιούνιο να έχει ενεργοποιηθεί ο τρίτος πυλώνας, που προβλέπει σε συνεργασία με τον ΟΑΕΔ τη σταδιακή πρόσβαση των δικαιούχων σε εξατομικευμένες παρεμβάσεις για την ένταξη στην αγορά εργασίας. Τα μέτρα θα αφορούν τουλάχιστον το 10% των δικαιούχων του ΚΕΑ», Καθημερινή, 25/11/2016.

(6) Το όλο ζήτημα συνδέεται και με τις μειώσεις των συντάξεων και τις αυξήσεις των εισφορών για τους μισθωτούς το 2017: «Μειωμένες συντάξεις έως και 30%, αλλά και αυξήσεις εισφορών φέρνει για εκατοντάδες χιλιάδες μισθωτούς σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα το νέο έτος, καθώς τίθεται σε πλήρη εφαρμογή η ασφαλιστική μεταρρύθμιση του Μαΐου, ανατρέποντας σχεδιασμούς ετών. Στο επίπεδο των συντάξεων, όσοι μισθωτοί αποφασίσουν να συνταξιοδοτηθούν εντός του 2017 θα υποστούν μειώσεις από 10% έως 30% σε σχέση με τη σύνταξη που θα δικαιούνταν εάν αποχωρούσαν από την εργασία τους ένα χρόνο πριν, με τους ειδικούς να επισημαίνουν ότι το νέο... ρετιρέ των συντάξεων «χτίζεται» κάπου κοντά στα 1.000 ευρώ. Στο επίπεδο των εισφορών, μεγάλοι χαμένοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά και οι μισθωτοί με «μπλοκάκι». Ο νόμος Κατρούγκαλου ορίζει ρητώς ότι όσοι αποχωρήσουν από δημόσιο και ιδιωτικό τομέα θα λάβουν ως κύρια σύνταξη το άθροισμα δύο ποσών – της εθνικής σύνταξης, που ορίστηκε στα 384 ευρώ για 20ετή ασφάλιση και πάνω (μειώνεται κατά 2% για κάθε έτος που υπολείπεται μέχρι την 15ετία), και της ανταποδοτικής σύνταξης, που υπολογίζεται με βάση τον μέσο όρο των αποδοχών από το 2002 και μετά και νέους χαμηλότερους συντελεστές αναπλήρωσης... Ο νόμος ορίζει ότι όσοι αμείβονται μόνο με δελτίο παροχής και απασχολούνται σε έως δύο εργοδότες θα ασφαλίζονται ως μισθωτοί, δηλαδή το 13,67% θα το πληρώνει ο εργοδότης [που θα το κόβει φυσικά από τον άμεσο μισθό, προσθέτουμε εμείς]. Διπλή επιβάρυνση θα υποστούν από την 1/1/2017 και οι μισθωτοί που έχουν και «μπλοκάκι», αφενός διότι οι ατομικές τους εισφορές, όπως και των ελευθέρων επαγγελματιών (επιτηδευματίες, έμποροι, βιοτέχνες), θα υπολογίζονται με το 26,95% του φορολογητέου εισοδήματός τους, και αφετέρου διότι θα εξακολουθούν να πληρώνουν εισφορά και για σύνταξη και για ασθένεια για την απασχόλησή τους ως μισθωτοί». Καθημερινή, 5/12/2016. 

(7) Κ. Μαρξ, Χειρόγραφο 1861-1863, κεφ. 1. 

Τα περιεχόμενα, ο πρόλογος και το 9ο κεφ. σε pdf

Προκήρυξη της Συνέλευσης Εργαζομένων-Ανέργων της Πλατείας Συντάγματος που μοιράστηκε στην πορεία για τον υποκατώτατο μισθό, το Σάββατο 17/12, μετά από κάλεσμα των φοιτητικών αυτόνομων σχημάτων ΕΜΠ και των ελευθεριακών σχημάτων Αθήνας

Θέλουμε μισθό και όχι «δουλίτσα»!

«Κι εγώ προσωπικά κομμουνιστής είμαι, θα’ θελα ένα άλλο σύστημα, αλλά μιλάμε για την τρέχουσα κρίση»,

Γ. Κατρούγκαλος, πρώην  υπουργός Εργασίας, 4-3-2016

«Όταν ο ΣΕΒ απαιτεί 150.000 απολύσεις στο Δημόσιο επισήμως, το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, το οποίο έχει το θάρρος να τα βάλει με τον ΣΕΒ, έχει και την απαίτηση όμως από τα συνδικάτα των εργαζομένων […] να είναι μπροστά στον αγώνα για την υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων και όχι να κρύβονται πίσω από τις ανοησίες που λένε»,

Χριστόφορος Βερναρδάκης, αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, 11-9-2016

(Και τα δύο παραθέματα βρίσκονται στον τόμο πολιτικής προϊστορίας ΣΥΝΤΟΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ – η εμπνευσμένη περίοδος Σύριζα)

Είναι ήδη πολλά τα χρόνια που οι καπιταλιστές εργάζονται μεθοδικά προς μια νέα ρύθμιση των εργασιακών σχέσεων που να δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε να αντιμετωπίσουν την κρίση συσσώρευσης και τον διαρκώς εντεινόμενο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό των τελευταίων δεκαετιών. Το χρέος και τα μνημόνια υπηρέτησαν και υπηρετούν κατά τον καλύτερο τρόπο αυτή τη στόχευση, υλοποιώντας μέσω μιας «θεραπείας-σοκ» πολιτικές υποτίμησης και απαξίωσης της εργασίας και της ζωής όλων των προλετάριων, ντόπιων και μεταναστών.  Η αριστερά του κεφαλαίου  ανέλαβε να συνεχίσει και –πατώντας στην ελάχιστη  κοινωνική νομιμοποίηση που της έχει απομείνει–  να ολοκληρώσει εκείνες τις ριζικές μεταρρυθμίσεις που είναι απαραίτητες στο κεφάλαιο για ένα νέο κύκλο/τύπο συσσώρευσης. Η μνημονιακή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, μετά την ψήφιση του ασφαλιστικού νόμου την περασμένη άνοιξη, έρχεται τώρα να συμπληρώσει την σκληρή επίθεση εναντίον μας με ένα νέο εργατικό πλαίσιο. Πυρήνας του, η καταρράκωση των μισθών και η ενίσχυση του διευθυντικού δικαιώματος. Το δεύτερο σημαίνει την πλήρη απελευθέρωση του κάθε αφεντικού από τα «περιττά βαρίδια» των συλλογικών συμβάσεων εργασίας (εθνικών–κλαδικών), ώστε να μπορεί, αντιμετωπίζοντας πλέον ατομικοποιημένα τον κάθε εργαζόμενο, να τον κάνει όσο λάστιχο θέλει, ανάλογα με τις ξεχωριστές ανάγκες της επιχείρησής του. Μέσο για την επίτευξη αυτών των πολυπόθητων για τα αφεντικά στόχων, η διάλυση της νομοθετημένης εργάσιμης μέρας, η απόλυτη ευελιξία και η εργασιακή πειθαρχία.

Ο μισθός είναι φετίχ κι εμείς φετιχιστές!

Το πιο διαδεδομένο παραμύθι που η καπιταλιστική τάξη σερβίρει στο προλεταριάτο –και το οποίο συνηθίζουμε να καταπίνουμε αμάσητο – είναι πως ο μισθός αποτελεί το δίκαιο αντίτιμο για την εργασία που προσφέρουμε. Ο μισθός εμφανίζεται ως «φυσικό» πλήρες αντίτιμο της λειτουργίας του εμπορεύματος-εργασιακή δύναμη που «ελεύθερα» προσφέρεται απ’ τον κάτοχό της προς τον «ίσο» του καπιταλιστή.

Πληρώνουν πράγματι όμως τα αφεντικά την «αξία όλης της εργασίας» που προσφέρουν οι μισθωτοί, όπως ισχυρίζονται; Πρόκειται πράγματι για μια ισότιμη ανταλλαγή; Κι αν ναι, τότε γιατί το προϊόν της εργασίας τους δεν καταλήγει ολόκληρο, ή έστω κατά το μεγαλύτερο μέρος του, στα χέρια των εργατριών ως αντάλλαγμα για τη δουλειά τους;

Στην πραγματικότητα ο μισθός είναι ένα φετίχ που συγκαλύπτει την ταξική κυριαρχία και την απλήρωτη υπερεργασία. Με τον μισθό η εργάτρια πληρώνεται μόνο την αξία των προϊόντων που είναι απαραίτητα για την αναπαραγωγή της, ενώ το υπόλοιπο προϊόν το καρπώνεται ο καπιταλιστής. Αν και απάτη, όμως, όσο ισχύει η καπιταλιστική κοινωνική σχέση, ο μισθός είναι το βασικό μέσο που έχει η εργάτρια για να συντηρείται, ώστε να μην είναι δούλα η ίδια και η εργατική τάξη μια μάζα πληβείων.

Αυτή η καπιταλιστική αφήγηση περί «δίκαιου» και πλήρους αντιτίμου μπορεί, βέβαια, να έπειθε τις «χρυσές» εποχές της ανάπτυξης όταν οι μισθοί ήταν υψηλότεροι! Στη τωρινή συγκυρία της μεθοδευμένης κρίσης ο μισθός είναι είδος προς εξαφάνιση και δεν επαρκεί καν για την αναπαραγωγή μας ως εργασιακή δύναμη: άλλοι από εμάς πληρώνονται ελάχιστα, άλλοι έναντι και με καθυστερήσεις μηνών κι άλλοι καθόλου, γιατί το αφεντικό κατέβασε ρολά και άνοιξε με άλλη επωνυμία!

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ως κομμουνιστική, όπως διακήρυξε και ο απερχόμενος υπουργός Εργασίας Γ. Κατρούγκαλος αμέσως πριν την έκδοση του ασφαλιστικού του… μανιφέστου, φαίνεται σαν να έχει βάλει στόχο να απαλλάξει σε μεγάλο βαθμό την εργατική τάξη από το φετίχ του μισθού και τις αυταπάτες της. Το νέο εργασιακό πλαίσιο που έρχεται προς ψήφιση από την αριστερά του κεφαλαίου θεσμοθετεί το πετσόκομμα του βασικού μέσου συντήρησης της εργατικής τάξης, μετά βέβαια από πολλές «διαπραγματεύσεις», «αγώνες» ενάντια στο καρτέλ του ΣΕΒ, «κόκκινες γραμμές» και άλλα με τον Τοτό…

Απέναντι σε αυτό το ξεχαρβάλωμα το προλεταριάτο απαντάει: «Είμαστε φετιχιστές! Δεν θέλουμε να απαλλαγούμε από τις αυταπάτες μας! Θέλουμε μεγαλύτερο μισθό και/για λιγότερη δουλειά!».

Τι έχουν πετύχει τα αφεντικά μέχρι τώρα;

Τα σημαντικότερα αποτελέσματα της πολιτικής σοκ των μνημονίων είναι η κατακόρυφη πτώση του άμεσου και έμμεσου μισθού, η σχεδόν πλήρης κατάργηση του παλιού εργασιακού δικαίου, η ραγδαία αύξηση των επισφαλών θέσεων εργασίας, ο κατακερματισμός των εργαζομένων με τις επιχειρησιακές (ή και ατομικές) συμβάσεις και η ανακύκλωσή τους σε ένα αέναο φαύλο κύκλο μεταξύ επισφαλούς εργασίας, ανεργίας και δια βίου κατάρτισης.

Μεγάλη μείωση του άμεσου μισθού μας

Αυτή περιλαμβάνει την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού και μείωση των επιδομάτων στο δημόσιο τομέα και την επίθεση στο μισθό των υπόλοιπων εργαζομένων μέσα από την απορρύθμιση του συλλογικού εργατικού δικαίου όταν από το 2010 η διαπραγμάτευση της σύμβασης γίνεται ενδοεπιχειρησιακό επίδικο (βλ. επιχειρησιακές ή ατομικές συμβάσεις εργασίας). Την πρόσδεση του μισθού στα εκάστοτε ελάχιστα νόμιμα όρια της ΕΓΣΣΕ που βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση, ακολουθεί η κατάργηση της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης, που ακυρώνει μ’ αυτόν τον τρόπο τις ευρύτερες κλαδικές / ομοιοεπαγγελματικές ΣΣΕ. Ο κατώτατος μισθός που κάποτε προοριζόταν να προστατεύει τους χαμηλά αμειβόμενους μειώνεται το 2012 κατά 22% και συμπαρασύρει ανάλογα μαζί του υπερωρίες, επιδόματα ανεργίας, ασθενείας, μητρότητας και συντάξιμες αποδοχές. Ταυτόχρονα, θεσμοθετείται μια νέα κατηγορία υποκατώτατου μισθού (με μείωση κατά 32%) για τους κάτω των 25 ετών. Με την αύξηση της άμεσης και έμμεσης φορολογίας, οι μισθοί υπέστησαν επιπλέον μείωση. Με αυτά και με αυτά, η εργατική τάξη του ιδιωτικού, μόνο, τομέα απώλεσε μισθούς συνολικού ύψους 44 δισ. την περίοδο 2009-2016.

Επέκταση της επισφάλειας και της ευελιξίας

Παράλληλα με τις μειώσεις των μισθών, επεκτάθηκε η επισφάλεια στους χώρους εργασίας. Στις νέες προσλήψεις κυριαρχούν οι συμβάσεις μερικής απασχόλησης και εκ περιτροπής εργασίας, σε βάρος των συμβάσεων πλήρους απασχόλησης εργασίας. Έτσι, το 2015, το 55,5% του συνόλου των νέων συμβάσεων ήταν συμβάσεις μερικής και εκ περιτροπής εργασίας, ενώ την περίοδο 2009-2015 εκτινάχθηκαν τα ποσοστά της μετατροπής των συμβάσεων αορίστου χρόνου σε ορισμένου είτε με -υποτίθεται- σύμφωνη γνώμη του εργαζόμενου είτε χωρίς αυτήν. Η εξέλιξη αυτή, σε συνδυασμό με την ούτως ή άλλως μεγάλη έκταση της αδήλωτης εργασίας, σηματοδοτεί την εδραίωση τέτοιων μορφών εκμετάλλευσης στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό, καθώς και μισθών πείνας, ακόμα και κάτω των 400 ευρώ για ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της τάξης μας (περίπου το 20%).

Επέκταση της απλήρωτης εργάσιμης ημέρας

Παράλληλα, η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων σήμερα εργάζεται πέραν του κανονικού ωραρίου, πολλές φορές απλήρωτα, σαν να μην έφτανε η ήδη απλήρωτη εργασία μας εντός του 8ωρου. Το αποτέλεσμα είναι ολοένα και μικρότερα περιθώρια διαχείρισης του “ελεύθερου χρόνου” σε ένα διαρκές κυνήγι συμπλήρωσης του μισθού-φιλοδωρήματος, που συνεπάγεται η μερική/εκ περιτροπής/περιστασιακή εργασία!

Ανακύκλωση των εργαζομένων

Σύμφωνα με τα στοιχεία του πληροφοριακού συστήματος «Εργάνη», το 2015 καταγγέλθηκε η σύμβαση εργασίας και «αποχώρησαν» από την εργασία τους τόσοι εργαζόμενοι, που σε απόλυτο αριθμό ξεπερνούν τον αριθμό των μισθωτών κατά το ίδιο έτος. Δηλαδή, σαν να «έχασε» ή εγκατέλειψε την εργασία του, τουλάχιστον για μια φορά, το σύνολο των μισθωτών της χώρας!

Ιδού τα αποτέλεσματα των δύο πρώτων μνημονίων και του δεύτερου Μεσοπρόθεσμου, του 2012! Η νέα, και αριστερή αυτή τη φορά, 3η μνημονιακή ρύθμιση θα κάνει βεβαίως τα πράγματα ακόμα χειρότερα για την εργατική τάξη, αλλά και θα ολοκληρώσει, αν το επιτρέψουμε, τη μεταρρύθμιση και των εργασιακών σχέσεων μετά από αυτή των ασφαλιστικών σχέσεων.

Ένας λάκκος 6 μέτρων ή η νέα συνολική πολύπτυχη επίθεση των αφεντικών

Οι καπιταλιστές επιδιώκουν να αποτυπώσουν τώρα στο θεσμικό δίκαιο την άθλια εργασιακή πραγματικότητα που ήδη βιώνουμε. Τα αφεντικά, το πολιτικό και συνδικαλιστικό προσωπικό τους, εκκινούν από κάποιες απολύτως αναγκαίες για τα συμφέροντά τους «θέσεις». Είναι αυτές που στην τωρινή συγκυρία θα διαμορφώσουν το νέο «εργασιακό» και «συνδικαλιστικό» νόμο:

  • Αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων από 5% σε 10% για τις επιχειρήσεις που απασχολούν πάνω από 150 εργαζομένους. Μεταφορά της αρμοδιότητας για αποφάσεις επί ομαδικών απολύσεων σε ένα «ουδέτερο» όργανο, μάλλον το Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας (ΑΣΕ). Δεν θα αποφασίζει επ’ αυτού πια ο υπουργός ή ο περιφερειάρχης.
  • Κατάργηση όλων των ΣΣΕ (Εθνική, Κλαδικές, Ομοιοεπαγγελματικές) πλην των Επιχειρησιακών. Θα πανηγυρίζει έτσι και το Υπουργείο Εργασίας, επειδή θα έχει διατηρήσει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, δηλαδή αυτές μεταξύ των εργοδοτών και των εργοδοτικών Ενώσεων Προσώπων, λέμε εμείς… Η ουσιαστική κατάργηση των κλαδικών και/ή ομοιοεπαγγελματικών ισχύει ήδη· το μόνο που μένει είναι η τυπική κατάργησή τους.
  • Κατώτατος μισθός χωρίς προσαυξήσεις, «γυμνός» δηλαδή από επιδόματα προϋπηρεσίας, γάμου, ειδίκευσης κλπ.  Υποκατώτατος μισθός στο 90% του κατώτατου για τον πρώτο χρόνο εργασίας και στο 95% για τον δεύτερο χρόνο «για την απόκτηση επαγγελματικής εμπειρίας». Τα ψίχουλα αυτά θα υποκαταστήσουν αυτά που δίνονται ήδη τώρα σε όλους τους νέους κάτω των 25, με τη διαφορά ότι τώρα θα τα παίρνουν πολλοί περισσότεροι ως νεοπροσλαμβανόμενοι. Κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα για τους νεοπροσλαμβανόμενους, αν και με τις μισθολογικές μειώσεις που έχουν ήδη επιβληθεί, αυτοί τύποις ακόμη υφίστανται.
  • Κήρυξη απεργιών με τη θετική ψήφο του 50%+1 του συνόλου των εγγεγραμένων μελών (και όχι των παρισταμένων στη γενική συνέλευση) ενός σωματείου. Επ’ αυτού, ο απελθών υπουργός Γ. Κατρούγκαλος έχει τοποθετηθεί, εξ ονόματος όλων των αφεντικών, ευθαρσώς και δημοσίως υπέρ, διότι «αυτό που γίνεται τώρα, να αποφασίζουν για απεργιακές κινητοποιήσεις μειοψηφίες, δεν είναι δημοκρατικό».
  • Ενίσχυση του ρόλου του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ), η διαιτησία του οποίου λειτουργεί υπέρ των αφεντικών, ενώ επιχειρείται να καταστεί αδύνατη η μονομερής καταγγελία από την πλευρά των εργαζομένων.
  • Επέκταση της ευελιξίας στην αγορά εργασίας και, άρα, διεύρυνση του καθεστώτος ανασφάλειας και βίας που υφίστανται καθημερινά οι εργαζόμενοι. Οι σχεδιαζόμενες νέες ρυθμίσεις θα θελήσουν να επιβάλλουν τη λεγόμενη «μικροεργασία», στην οποία προβλέπονται πολύ χαμηλές αμοιβές χωρίς ασφαλιστική κάλυψη, τα «συμβόλαια ανοιχτού ωραρίου» (zero hour contracts), που αντιστοιχούν σε απασχόληση όποτε και όσο το επιθυμεί ο εργοδότης, καθώς και διάφορες παραλλαγές τους, όπως «συμβόλαια λίγων ωρών» ή «συμβόλαια εργασίας με το τηλέφωνο» (μετά από ειδοποίηση).

Παρά την παρελκυστική εστίαση καπιταλιστών, Υπουργείου και συνδικαλιστών στη δυνατότητα των αφεντικών για εργοδοτική ανταπεργία (λοκ-άουτ) και στη δυνατότητά τους να απολύουν μεμιάς το σύνολο του προσωπικού τους, αν και δεν πιστεύουμε ότι θα τους κακόπεφταν ως θεσμίσεις, το «πνεύμα» αλλά και το «γράμμα» της μεταρρύθμισης των εργασιακών σχέσεων και του σχεδιαζόμενου νέου συνδικαλιστικού νόμου είναι άλλο. Ούτως ή άλλως, η μεγάλη πλειοψηφία των ελλήνων αφεντικών μπορεί να απολύει το προσωπικό της όποτε γουστάρει.

Τα αφεντικά σήμερα επιθυμούν διακαώς να γίνουν νόμοι ο περιορισμός του «δικαιώματος» των εργαζομένων να απεργούν και η ενίσχυση της δικής τους «ελευθερίας» να μετατρέπουν τις εργασιακές σχέσεις σε λάστιχο. Ταυτόχρονα να μειώνουν συνεχώς τους μισθούς, να τους «απογυμνώνουν» από διάφορα επιδόματα και να τους φέρνουν στο «κατάλληλο» ύψος – όσον αφορά τον κατώτατο μισθό, μαθαίνουμε από το ΔΝΤ ότι είναι «ο υψηλότερος μεταξύ των κρατών της ΕΕ σε σχέση με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ». Ξεχνάνε, βέβαια, να μας πούνε, ότι στο συγκεκριμένο κράτος για το οποίο μιλάμε, το ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά 25% από το 2009!

Εν ολίγοις, η επερχόμενη ριζική εργασιακή μεταρρύθμιση υπηρετεί το στόχο της εξουσιοδότησης καθενός εργοδότη ξεχωριστά να αντιμετωπίζει ατομικοποιημένα κάθε εργαζόμενο, εξειδικεύοντας και υιοθετώντας, βάσει των αναγκών της κάθε επιχείρησης, εκείνες τις εργασιακές σχέσεις και «εργατικές» συλλογικότητες που ικανοποιούν αυτές τις ανάγκες.

Γιατί στεκόμαστε ενάντια στο νέο εργασιακό νομοσχέδιο και δεν κοιτάμε τη «δουλίτσα» μας;

Στα έξι χρόνια των μνημονίων έχουν χαθεί πολλά δισ. από μισθούς και συντάξεις. Ενώ οι καπιταλιστές καρπώθηκαν τις περικοπές των μισθών των ιδιωτικών υπαλλήλων και έβγαλαν το παραδάκι στο εξωτερικό, το κράτος καρπώθηκε τις περικοπές των μισθών και των συντάξεων των δημόσιων υπαλλήλων για να αποπληρώνονται οι τοκογλύφοι δανειστές του. Με απλά λόγια όλοι τρώνε με χρυσά κουτάλια και πίνουν εις υγείαν του μαλάκα, της τάξης μας! Πόσο ακόμα θα τους αφήνουμε να μας μεταχειρίζονται έτσι; Πόσο ακόμα θα μένουμε θεατές, ενώ η τάξη μας οδηγείται στην πλήρη απαξίωση και τη ζητιανιά μιας οποιασδήποτε “δουλίτσας”;

Ο συνεχής κατακερματισμός της τάξης σε όλο και περισσότερες κατηγορίες και η συνεχής, βίαιη προσαρμογή μας στην προκρούστεια κλίνη της κάθε καπιταλιστικής ανάγκης δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Ο απολογισμός της επίθεσης που προηγήθηκε συμβάλλει στη συνειδητοποίηση πως δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με την αλλαγή ενός νόμου με έναν άλλον, αλλά με την εμβάθυνση της μεταρρύθμισης των εργασιακών σχέσεων σε βάρος όλης της τάξης.

Πρέπει μέσα από τοπικές διακλαδικές ταξικές συνελεύσεις να ξεπεραστεί η διαίρεση της τάξης σε μόνιμους και μερικής απασχόλησης, σε εργαζόμενους και “νοικοκυρές”, σε κλάδους και συντεχνίες. Στην πολιτική αυτή του κεφαλαίου πρέπει να απαντήσουμε με τη δική μας αυτόνομη πολιτική στρεφόμενοι ενάντια στην ίδια την καπιταλιστική σχέση: με αγώνες κοινούς που συσπειρώνουν όλα τα μέλη της τάξης μας και που θέτουν την ικανοποίηση κάθε επί μέρους αιτήματος στην υπηρεσία της ικανοποίησης των γενικών συμφερόντων της τάξης. Ακόμα καλύτερα, κάθε ικανοποίηση επί μέρους αιτημάτων να εμπλέκει στη διεκδίκησή της όλα κατά το δυνατόν τα τμήματα και τα «επαγγέλματα» της τάξης, ώστε να ακυρώνει έτσι στην πράξη αιτήματα, διεκδικήσεις, μορφές αγώνα και νοοτροπίες που σέβονται τον καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας και εξυπηρετούν επιχειρησιακά, επαγγελματικά και κλαδικά αιτήματα και συμφέροντα.

Στις κουβέντες μας δεν μπορεί πια να κυριαρχεί το μίζερο θέμα: «Δουλίτσα υπάρχει;» αλλά να αντικατασταθεί από ερωτήσεις όπως «Μισθός υπάρχει;» ή «Εσένα πόσο σε δουλεύει το αφεντικό σου;» ή « Ως πότε θα βάζουμε “πλατούλα” στην επιχείρηση;» Και εννοείται ότι όταν μιλάμε για μισθό δεν εννοούμε το ωρομίσθιο που είναι δυο φορές απάτη αλλά έναν υψηλό άμεσο και έμμεσο/κοινωνικό μηνιαίο μισθό.

Αν στεκόμαστε απέναντι στην ευελιξία των σχέσεων εκμετάλλευσης που μας προσαρμόζει στα μέτρα του κάθε αφεντικού, δεν το κάνουμε από κάποια νοσταλγία για μια «κανονική» δουλειά· η αντίθεσή μας στην προωθούμενη ανασφάλεια δε γίνεται από τη σκοπιά της διεκδίκησης μιας «μόνιμης και σταθερής εργασίας» αλλά από τη σκοπιά της διεκδίκησης ενός σταθερού, ικανοποιητικού ως προς τις ανάγκες μας μισθού, είτε εργαζόμαστε είτε όχι, για όλη την τάξη. Έναν μισθό που επιπλέον, θα μας δίνει τη δυνατότητα συλλογικής αντίστασης στην καπιταλιστική επέλαση και θα μας φέρνει σε μια καλύτερη θέση στο συσχετισμό δύναμης απέναντι στο κεφάλαιο και το κράτος του.

Διεκδικούμε μισθό γνωρίζοντας ότι ακόμα και σε «ιδανικές» συνθήκες είναι απάτη, ψέμα και εκμετάλλευση. Ο τελικός μας στόχος είναι η οικειοποίηση όλου του πλούτου που παράγουμε και σφετερίζονται τα αφεντικά, διαλύοντας ταυτόχρονα την εμπορευματική του μορφή.

Στη μίζερη και μοιρολατρική αποδοχή της πραγματικότητας όπως αποκαλύπτεται σε καθημερινές κουβέντες, επιτέλους ας αντιπαραθέσουμε μια πολεμική ετοιμότητα, ξεκινώντας να λέμε «Θέλουμε μισθό κι όχι «δουλίτσα»»!

Συνέλευση Εργαζομένων-Ανέργων της Πλατείας Συντάγματος

http://synelefsi-syntagmatos.espivblogs.net/

Δεκέμβριος 2016

Λήψη σε μορφή pdf

Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν

mprosta

Η μπροσούρα «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» (της Ομάδας ενάντια στον εκβιασμό της μισθωτής εργασίας) που έχει επανεκδοθεί εδώ και ένα χρόνο περίπου από την Συνέλευση Εργαζόμενων-Ανέργων της Πλατείας Συντάγματος, βρίσκεται πλέον ολόκληρη εδώ.

Σε έντυπη μορφή, εξακολουθεί να βρίσκεται στα ίδια σημεία διάθεσης.

Αθήνα

Στέκια και καταλήψεις:

Ανάληψη (Πάρκο Ανάληψης, Βύρωνας)

Αυτοδιαχειριζόμενο Κυλικείο Νομικής

Στέκι Πέρασμα (Ζ. Πηγής 97 & Ισαύρων)

Βανκούβερ Απαρτμάν (Μαυρομματαίων & Δεριγνύ 1)

Ελευθεριακό Στέκι “Πικροδάφνη”, Αγ. Βασιλείου και Π.Π.Γερμανού 22, Μπραχάμι

Κατάληψη Έπαυλης Κουβέλου (Διονύσου & Σόλωνος, Μαρούσι)

Μπερντές (Aράδου 55, πλατεία Κύπρου, Άνω Ιλίσια)

Στέκι ΑΣΟΕΕ

Στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων (Νάξου 75 & Κρασσά)

Στέκι στο Παιδαγωγικό

Στέκι Παπασωτηρίου (Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου)

Στέκι Πολυτεχνείου (Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου)

Στρούγκα (Δεκελείας 116, Ν. Φιλαδέλφεια)

Χώρος Αλληλεγγύης και Δράσης «Υπόστεγο», 25ης Μαρτίου 38, Αργυρούπολη

Βιβλιοπωλεία:

Αλφειός (Χαρ. Τρικούπη 22)

Εκδόσεις των Συναδέλφων (Καλλιδρομίου 30)

Ελεύθερος Τύπος (Βαλτετσίου 53)

Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο (Θεμιστοκλέους 37)

Λοκομοτίβα (Μπόταση 7 & Σολωμού)

Ναυτίλος (Χαρ. Τρικούπη 28)

Περίπτερα:

Βαλτετσίου 50-52

Μάγος του Όουζ (Ναυαρίνου 17, έναντι Πάρκου Ναυαρίνου)

πλ. Εξαρχείων (στη γωνία Στουρνάρη & Σπ. Τρικούπη)

πλ. Κάνιγγος (στην αρχή της Ακαδημίας)

Πάτρα

Στέκια και καταλήψεις:

Αναρχικό-Αντιεξουσιαστικό Στέκι Άτακτον (Άστιγγος 100 & Κανακάρη Ρούφου)

Αυτοδιαχειριζόμενος χώρος ΑΝΑΤόΠΙΑ (Μητρ. Παρθενίου 16, στο τέρμα Aγ. νικολάου αριστερά)

Θεσσαλονίκη

Στέκια και καταλήψεις:

Μικρόπολις (Βενιζέλου & Βασ. Ηρακλείου 18)

Στέκι Άνω Πόλης (Πλατεία Κουλέ Καφέ)

Στέκι στη Μόδη

Στέκι στο Βιολογικό

Mundo Nuevo (Φιλίππου & Σιατίστης)

Sabot (Γκαρπολά 4, Μπιτ Παζάρ)

Terra Incognita (Ολύμπου 67 & Τ. Παπαεωργίου 2)

Βιβλιοπωλεία:

Ακυβέρνητες Πολιτείες (Αλ. Σβώλου 28)

Κεντρί (Δημ. Γούναρη 22)

Belleville (Φιλίππου 80-82)

Poeta (Αριστοτέλους 34, δίπλα στο εργατοϋπαλληλικό κέντρο)

Ιωάννινα

Στέκια και καταλήψεις:

Αυτοδιαχειριζόμενος Κοινωνικός Χώρος Ιωαννίνων (Πλατεία Νεομάρτυρα Ιωάννη 5, κάτω από το Δημοτικό Ωδείο)

Ελευθεριακό Εργαστήρι Fahrenheit 451 (Τσακάλωφ 20, Άλσος)

Βιβλιοπωλεία:

Αναγνώστης (Πυρσινέλα 11)

Δωδώνη (28ης Οκτωβρίου 25)

Ρέθυμνο

Χαλικούτι (Κατεχάκη 3, πεζόδρομος Φορτέτζα)

Ηράκλειο

Κατάληψη Ευαγγελισμού (Θεοτοκοπούλου 18)

Χανιά

Στέκι Μεταναστών (Χ»Μιχάλη Νταλιάνη 5, δίπλα στον μιναρέ)

Rosa Nera (Λοφός Καστέλι, παλιό λιμάνι)

Terrra Verde (Χ»Μιχάλη Νταλιάνη 5, Παλιά Πόλη)

Προκήρυξη της Συνέλευσης Εργαζομένων-Ανέργων της Πλατείας Συντάγματος που μοιράστηκε στην απεργιακή κινητοποίηση της ΑΔΕΔΥ στις 24-11-2016

Θέλουμε μισθό και όχι «δουλίτσα»!

«Κι εγώ προσωπικά κομμουνιστής είμαι, θα’ θελα ένα άλλο σύστημα, αλλά μιλάμε για την τρέχουσα κρίση»,

Γ. Κατρούγκαλος, πρώην  υπουργός Εργασίας, 4-3-2016

«Όταν ο ΣΕΒ απαιτεί 150.000 απολύσεις στο Δημόσιο επισήμως, το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, το οποίο έχει το θάρρος να τα βάλει με τον ΣΕΒ, έχει και την απαίτηση όμως από τα συνδικάτα των εργαζομένων […] να είναι μπροστά στον αγώνα για την υπεράσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων και όχι να κρύβονται πίσω από τις ανοησίες που λένε»,

Χριστόφορος Βερναρδάκης, αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, 11-9-2016

(Και τα δύο παραθέματα βρίσκονται στον τόμο πολιτικής προϊστορίας ΣΥΝΤΟΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ – η εμπνευσμένη περίοδος Σύριζα)

Είναι ήδη πολλά τα χρόνια που οι καπιταλιστές εργάζονται μεθοδικά προς μια νέα ρύθμιση των εργασιακών σχέσεων που να δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε να αντιμετωπίσουν την κρίση συσσώρευσης και τον διαρκώς εντεινόμενο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό των τελευταίων δεκαετιών. Το χρέος και τα μνημόνια υπηρέτησαν και υπηρετούν κατά τον καλύτερο τρόπο αυτή τη στόχευση, υλοποιώντας μέσω μιας «θεραπείας-σοκ» πολιτικές υποτίμησης και απαξίωσης της εργασίας και της ζωής όλων των προλετάριων, ντόπιων και μεταναστών.  Η αριστερά του κεφαλαίου  ανέλαβε να συνεχίσει και –πατώντας στην ελάχιστη  κοινωνική νομιμοποίηση που της έχει απομείνει–  να ολοκληρώσει εκείνες τις ριζικές μεταρρυθμίσεις που είναι απαραίτητες στο κεφάλαιο για ένα νέο κύκλο/τύπο συσσώρευσης. Η μνημονιακή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, μετά την ψήφιση του ασφαλιστικού νόμου την περασμένη άνοιξη, έρχεται τώρα να συμπληρώσει την σκληρή επίθεση εναντίον μας με ένα νέο εργατικό πλαίσιο. Πυρήνας του, η καταρράκωση των μισθών και η ενίσχυση του διευθυντικού δικαιώματος. Το δεύτερο σημαίνει την πλήρη απελευθέρωση του κάθε αφεντικού από τα «περιττά βαρίδια» των συλλογικών συμβάσεων εργασίας (εθνικών–κλαδικών), ώστε να μπορεί, αντιμετωπίζοντας πλέον ατομικοποιημένα τον κάθε εργαζόμενο, να τον κάνει όσο λάστιχο θέλει, ανάλογα με τις ξεχωριστές ανάγκες της επιχείρησής του. Μέσο για την επίτευξη αυτών των πολυπόθητων για τα αφεντικά στόχων, η διάλυση της νομοθετημένης εργάσιμης μέρας, η απόλυτη ευελιξία και η εργασιακή πειθαρχία.

Ο μισθός είναι φετίχ κι εμείς φετιχιστές!

Το πιο διαδεδομένο παραμύθι που η καπιταλιστική τάξη σερβίρει στο προλεταριάτο –και το οποίο συνηθίζουμε να καταπίνουμε αμάσητο – είναι πως ο μισθός αποτελεί το δίκαιο αντίτιμο για την εργασία που προσφέρουμε. Ο μισθός εμφανίζεται ως «φυσικό» πλήρες αντίτιμο της λειτουργίας του εμπορεύματος-εργασιακή δύναμη που «ελεύθερα» προσφέρεται απ’ τον κάτοχό της προς τον «ίσο» του καπιταλιστή.

Πληρώνουν πράγματι όμως τα αφεντικά την αξία όλης της εργασίας που προσφέρουν οι μισθωτοί; Πρόκειται πράγματι για μια ισότιμη ανταλλαγή; Κι αν ναι, τότε γιατί το προϊόν δεν καταλήγει ολόκληρο, ή έστω κατά το μεγαλύτερο μέρος του, στα χέρια της εργάτριας σαν αντάλλαγμα για τη δουλειά της;

Στην πραγματικότητα ο μισθός είναι ένα φετίχ που συγκαλύπτει την ταξική κυριαρχία και την απλήρωτη υπερεργασία. Με τον μισθό η εργάτρια πληρώνεται μόνο την αξία των προϊόντων που είναι απαραίτητα για την αναπαραγωγή της, ενώ το υπόλοιπο προϊόν το καρπώνεται ο καπιταλιστής. Αν και απάτη, όμως, όσο ισχύει η καπιταλιστική κοινωνική σχέση, ο μισθός είναι το βασικό μέσο που έχει η εργάτρια για να συντηρείται, ώστε να μην είναι δούλα η ίδια και η εργατική τάξη μια μάζα πληβείων.

Αυτή η καπιταλιστική αφήγηση περί «δίκαιου» και πλήρους αντιτίμου μπορεί, βέβαια, να έπειθε τις «χρυσές» εποχές της ανάπτυξης όταν οι μισθοί ήταν υψηλότεροι! Στη τωρινή συγκυρία της μεθοδευμένης κρίσης ο μισθός είναι είδος προς εξαφάνιση και δεν επαρκεί καν για την αναπαραγωγή μας ως εργασιακή δύναμη: άλλοι από εμάς πληρώνονται ελάχιστα, άλλοι έναντι και με καθυστερήσεις μηνών κι άλλοι καθόλου, γιατί το αφεντικό κατέβασε ρολά και άνοιξε με άλλη επωνυμία!

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ ως κομμουνιστική, όπως διακήρυξε και ο απερχόμενος υπουργός Εργασίας Γ. Κατρούγκαλος αμέσως πριν την έκδοση του ασφαλιστικού του… μανιφέστου, φαίνεται σαν να έχει βάλει στόχο να απαλλάξει σε μεγάλο βαθμό την εργατική τάξη από το φετίχ του μισθού και τις αυταπάτες της. Το νέο εργασιακό πλαίσιο που έρχεται προς ψήφιση από την αριστερά του κεφαλαίου θεσμοθετεί το πετσόκομμα του βασικού μέσου συντήρησης της εργατικής τάξης, μετά βέβαια από πολλές «διαπραγματεύσεις», «αγώνες» ενάντια στο καρτέλ του ΣΕΒ, «κόκκινες γραμμές» και άλλα με τον Τοτό…

Απέναντι σε αυτό το ξεχαρβάλωμα το προλεταριάτο απαντάει: «Είμαστε φετιχιστές! Δεν θέλουμε να απαλλαγούμε από τις αυταπάτες μας! Θέλουμε μεγαλύτερο μισθό και/για λιγότερη δουλειά!».

Τι έχουν πετύχει τα αφεντικά μέχρι τώρα;

Τα σημαντικότερα αποτελέσματα της πολιτικής σοκ των μνημονίων είναι η κατακόρυφη πτώση του άμεσου και έμμεσου μισθού, η σχεδόν πλήρης κατάργηση του παλιού εργασιακού δικαίου, η ραγδαία αύξηση των επισφαλών θέσεων εργασίας, ο κατακερματισμός των εργαζομένων με τις επιχειρησιακές (ή και ατομικές) συμβάσεις και η ανακύκλωσή τους σε ένα αέναο φαύλο κύκλο μεταξύ επισφαλούς εργασίας, ανεργίας και δια βίου κατάρτισης.

Μεγάλη μείωση του άμεσου μισθού μας

Αυτή περιλαμβάνει την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού και μείωση των επιδομάτων στο δημόσιο τομέα και την επίθεση στο μισθό των υπόλοιπων εργαζομένων μέσα από την απορρύθμιση του συλλογικού εργατικού δικαίου όταν από το 2010 η διαπραγμάτευση της σύμβασης γίνεται ενδοεπιχειρησιακό επίδικο (βλ. επιχειρησιακές ή ατομικές συμβάσεις εργασίας). Την πρόσδεση του μισθού στα εκάστοτε ελάχιστα νόμιμα όρια της ΕΓΣΣΕ που βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση, ακολουθεί η κατάργηση της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης, που ακυρώνει μ’ αυτόν τον τρόπο τις ευρύτερες κλαδικές / ομοιοεπαγγελματικές ΣΣΕ. Ο κατώτατος μισθός που κάποτε προοριζόταν να προστατεύει τους χαμηλά αμειβόμενους μειώνεται το 2012 κατά 22% και συμπαρασύρει ανάλογα μαζί του υπερωρίες, επιδόματα ανεργίας, ασθενείας, μητρότητας και συντάξιμες αποδοχές. Ταυτόχρονα, θεσμοθετείται μια νέα κατηγορία υποκατώτατου μισθού (με μείωση κατά 32%) για τους κάτω των 25 ετών. Με την αύξηση της άμεσης και έμμεσης φορολογίας, οι μισθοί υπέστησαν επιπλέον μείωση. Με αυτά και με αυτά, η εργατική τάξη του ιδιωτικού, μόνο, τομέα απώλεσε μισθούς συνολικού ύψους 44 δισ. την περίοδο 2009-2016.

Επέκταση της επισφάλειας και της ευελιξίας

Παράλληλα με τις μειώσεις των μισθών, επεκτάθηκε η επισφάλεια στους χώρους εργασίας. Στις νέες προσλήψεις κυριαρχούν οι συμβάσεις μερικής απασχόλησης και εκ περιτροπής εργασίας, σε βάρος των συμβάσεων πλήρους απασχόλησης εργασίας. Έτσι, το 2015, το 55,5% του συνόλου των νέων συμβάσεων ήταν συμβάσεις μερικής και εκ περιτροπής εργασίας, ενώ την περίοδο 2009-2015 εκτινάχθηκαν τα ποσοστά της μετατροπής των συμβάσεων αορίστου χρόνου σε ορισμένου είτε με -υποτίθεται- σύμφωνη γνώμη του εργαζόμενου είτε χωρίς αυτήν. Η εξέλιξη αυτή, σε συνδυασμό με την ούτως ή άλλως μεγάλη έκταση της αδήλωτης εργασίας, σηματοδοτεί την εδραίωση τέτοιων μορφών εκμετάλλευσης στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό, καθώς και μισθών πείνας, ακόμα και κάτω των 400 ευρώ για ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της τάξης μας (περίπου το 20%).

Επέκταση της απλήρωτης εργάσιμης ημέρας

Παράλληλα, η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων σήμερα εργάζεται πέραν του κανονικού ωραρίου, πολλές φορές απλήρωτα, σαν να μην έφτανε η ήδη απλήρωτη εργασία μας εντός του 8ωρου. Το αποτέλεσμα είναι ολοένα και μικρότερα περιθώρια διαχείρισης του “ελεύθερου χρόνου” σε ένα διαρκές κυνήγι συμπλήρωσης του μισθού-φιλοδωρήματος, που συνεπάγεται η μερική/εκ περιτροπής/περιστασιακή εργασία!

Ανακύκλωση των εργαζομένων

Σύμφωνα με τα στοιχεία του πληροφοριακού συστήματος «Εργάνη», το 2015 καταγγέλθηκε η σύμβαση εργασίας και «αποχώρησαν» από την εργασία τους τόσοι εργαζόμενοι, που σε απόλυτο αριθμό ξεπερνούν τον αριθμό των μισθωτών κατά το ίδιο έτος. Δηλαδή, σαν να «έχασε» ή εγκατέλειψε την εργασία του, τουλάχιστον για μια φορά, το σύνολο των μισθωτών της χώρας!

Ιδού τα αποτέλεσματα των δύο πρώτων μνημονίων και του δεύτερου Μεσοπρόθεσμου, του 2012! Η νέα, και αριστερή αυτή τη φορά, 3η μνημονιακή ρύθμιση θα κάνει βεβαίως τα πράγματα ακόμα χειρότερα για την εργατική τάξη, αλλά και θα ολοκληρώσει, αν το επιτρέψουμε, τη μεταρρύθμιση και των εργασιακών σχέσεων μετά από αυτή των ασφαλιστικών σχέσεων.

Ένας λάκκος 6 μέτρων ή η νέα συνολική πολύπτυχη επίθεση των αφεντικών

Οι καπιταλιστές επιδιώκουν να αποτυπώσουν τώρα στο θεσμικό δίκαιο την άθλια εργασιακή πραγματικότητα που ήδη βιώνουμε. Τα αφεντικά, το πολιτικό και συνδικαλιστικό προσωπικό τους, εκκινούν από κάποιες απολύτως αναγκαίες για τα συμφέροντά τους «θέσεις». Είναι αυτές που στην τωρινή συγκυρία θα διαμορφώσουν το νέο «εργασιακό» και «συνδικαλιστικό» νόμο:

  • Αύξηση του ορίου των ομαδικών απολύσεων από 5% σε 10% για τις επιχειρήσεις που απασχολούν πάνω από 150 εργαζομένους. Μεταφορά της αρμοδιότητας για αποφάσεις επί ομαδικών απολύσεων σε ένα «ουδέτερο» όργανο, μάλλον το Ανώτατο Συμβούλιο Εργασίας (ΑΣΕ). Δεν θα αποφασίζει επ’ αυτού πια ο υπουργός ή ο περιφερειάρχης.
  • Κατάργηση όλων των ΣΣΕ (Εθνική, Κλαδικές, Ομοιοεπαγγελματικές) πλην των Επιχειρησιακών. Θα πανηγυρίζει έτσι και το Υπουργείο Εργασίας, επειδή θα έχει διατηρήσει τις συλλογικές διαπραγματεύσεις, δηλαδή αυτές μεταξύ των εργοδοτών και των εργοδοτικών Ενώσεων Προσώπων, λέμε εμείς… Η ουσιαστική κατάργηση των κλαδικών και/ή ομοιοεπαγγελματικών ισχύει ήδη· το μόνο που μένει είναι η τυπική κατάργησή τους.
  • Κατώτατος μισθός χωρίς προσαυξήσεις, «γυμνός» δηλαδή από επιδόματα προϋπηρεσίας, γάμου, ειδίκευσης κλπ. Κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού στον ιδιωτικό τομέα για τους νεοπροσληφθέντες, αν και με τις μισθολογικές μειώσεις που έχουν ήδη επιβληθεί, αυτοί τύποις ακόμη υφίστανται.
  • Κήρυξη απεργιών με τη θετική ψήφο του 50%+1 του συνόλου των εγγεγραμένων μελών (και όχι των παρισταμένων στη γενική συνέλευση) ενός σωματείου. Επ’ αυτού, ο απερχόμενος υπουργός Γ. Κατρούγκαλος έχει τοποθετηθεί, εξ ονόματος όλων των αφεντικών, ευθαρσώς και δημοσίως υπέρ, διότι «αυτό που γίνεται τώρα, να αποφασίζουν για απεργιακές κινητοποιήσεις μειοψηφίες, δεν είναι δημοκρατικό».
  • Ενίσχυση του ρόλου του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ), η διαιτησία του οποίου λειτουργεί υπέρ των αφεντικών, ενώ επιχειρείται να καταστεί αδύνατη η μονομερής καταγγελία από την πλευρά των εργαζομένων.
  • Επέκταση της ευελιξίας στην αγορά εργασίας και, άρα, διεύρυνση του καθεστώτος ανασφάλειας και βίας που υφίστανται καθημερινά οι εργαζόμενοι. Οι σχεδιαζόμενες νέες ρυθμίσεις θα θελήσουν να επιβάλλουν τη λεγόμενη «μικροεργασία», στην οποία προβλέπονται πολύ χαμηλές αμοιβές χωρίς ασφαλιστική κάλυψη, τα «συμβόλαια ανοιχτού ωραρίου» (zero hour contracts), που αντιστοιχούν σε απασχόληση όποτε και όσο το επιθυμεί ο εργοδότης, καθώς και διάφορες παραλλαγές τους, όπως «συμβόλαια λίγων ωρών» ή «συμβόλαια εργασίας με το τηλέφωνο» (μετά από ειδοποίηση).

Παρά την παρελκυστική εστίαση καπιταλιστών, Υπουργείου και συνδικαλιστών στη δυνατότητα των αφεντικών για εργοδοτική ανταπεργία (λοκ-άουτ) και στη δυνατότητά τους να απολύουν μεμιάς το σύνολο του προσωπικού τους, αν και δεν πιστεύουμε ότι θα τους κακόπεφταν ως θεσμίσεις, το «πνεύμα» αλλά και το «γράμμα» της μεταρρύθμισης των εργασιακών σχέσεων και του σχεδιαζόμενου νέου συνδικαλιστικού νόμου είναι άλλο. Ούτως ή άλλως, η μεγάλη πλειοψηφία των ελλήνων αφεντικών μπορεί να απολύει το προσωπικό της όποτε γουστάρει.

Τα αφεντικά σήμερα επιθυμούν διακαώς να γίνουν νόμοι ο περιορισμός του «δικαιώματος» των εργαζομένων να απεργούν και η ενίσχυση της δικής τους «ελευθερίας» να μετατρέπουν τις εργασιακές σχέσεις σε λάστιχο. Ταυτόχρονα να μειώνουν συνεχώς τους μισθούς, να τους «απογυμνώνουν» από διάφορα επιδόματα και να τους φέρνουν στο «κατάλληλο» ύψος – όσον αφορά τον κατώτατο μισθό, μαθαίνουμε από το ΔΝΤ ότι είναι «ο υψηλότερος μεταξύ των κρατών της ΕΕ σε σχέση με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ». Ξεχνάνε, βέβαια, να μας πούνε, ότι στο συγκεκριμένο κράτος για το οποίο μιλάμε, το ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά 25% από το 2009!

Εν ολίγοις, η επερχόμενη ριζική εργασιακή μεταρρύθμιση υπηρετεί το στόχο της εξουσιοδότησης καθενός εργοδότη ξεχωριστά να αντιμετωπίζει ατομικοποιημένα κάθε εργαζόμενο, εξειδικεύοντας και υιοθετώντας, βάσει των αναγκών της κάθε επιχείρησης, εκείνες τις εργασιακές σχέσεις και «εργατικές» συλλογικότητες που ικανοποιούν αυτές τις ανάγκες.

Γιατί στεκόμαστε ενάντια στο νέο εργασιακό νομοσχέδιο και δεν κοιτάμε τη «δουλίτσα» μας;

Στα έξι χρόνια των μνημονίων έχουν χαθεί πολλά δισ. από μισθούς και συντάξεις. Ενώ οι καπιταλιστές καρπώθηκαν τις περικοπές των μισθών των ιδιωτικών υπαλλήλων και έβγαλαν το παραδάκι στο εξωτερικό, το κράτος καρπώθηκε τις περικοπές των μισθών και των συντάξεων των δημόσιων υπαλλήλων για να αποπληρώνονται οι τοκογλύφοι δανειστές του. Με απλά λόγια όλοι τρώνε με χρυσά κουτάλια και πίνουν εις υγείαν του μαλάκα, της τάξης μας! Πόσο ακόμα θα τους αφήνουμε να μας μεταχειρίζονται έτσι; Πόσο ακόμα θα μένουμε θεατές, ενώ η τάξη μας οδηγείται στην πλήρη απαξίωση και τη ζητιανιά μιας οποιασδήποτε “δουλίτσας”;

Ο συνεχής κατακερματισμός της τάξης σε όλο και περισσότερες κατηγορίες και η συνεχής, βίαιη προσαρμογή μας στην προκρούστεια κλίνη της κάθε καπιταλιστικής ανάγκης δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο. Ο απολογισμός της επίθεσης που προηγήθηκε συμβάλλει στη συνειδητοποίηση πως δεν έχουμε να κάνουμε απλώς με την αλλαγή ενός νόμου με έναν άλλον, αλλά με την εμβάθυνση της μεταρρύθμισης των εργασιακών σχέσεων σε βάρος όλης της τάξης.

Πρέπει μέσα από τοπικές διακλαδικές ταξικές συνελεύσεις να ξεπεραστεί η διαίρεση της τάξης σε μόνιμους και μερικής απασχόλησης, σε εργαζόμενους και “νοικοκυρές”, σε κλάδους και συντεχνίες. Στην πολιτική αυτή του κεφαλαίου πρέπει να απαντήσουμε με τη δική μας αυτόνομη πολιτική στρεφόμενοι ενάντια στην ίδια την καπιταλιστική σχέση: με αγώνες κοινούς που συσπειρώνουν όλα τα μέλη της τάξης μας και που θέτουν την ικανοποίηση κάθε επί μέρους αιτήματος στην υπηρεσία της ικανοποίησης των γενικών συμφερόντων της τάξης. Ακόμα καλύτερα, κάθε ικανοποίηση επί μέρους αιτημάτων να εμπλέκει στη διεκδίκησή της όλα κατά το δυνατόν τα τμήματα και τα «επαγγέλματα» της τάξης, ώστε να ακυρώνει έτσι στην πράξη αιτήματα, διεκδικήσεις, μορφές αγώνα και νοοτροπίες που σέβονται τον καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας και εξυπηρετούν επιχειρησιακά, επαγγελματικά και κλαδικά αιτήματα και συμφέροντα.

Στις κουβέντες μας δεν μπορεί πια να κυριαρχεί το μίζερο θέμα: «Δουλίτσα υπάρχει;» αλλά να αντικατασταθεί από ερωτήσεις όπως «Μισθός υπάρχει;» ή «Εσένα πόσο σε δουλεύει το αφεντικό σου;» ή « Ως πότε θα βάζουμε “πλατούλα” στην επιχείρηση;» Και εννοείται ότι όταν μιλάμε για μισθό δεν εννοούμε το ωρομίσθιο που είναι δυο φορές απάτη αλλά έναν υψηλό άμεσο και έμμεσο/κοινωνικό μηνιαίο μισθό.

Αν στεκόμαστε απέναντι στην ευελιξία των σχέσεων εκμετάλλευσης που μας προσαρμόζει στα μέτρα του κάθε αφεντικού, δεν το κάνουμε από κάποια νοσταλγία για μια «κανονική» δουλειά· η αντίθεσή μας στην προωθούμενη ανασφάλεια δε γίνεται από τη σκοπιά της διεκδίκησης μιας «μόνιμης και σταθερής εργασίας» αλλά από τη σκοπιά της διεκδίκησης ενός σταθερού, ικανοποιητικού ως προς τις ανάγκες μας μισθού, είτε εργαζόμαστε είτε όχι, για όλη την τάξη. Έναν μισθό που επιπλέον, θα μας δίνει τη δυνατότητα συλλογικής αντίστασης στην καπιταλιστική επέλαση και θα μας φέρνει σε μια καλύτερη θέση στο συσχετισμό δύναμης απέναντι στο κεφάλαιο και το κράτος του.

Διεκδικούμε μισθό γνωρίζοντας ότι ακόμα και σε «ιδανικές» συνθήκες είναι απάτη, ψέμα και εκμετάλλευση. Ο τελικός μας στόχος είναι η οικειοποίηση όλου του πλούτου που παράγουμε και σφετερίζονται τα αφεντικά, διαλύοντας ταυτόχρονα την εμπορευματική του μορφή.

Στη μίζερη και μοιρολατρική αποδοχή της πραγματικότητας όπως αποκαλύπτεται σε καθημερινές κουβέντες, επιτέλους ας αντιπαραθέσουμε μια πολεμική ετοιμότητα, ξεκινώντας να λέμε «Θέλουμε μισθό κι όχι «δουλίτσα»»!

Συνέλευση Εργαζομένων-Ανέργων της Πλατείας Συντάγματος

http://synelefsi-syntagmatos.espivblogs.net/

Νοέμβριος 2016

Λήψη σε μορφή pdf

ΦΤΥΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ! (ή περί της μετατροπής της κοινωνικής ασφάλισης σε φιλανθρωπία)

Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που η αριστερά του κεφαλαίου –η ίδια αριστερά που σήμερα, σαν έτοιμη από καιρό, ετοιμάζεται να δώσει τη χαριστική βολή στο αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα– μας το παρουσίαζε σαν υπέρτατη «κατάκτηση του εργατικού κινήματος», σαν «στυλοβάτη του κράτους δικαίου» και έκραζε τους δεξιο-πασόκους που ήθελαν να το διαλύσουν. H αλήθεια είναι ότι το κρατικό/κλαδικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης δεν ήταν ποτέ «υπέρτατη κατάκτηση» της εργατικής τάξης. Η εγγύηση  ότι δεν θα πεθάνεις από αρρώστια ή πείνα όταν γεράσεις ή όταν μείνεις άνεργος ήταν ουσιαστικά ασφάλιση των αφεντικών. Αναγκάστηκαν να την παράσχουν όλα τα πολιτικά κόμματα του κεφαλαίου σε μια εποχή που το εργατικό κίνημα διεκδικούσε αυξήσεις μισθών και, ακόμα παραπέρα, είχε φτάσει να απειλήσει την εξουσία του.

Με άλλα λόγια η κοινωνική ασφάλιση είναι μια από τις (αντιφατικές) λειτουργίες του καπιταλιστικού κράτους που αποσκοπούν στη διευρυμένη αναπαραγωγή της εργασιακής δύναμης, του μόνου καπιταλιστικού εμπορεύματος που η κατανάλωσή του παράγει νέα αξία. Από την οπτική του συνολικού-κοινωνικού κεφαλαίου, επομένως, η κοινωνική ασφάλιση δεν αφορά απλώς τον άλφα ή τον βήτα κλάδο, αλλά το σύνολο της εργατικής τάξης, η οποία και πρέπει να αναπαραχθεί και να ενσωματωθεί στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, ως μεταβλητό κεφάλαιο βέβαια.

Γιατί λοιπόν, και πώς, σήμερα διαλύουν οι καπιταλιστές το αναδιανεμητικό σύστημα;

Η απάντηση βρίσκεται στην ίδια την κρίση του συστήματος που είναι μια κρίση των ταξικών σχέσεων. Στην προσπάθειά του να επιλύσει την κρίση, αναδιαρθρώνοντας τις ταξικές σχέσεις, το καπιταλιστικό κράτος χρησιμοποίησε τις διαιρέσεις που το ίδιο το κρατικό/κλαδικό αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα είχε δημιουργήσει μέσα στην εργατική τάξη. Η μέθοδος που συστηματικά χρησιμοποίησαν, λοιπόν, τα αφεντικά σε μια μακρόχρονη πρώτη φάση ήταν να διαιρέσουν περαιτέρω ένα ήδη διαιρεμένο, μέσω των διαφορετικών κλαδικών φορέων ασφάλισης, προλεταριάτο χωρίζοντάς το σε διαφορετικές κατηγορίες ασφάλισης (πχ. «παλιοί» ασφαλισμένοι πριν το 1982, ασφαλισμένοι μεταξύ 1983 και 1993, «νέοι ασφαλισμένοι» μετά το 1993, ασφαλισμένοι μεταξύ 1993 και 2010 κλπ.). Εφαρμόζοντας μια τακτική μακροχρόνιου πολέμου φθοράς, με τη σιωπηρή συγκατάθεση αν όχι συνεργασία των συνδικαλιστών, κατόρθωσαν να προχωρήσουν στη μία ή την άλλη μερική μεταρρύθμιση, που χτυπούσε τα δικαιώματα της μίας ή της άλλης κατηγορίας ασφαλισμένων, δίχως για χρόνια να υπάρξει συλλογική αντίδραση της τάξης μας. Ο τελικός σκοπός τους ήταν σε μια δεύτερη φάση, σήμερα, να ενοποιήσουν προς τα κάτω τα «ασφαλιστικά δικαιώματα», δηλ. τον έμμεσο μισθό ΟΛΩΝ των προλετάριων.

Ενώ, λοιπόν, τα αφεντικά αντιμετώπιζαν κι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν το ζήτημα της κοινωνικής ασφάλισης έχοντας κατά νου μια συνολική στρατηγική (άσχετα εάν για λόγους τακτικής «διαίρει (το προλεταριάτο) και βασίλευε» επιλέγουν συγκυριακά να επιτεθούν στην μία ή την άλλη κατηγορία εργαζομένων και συνταξιούχων), εμείς, η εργατική τάξη, δεν μπορέσαμε να αντιδράσουμε με συλλογικούς όρους και με μια αντίστοιχη συνολική στρατηγική. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μέσω της συλλογικής αυτοϋποτίμησής μας χρόνια ολόκληρα τώρα, με το να εργαζόμαστε (μερικώς ή ολικώς) ανασφάλιστοι, ακολουθώντας ατομικές στρατηγικές επιβίωσης, στρώσαμε το δρόμο στα αφεντικά για να την πέσουν σήμερα ακόμη πιο άγρια στον άμεσο και στον έμμεσο μισθό μας.

Τι περιλαμβάνει η επίθεση που άμεσα θα δεχθεί ο έμμεσος μισθός μας;

Το νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο, που σφραγίζει τη νέα επίθεση εις βάρος όλων των συνταξιούχων και όλων των εργαζομένων, στο όνομα της «αρχής της ισότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης» (άκου με τι θράσος μιλάνε τα καθάρματα!) χωρίζει την 12μηνη πια κύρια σύνταξη σε δύο μέρη και προβλέπει:

  • Την καταβολή εθνικής σύνταξης, το ένα μέρος, την οποία θα εγγυάται και θα καταβάλλει το κράτος, μέσω του κρατικού προϋπολογισμού δηλαδή μέσω της εθνικής φορολογίας ή με άλλα λόγια μέσω της αναδιανομής της φτώχειας εντός της εργατικής τάξης, καθώς αυτή είναι που κατά κύριο λόγο φορτώνεται τη φορολογική επιβάρυνση. Το ύψος της εθνικής σύνταξης θα είναι της πλάκας, μόλις 384 ευρώ, και θα δίνεται ως προνοιακού τύπου επίδομα σε όλους όσοι συμπληρώσουν τουλάχιστον 20 έτη ασφάλισης∙ το γελοίο αυτό ποσό θα μειώνεται κατά 2% για κάθε έτος κάτω από τα 20 με όριο τα 15 έτη ασφάλισης (βλ. 345,6 ευρώ για 15 έτη ασφάλισης, 353,2 ευρώ για 16 έτη ασφάλισης κλπ.). Ούτε αυτό, όμως, το αστείο ύψος της εθνικής σύνταξης θα είναι εξασφαλισμένο, αλλά θα καθορίζεται ανά τριετία βάσει αναλογιστικών μελετών (με άλλα λόγια βάσει εφαρμογής ρήτρας μηδενικούς ελλείμματος), σε συνδυασμό με τις λοιπές δημοσιονομικές ρήτρες που η αριστερά του κεφαλαίου έχει ήδη συμφωνήσει να εφαρμόσει (πχ. η συνολική συνταξιοδοτική δαπάνη προβαλλόμενη έως το 2060 (!) δεν θα υπερβαίνει το περιθώριο αύξησης 2,5% του ΑΕΠ, με έτος αναφοράς το 2009, πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 3,5% του ΑΕΠ το 2019 κλπ.) στα πλαίσια του 3ου κι οσονούπω του 4ου Μνημονίου (βλ. νέος αυτόματος δημοσιονομικός «διορθωτής» με «προληπτικά» μέτρα ύψους 3,6 δισ. ευρώ, πλέον των ήδη συμφωνηθέντων ύψους 5,4 δισ.)

Με λίγα λόγια με το νέο σύστημα όχι μόνο δεν προβλέπεται κατώτατη σύνταξη (που το 2012 ήταν 486 ευρώ με 15 έτη ασφάλισης, δηλαδή 100 ευρώ παραπάνω από την εθνική με 20 έτη ασφάλισης…), αλλά ούτε καν εγγυημένη σύνταξη, καθώς η παροχή της θα εξαρτάται από την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων και τις εκάστοτε στρατηγικές επιλογές των ντόπιων καπιταλιστών και των ξένων δανειστών τους, όπως άλλωστε ρητά αναφέρεται στην αιτιολογική έκθεση που συνοδεύει το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο: το Σύνταγμα «δεν εγγυάται το ύψος της σύνταξης» και «δεν αποκλείει τη μείωση ήδη απονεμηθεισών παροχών»!

  • Τη χορήγηση ανταποδοτικής σύνταξης, το άλλο μέρος, βάσει των ατομικών εισφορών του κάθε ασφαλισμένου στο σύνολο του εργάσιμου βίου του (δίχως όμως να υπολογίζονται τα επιδόματα αδείας και τα δώρα εορτών, για τα οποία οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα πλήρωναν και συνεχίζουν να πληρώνουν κανονικά εισφορές…), με αποτέλεσμα το συντάξιμο ποσό για κάθε συνταξιούχο να συμπιέζεται κι άλλο προς τα κάτω. Την ανταποδοτική σύνταξη θα καταβάλλει ο Εθνικός Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ) που θα προκύψει από τη διοικητική και οργανωτική ενοποίηση όλων των ταμείων κύριας ασφάλισης. Ας σημειώσουμε εδώ ότι τα ταμεία είναι ως επί το πλείστον ελλειμματικά εξαιτίας της χρόνιας εισφοροδιαφυγής, της λεηλασίας των αποθεματικών, της μείωσης της κρατικής χρηματοδότησης. Για αυτό το λόγο και ο ΕΦΚΑ θα είναι εξαρχής ελλειμματικός! Ο ΕΦΚΑ θα επιβάλλει κοινούς κανόνες ασφάλισης/συνταξιοδότησης για όλους τους συνταξιούχους, παλιούς, νέους και μελλοντικούς (βλ. ασφαλιστικές εισφορές ύψους 20% για κύρια ασφάλιση, δηλαδή 6,67% για τον εργαζόμενο και 13,33% για τον εργοδότη, έναντι 6,05% και 13,95% που ίσχυε μέχρι σήμερα στο ΙΚΑ). Αυτό, συν τοις άλλοις συνεπάγεται μεγάλες αυξήσεις στις εισφορές των ασφαλισμένων σε ΟΓΑ και ΟΑΕΕ/ΕΤΑΑ. Συνεπάγεται επίσης την άμεση μεταφορά των αποθεματικών των υφιστάμενων ταμείων –όσων βέβαια έχουν απομείνει ύστερα από τόσα χρόνια λεηλασίας– στον νέο φορέα προκειμένου να καλυφθούν οι άμεσες ανάγκες του, καθώς αυτός ως ΝΠΔΔ δεν θα χρηματοδοτείται εφεξής από το κράτος, παρά μόνο από τις κουτσουρεμένες (βλ. μείωση κατά 35% των συνολικών εισφορών του ΙΚΑ την περίοδο 2009-2014) εισφορές των ασφαλισμένων σε αυτόν.

Έτσι, η «ανταποδοτική σύνταξη» που θα χορηγεί ο ΕΦΚΑ θα είναι ανταποδοτική μόνο κατ’ όνομα, καθώς δεν θα συνδέεται με τις ατομικές εισφορές του κάθε συνταξιούχου, αλλά με τα χρήματα που θα κατορθώνει να μαζεύει κάθε μήνα ο ΕΦΚΑ, μέσω της μόνης πηγής εσόδων του: τις ασφαλιστικές εισφορές. Με την ανεργία/«μαύρη»/υποδηλωμένη εργασία στα ύψη και τους μισθούς (άρα και τις ασφαλιστικές εισφορές που αντιστοιχούν σε αυτούς) στα τάρταρα, με την συνέχιση δηλαδή της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης, είναι ήδη δεδομένο ότι ο ΕΦΚΑ δεν θα μπορέσει να καταβάλλει τις συντάξεις στους δικαιούχους του.

  • Την καθιέρωση ανώτατων ορίων αναπλήρωσης, που θα ξεκινούν από 11,55% για 15 έτη ασφάλισης (ή 0,77% ανά έτος, από 2% συν την κρατική συνδρομή που ίσχυε μέχρι σήμερα) και θα φτάνει το 42,8% για 40 έτη (εάν ποτέ, βέβαια, κατορθώσει κανείς να συμπληρώσει 40 έτη ασφάλισης με τις υπάρχουσε συνθήκες στην αγορά μισθωτής εκμετάλλευσης…)

Τα μειωμένα ποσοστά αναπλήρωσης, σε συνδυασμό με τα μειωμένα συντάξιμα ποσά που θα προκύψουν από τον υπολογισμό των ατομικών εισφορών του κάθε εργαζομένου στο σύνολο του εργάσιμου βίου του, θα οδηγήσουν σε ακόμη πιο χαμηλές συντάξεις για τους νέους συνταξιούχους, ακόμη κι αν δεν λάβουμε υπόψη τις πάσης φύσεων ρήτρες μηδενικού ελλείμματος που θα περικόπτουν αυτόματα το ύψος των συντάξεων. Οι νέοι συνταξιούχοι θα υποστούν μεσοσταθμικές μειώσεις κατά τουλάχιστον 15-30% με αποτέλεσμα η μέση σύνταξη, που στις μέρες μας έχει πέσει στα 850 ευρώ (από 1.500 ευρώ το 2009), αναμένεται να μειωθεί και άλλο και να κυμανθεί περί τα 500-600 ευρώ.

  • Τον επανυπολογισμό, δηλαδή τη μείωση των ήδη καταβαλλόμενων 2,7 εκατ. συντάξεων βάσει του νέου τρόπου υπολογισμού, από 1/1/2019 κι εφεξής, ώστε να επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι όσον αφορά την δραστική μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης. Για το σκοπό αυτό υιοθετείται το τέχνασμα της «προσωπικής διαφοράς», της διαφοράς δηλαδή μεταξύ της μέχρι σήμερα καταβαλλόμενης σύνταξης και της σύνταξης που θα προκύψει σύμφωνα με τον νέο υπολογισμό και η οποία, υποτίθεται, θα μειώνεται καθώς θα αυξάνεται –εδώ γελάμε– η εθνική σύνταξη…

Με την υιοθέτηση της «προσωπικής διαφοράς», η οποία θα αποτελέσει και τη βάση για τις μελλοντικές περικοπές, παρακάμπτεται ο σκόπελος των δικαστικών αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας, σύμφωνα με τις οποίες οι μειώσεις που επιβλήθηκαν το 2012 στις κύριες και επικουρικές συντάξεις του ιδιωτικού τομέα κρίθηκαν ως αντισυνταγματικές, καθώς οι μειώσεις αυτές επανανομιμοποιούνται μέσω του νέου τρόπου υπολογισμού των συντάξεων.

Όσον αφορά, ειδικότερα, τις επικουρικές συντάξεις προβλέπεται:

  • Η ενοποίηση όλων των επικουρικών ταμείων σε ένα, στο οποίο θα εφαρμοστεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος με άλλο όνομα (βλ. ρήτρα βιωσιμότητας), μέσω της οποία θα γίνονται αυτόματες περικοπές στις επικουρικές συντάξεις βάσει της κεφαλαιακής επάρκειας του ενοποιημένου ταμείου επικουρικής ασφάλισης. Τα δε ποσοστά αναπλήρωσης για τις επικουρικές συντάξεις αναμένεται να πέσουν στο 18% για 40 έτη ασφάλισης (ή 0,45% ανά έτος) για την περίοδο ασφάλισης έως 2014. Τέλος, όσον αφορά τις ήδη καταβαλλόμενες επικουρικές κι εφόσον το άθροισμα κύριας και επικουρικής σύνταξης υπερβαίνει τα 1.300 ευρώ θα περικόπτεται η επικουρική έως και κατά 40%.

Πέρα των παραπάνω, επίσης προβλέπεται:

  • Η σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ αρχικά στο «πλουσιότερο» –εδώ γελάμε– 20% των δικαιούχων (υπολογίζεται ότι άμεσα πλήττονται περίπου 60.000-70.000 «προνομιούχοι» χαμηλοσυνταξιούχοι) μέχρι και την τελική κατάργησή του το 2020 και την αντικατάσταση των όποιων επιδομάτων από την εθνική σύνταξη.
  • Η μείωση των αναπηρικών συντάξεων, του χαρακτηριστικότερου κάποτε παραδείγματος αναδιανεμητικού ασφαλιστικού συστήματος (βλ. μορφή εσωτερικής αλληλεγγύης), καθώς η βασική σύνταξη πλέον θα δίδεται μόνο σε όσους έχουν ποσοστό αναπηρίας 80% (!) και άνω, ενώ σε αντίθετη περίπτωση θα καταβάλλεται μόλις το 50-75% αυτής (βλ. 192 με 288 ευρώ), την ίδια στιγμή που η αύξηση του ΦΠΑ στις υπηρεσίες περίθαλψης στο 23% που ψήφισε η αριστερά του κεφαλαίου το περασμένο Ιούλιο, έχει ήδη μειώσει το διαθέσιμο εισόδημα των δικαιούχων.
  • Η μείωση του μερίσματος των δημοσίων υπαλλήλων κατά 30% και άνω, ενώ οι ήδη προηγηθείσες χοντρές μειώσεις κατά 38% στα εφάπαξ (βλ. ν. 4024/11 και υπουργική απόφαση Αριθ. Φ.80000/1093/26 το 2014) θα συνοδευτούν από μία τρίτη της τάξης του 10-20%. Συνολικά, δηλαδή, τα εφάπαξ θα μειωθούν κατά περίπου 50% σε σχέση με το 2010.

Κι όλα αυτά ενώ ήδη από το περασμένο καλοκαίρι, η αριστερά του κεφαλαίου με την αγαστή συμπαράσταση των υπόλοιπων κομμάτων –αυτών που σήμερα τάχαμου εναντιώνονται στο νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο– ψήφισε την μείωση των κύριων και επικουρικών συντάξεων μέσω της περαιτέρω μετακύλισης του κόστους υγειονομικής περίθαλψης στις πλάτες των εργαζομένων και συνταξιούχων (βλ. αύξηση των σχετικών εισφορών στο 6% για κύριες και επικουρικές), την παράταση του εργάσιμου βίου μέσω της θέσπισης υψηλότερων ηλικιακών ορίων για τη συνταξιοδότηση (στα 62 με 40 έτη εργασίας ή στα 67 με 15 έτη εργασίας), καθώς και την νέα μείωση του ύψους των πρόωρων συντάξεων κατά 10%.

Ας σημειωθεί ότι τα χρήματα που εξοικονομούνται από τις περικοπές των συντάξεων (περίπου 23,5 δισ. ευρώ μόνο την περίοδο 2014-2015, ενώ την περίοδο 2015-2018 αναμένονται νέες περικοπές ύψους 6,5-7 δισ. ευρώ) δεν χρησιμοποιούνται για να αυξηθούν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων και άρα για να βελτιωθεί η κεφαλαιακή τους βάση. Τα χρήματα αυτά δεσμεύονται σε ειδικό λογαριασμό, μέσω του οποίου χρηματοδοτούνται απευθείας οι τσέπες των δανειστών του ελληνικού κράτους! Για αυτό κι έσπευσε η αριστερά του κεφαλαίου να καταθέσει στη Βουλή το νέο νομοσχέδιο παρότι αυτό εμφανώς παραβιάζει βασικές αρχές της αστικής νομιμότητας – αυτή, άλλωστε, έχει εν μέρει αρθεί εδώ και καιρό στα πλαίσια του «καθεστώτος έκτακτης ανάγκης». Κατά τα άλλα, οι ντόπιοι καπιταλιστές και το πολιτικό προσωπικό τους ισχυρίζονται ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι απαραίτητες και γίνονται για να σωθούν τα ασφαλιστικά ταμεία και ο έμμεσος μισθός μας… Για τόσο ηλίθιους μας περνάνε!

Πώς συνδέεται η επίθεση στον έμμεσο μισθό μας με την επίθεση στον άμεσο μισθό μας;

Η παραπάνω επίθεση στον έμμεσο μισθό μας, όπως σφραγίζεται από το νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο, δεν είναι βέβαια ξεκομμένη από την ριζική αναδιάρθρωση της σφαίρας της παραγωγής που επιχειρούν τα τελευταία χρόνια, υπό το πρόσχημα της «δημοσιονομικής κρίσης χρέους», το κεφάλαιο και το πολιτικό προσωπικό του.

Σήμερα: η ανεργία, ειδικά μεταξύ των νέων, δίνει και παίρνειπάνω από το 55% των νέων προσλήψεων αφορούν θέσεις «ευέλικτης» μορφής (δηλαδή παίρνεις πόδι όποτε το αφεντικό το αποφασίσει), έναντι «μόλις» 20% το 2009∙ τα αφεντικά δηλώνουν τους full time μισθωτούς τους σε «λάθος» ειδικότητες για 1 ή 4 ώρες και δεν καταβάλλουν στο ΙΚΑ ούτε καν τα ένσημα που χρωστάνε, με αποτέλεσμα 4 στους 10 εργαζόμενους να καθίστανται στην πράξη αόρατοι για τους φορείς ασφάλισης∙ οι μισοί από τους δηλωμένους μισθωτούς (γύρω στα 1.600.000 άτομα) έχουν μισθούς μικρότερους από τα 750 ευρώ (που προέβλεπε η τελευταία ΕΓΣΣΕ πριν καταργηθεί από την ΠΥΣ του 2012, με την οποία καθορίστηκε νομοθετικά ο κατώτερος μισθός στα 586 ευρώ και στα 511 για τους κάτω των 25 ετών)∙ την τελευταία 15ετία το «μπλοκάκι» μετατράπηκε από μέσο πληρωμής των αυτοαπασχολούμενων που πουλούσαν το προϊόν της ατομικής τους εργασίας «ανεξάρτητα» σε πολλούς διαφορετικούς αγοραστές σε όπλο στα χέρια των αφεντικών, ώστε να μετακυλίουν άμεσα τις εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές στο μισθό των «αυτοαπασχολούμενων» εργατών, ενώ ταυτόχρονα απεγκλωβίζονταν από μια σειρά εργοδοτικών υποχρεώσεων (καταβολή δώρων, άδειες μετ’ αποδοχών, αποζημίωση απόλυσης κλπ.)∙ πολλοί εργαζόμενοι πλέον δέχονται να δουλεύουν άμισθα ή με μισθούς έναντιοι εκβιασμοί για ατομικά συμφωνητικά πλήρους εξάρτησης και ταπείνωσης δίνουν και παίρνουν∙ από το 2010 έχουν χαθεί λόγω της ανεργίας και της αδυναμίας εξαγοράς ενσήμων πάνω από 100.000 άδειες παραμονής ξένων εργατών, όταν την προηγούμενη δεκαετία η ανεργία των ανδρών μεταναστών ήταν κάτω από 5%!

Κάτω από αυτές τις νομιμοποιημένες από το κράτος συνθήκες ήταν αδύνατον να συντηρηθεί το παλιό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης. Γι’ αυτό οι Συριζαίοι φροντίζουν από την μία μεριά να μετατρέψουν τις συντάξεις σε επιδόματα κηδείας, από την άλλη έρχονται να προωθήσουν την «κοινωνικής αλληλεγγύη» και την φιλανθρωπία.

Γιατί προωθούν οι Συριζαίοι την «κοινωνική αλληλεγγύη»;

Με το πρόσχημα ότι καθιερώνουν ένα «ενιαίο καθολικό πλαίσιο πρόσβασης στη δημόσια υγεία» και ότι αποδεσμεύουν «το δικαίωμα στο κοινωνικό αγαθό υγεία από το δικαίωμα στην εργασία/ασφάλιση», οι Συριζαίοι με το νόμο 4368/2016 ήρθαν να ξεπλύνουν και να νομιμοποιήσουν όλη την μέχρι τώρα εργασιακή νομοθεσία που καθιερώνει την ανασφάλιστη εργασία (βλ. νόμο Βρούτση κλπ). Φροντίζοντας να έχουν πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη (γιατί το εισόδημά τους δεν αρκεί με τίποτα για να καλύψουν τη συμμετοχή τους για την αγορά φαρμάκων), το κράτος εγγυάται ότι τα 3 εκατομμύρια άνεργοι, υποαπασχολούμενοι, «αυτοαπασχολούμενοι» με χρέη στα ασφαλιστικά τους ταμεία, άποροι, μετανάστες με ελληνικά νομιμοποιητικά έγγραφα ή άδεια παραμονής, δεν θα πεθάνουν στην ψάθα, τουλάχιστον όχι πριν το κράτος προσποιηθεί ότι τους άνοιξε τις πόρτες των νοσοκομείων.

Τώρα, λοιπόν, φαίνεται καλύτερα τι εννοούσαν οι Συριζαίοι όταν το έπαιζαν αντιμνημονιακοί πριν γίνουν κυβέρνηση, όταν έλεγαν ότι η «η υγεία, η εκπαίδευση κλπ. δεν είναι εμπόρευμα αλλά κοινωνικό αγαθό»: αφού η απαξίωση της εργασιακής δύναμης (άμισθη ή υποαμειβόμενη εργασία, εκτεταμένη ανεργία/μαύρη εργασία κλπ) θα καταστεί μόνιμη συνθήκη προκειμένου να διασωθεί η κερδοφορία του ελληνικού και του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, τότε αυτή θα πρέπει να αντισταθμιστεί με «κοινωνικά/αντιεμπορευματικά» μέτρα φιλανθρωπίας που θα τη συντηρούν σε μια κατάσταση διαθεσιμότητας προς εκμετάλλευση χωρίς να σκουριάσει και να καταστεί άχρηστη. Αν δει κανείς υπ’ αυτό το πρίσμα την αντιρατσιστική κρατική εκστρατεία αλληλεγγύης στους «πρόσφυγες» τον τελευταίο χρόνο –τουλάχιστον μέχρι την πρόσφατη υπογραφή της συμφωνίας με την Τουρκία– θα καταλάβει ότι πίσω από τον υπερτονισμό της φιλανθρωπίας κρύβεται ένα πολύ σημαντικό διακύβευμα για το κεφάλαιο: η εδραίωση της πεποίθησης μέσα στην κοινωνία ότι τόσο οι ξένοι υποψήφιοι προλετάριοι όσο και οι ντόπιοι δεν μπορούν σε «περίοδο κρίσης» να ελπίζουν σε τίποτα καλύτερο από την «καλοσύνη των γειτόνων και της εκκλησίας», από μια επιδοματική πολιτική πρόνοιας και από την καλή διάθεση του κράτους να τους προωθήσει στην γηράσκουσα ευρωπαϊκή αγορά εργασίας ώστε να τη βοηθήσουν να αναδιαρθρωθεί με χαμηλότερα μεροκάματα.

Τι μπορούμε, λοιπόν, εμείς να κάνουμε ενάντια στην άγρια επίθεση που δεχόμαστε;

Κουφάλες αριστεροί και δεξιοί πολιτικάντηδες και καπιταλιστές! Όχι μόνο δεν σας χρωστάμε τίποτα, όχι μόνο οφείλετε τα πάντα στον κόσμο της εργασίας που έχει παράγει το σύνολο του εμπορευματικού πλούτου επί του οποίου κυριαρχείτε, αλλά ήδη εργαζόμαστε προς τη κατεύθυνση της απαλλοτρίωσής του προς όφελος όλων! Φτύνουμε την «αλληλέγγυα», «κοινωνική», «αντιεμπορευματική», φιλάνθρωπη και ελεήμονα οικονομία σας και:

  • διεκδικούμε την άμεση αύξηση των μισθών και των συντάξεών μας, ένσημα για όσες ώρες δουλεύουμε κι επίδομα ανεργίας για όλους, δίχως προϋποθέσεις για όλο το χρονικό διάστημα της ανεργίας
  • δεν χρησιμοποιούμε τη γλώσσα των αφεντικών, αναπαράγοντας τη λογική που στρέφει τους «παλιούς» ασφαλισμένους ενάντια στους «νέους», τους «χαμηλοσυνταξιούχους» ενάντια στα «ρετιρέ», τους έλληνες προλετάριους ενάντια στους ξένους

Ενάντια στην μίζερη και αποτυχημένη ρητορική των «μικρών νικών»

Σπάμε τους διαχωρισμούς που διαιρούν την τάξη μας σε κομμάτια κι επεκτείνουμε τους αγώνες μας σε όλο το φάσμα του κοινωνικού εργοστασίου

Συμμετέχουμε στην 48ωρη γενική απεργία, όλοι στους δρόμους!

Γενικευμένη επίθεση ενάντια στο κεφάλαιο & το κράτος του!

Συνέλευση Εργαζομένων-Ανέργων της Πλατείας Συντάγματος

http://synelefsi-syntagmatos.espivblogs.net/

Μάιος 2016

Λήψη σε μορφή pdf

Προκήρυξη της Συνέλευσης Εργαζομένων-Ανέργων της Πλατείας Συντάγματος που μοιράστηκε στην απεργιακή κινητοποίηση της ΑΔΕΔΥ στις 7-4-2016

γιατί το ασφαλιστικό δεν είναι «άλλο ένα κλαδικό ζήτημα»…

Δεν πάνε πολλά χρόνια –για να μην πούμε μήνες– από τότε που η αριστερά του κεφαλαίου –η ίδια αριστερά που σήμερα, σαν έτοιμη από καιρό, ετοιμάζεται να δώσει τη χαριστική βολή στο αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα– μάς το παρουσίαζε σαν υπέρτατη «κατάκτηση του εργατικού κινήματος», σαν «στυλοβάτη του κράτους δικαίου» και έκραζε τους δεξιο-πασόκους που ήθελαν να το διαλύσουν. H αλήθεια είναι ότι το κρατικό/κλαδικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης δεν ήταν ποτέ «υπέρτατη κατάκτηση» της εργατικής τάξης. Η εγγύηση  ότι δεν θα πεθάνεις από αρρώστια ή πείνα όταν γεράσεις ή όταν μείνεις άνεργος ήταν ουσιαστικά ασφάλιση των αφεντικών. Αναγκάστηκαν να την παράσχουν όλα τα πολιτικά κόμματα του κεφαλαίου σε μια εποχή που το εργατικό κίνημα διεκδικούσε αυξήσεις μισθών και, ακόμα παραπέρα, είχε φτάσει να απειλήσει την εξουσία του.

Με άλλα λόγια η κοινωνική ασφάλιση είναι μια από τις (αντιφατικές) λειτουργίες του καπιταλιστικού κράτους που αποσκοπούν στη διευρυμένη αναπαραγωγή της εργασιακής δύναμης, του μόνου καπιταλιστικού εμπορεύματος που η κατανάλωσή του παράγει νέα αξία. Από την οπτική του συνολικού-κοινωνικού κεφαλαίου, επομένως, η κοινωνική ασφάλιση δεν αφορά απλώς τον άλφα ή τον βήτα κλάδο, αλλά το σύνολο της εργατικής τάξης, η οποία και πρέπει να αναπαραχθεί και να ενσωματωθεί στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, ως μεταβλητό κεφάλαιο βέβαια.

Αν είναι έτσι, τότε γιατί διαλύουν οι καπιταλιστές το αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα; Και πώς το πετυχαίνουν;

Η απάντηση βρίσκεται στην ίδια την κρίση του συστήματος που είναι μια κρίση των ταξικών σχέσεων. Στην προσπάθειά του να επιλύσει την κρίση, αναδιαρθρώνοντας τις ταξικές σχέσεις, το καπιταλιστικό κράτος χρησιμοποίησε τις διαιρέσεις που το ίδιο το κρατικό/κλαδικό αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα είχε δημιουργήσει μέσα στην εργατική τάξη. Η μέθοδος που συστηματικά χρησιμοποίησαν, λοιπόν, τα αφεντικά σε μια μακρόχρονη πρώτη φάση ήταν να διαιρέσουν περαιτέρω ένα ήδη διαιρεμένο, μέσω των διαφορετικών κλαδικών φορέων ασφάλισης, προλεταριάτο χωρίζοντάς το σε διαφορετικές κατηγορίες ασφάλισης (πχ. «παλιοί» ασφαλισμένοι πριν το 1982, ασφαλισμένοι μεταξύ 1983 και 1993, «νέοι ασφαλισμένοι» μετά το 1993, ασφαλισμενοι μεταξύ 1993 και 2010 κλπ.). Εφαρμόζοντας μια τακτική μακροχρόνιου πολέμου φθοράς, με τη σιωπηρή συγκατάθεση αν όχι συνεργασία των συνδικαλιστών, κατόρθωσαν να προχωρήσουν στη μία ή την άλλη μερική μεταρρύθμιση, που χτυπούσε τα δικαιώματα της μίας ή της άλλης κατηγορίας ασφαλισμένων, δίχως για χρόνια να υπάρξει συλλογική αντίδραση της τάξης μας. Ο τελικός σκοπός τους ήταν σε μια δεύτερη φάση, σήμερα, να ενοποιήσουν προς τα κάτω τα «ασφαλιστικά δικαιώματα», δηλ. τον έμμεσο μισθό ΟΛΩΝ των προλετάριων.

Ενώ, λοιπόν, τα αφεντικά αντιμετώπιζαν κι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν το ζήτημα της κοινωνικής ασφάλισης έχοντας κατά νου μια συνολική στρατηγική (άσχετα εάν για λόγους τακτικής επιλέγουν συγκυριακά να επιτεθούν στην μία ή την άλλη κατηγορία εργαζομένων και συνταξιούχων), το προλεταριάτο δεν μπόρεσε να αντιδράσει με συλλογικούς όρους και με μια αντίστοιχη συνολική στρατηγική. Αντίθετα, παρέμεινε δέσμιο μιας σειράς –απαραίτητων για την ανεμπόδιστη αναπαραγωγή των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων και την αέναη συσσώρευση επαυξημένης αξίας– διαμεσολαβήσεων στους χώρους παραγωγής και αναπαραγωγής.  Έτσι δεν μπόρεσε αφενός να υπερβεί τις μυστικοποιημένες μορφές εμφάνισης των δεδομένων κοινωνικών σχέσεων, αφετέρου να δώσει μια ικανοποιητική συλλογική απάντηση στην επίθεση που δέχεται ο άμεσος κι έμμεσος μισθός τα τελευταία χρόνια.

Σήμερα, ύστερα από 25 χρόνια επίμονης εφαρμογής της παραπάνω πολιτικής του «διαίρει (το προλεταριάτο) και βασίλευε», μέσω της οποία η τάξη μας σταδιακά αποδυναμώθηκε, υπάρχουν συνδικαλιστές και εργαζόμενοι που (κάνουν πως) δεν καταλαβαίνουν· που (κάνουν πως) δεν έμαθαν τίποτα από τις απανωτές ήττες, τη διαρκή επιδείνωση των «ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων» και τη διαρκή επίθεση στις συντάξεις· που επιμένουν να παρουσιάζουν την επερχόμενη αντιασφαλιστική καταιγίδα ως «άλλο ένα κλαδικό ζήτημα», που αφορά την άλφα ή βήτα κατηγορία εργαζομένων, το άλφα ή βήτα «ασφαλιστικό ταμείο». Παράλληλα, εμείς οι ίδιοι, επιτρέποντας την αυτοϋποτίμηση μας χρόνια ολόκληρα τώρα, με το να εργαζόμαστε (μερικώς ή ολικώς) ανασφάλιστοι, ακολουθώντας ατομικές στρατηγικές επιβίωσης, στρώσαμε το δρόμο στα αφεντικά για να την πέσουν σήμερα ακόμη πιο άγρια στον άμεσο και στον έμμεσο μισθό μας.

Τι περιλαμβάνει η επίθεση που ήδη έχει δεχθεί ο έμμεσος μισθός μας από την αριστερά του κεφαλαίου;

«Δεν έχω λόγο να ανησυχώ. Η επόμενη κυβέρνηση, που όπως φαίνεται θα είναι η κυβέρνηση της Αριστεράς, θα μπορεί να περάσει πιο εύκολα τα μέτρα»     Ανώνυμος επικεφαλής της Τρόικας, κατά τη διάρκεια της 5ης αξιολόγησης, την  άνοιξη του 2014,  Εφημερίδα Το Βήμα, 10 Ιανουαρίου 2016

Η μνημονιακή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ακριβώς όπως «προέβλεψε» το στέλεχος της Τρόικας, προχωρά ακάθεκτη στην πιο άγρια μέχρι τις ημέρες μας μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, έχοντας ήδη δείξει τα δόντια της με μια σειρά απανωτών αντιασφαλιστικών νόμων (βλ. ψήφιση «προαπαιτούμενων» τον Ιούλιο και του «3ου Μνημονίου» τον Αύγουστο), οι οποίοι (μεταξύ άλλων) επέβαλαν:

  • Τη συνολική μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 2,5-3 δισ. ευρώ την περίοδο 2015-2016 και κατά 4 δισ. ευρώ μέχρι το 2018, ώστε η συνολική δαπάνη να φτάσει τα 8,6 δισ. σε ετήσια βάση (έναντι 21 δισ. το 2011 και 15 δισ. το 2012) και να διατηρηθεί σε αυτά τα επίπεδα έως το τέλος του 2021. Ο προϋπολογισμός του 2016 ξεκάθαρα προβλέπει νέα μείωση κατά 1,85 δισ. ευρώ στις κρατικές δαπάνες κοινωνικής ασφάλισης με αποτέλεσμα τα ελλείμματα κατά το τρέχον έτος σε ΙΚΑ, ΟΑΕΕ και ΟΓΑ να υπολογίζονται σε 3 δισ. ευρώ, όταν ταυτόχρονα προβλέπεται αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων, δηλαδή μείωση του άμεσου μισθού μας –οι δανειστές μιλώντας εξ ονόματος των ντόπιων καπιταλιστών αρνούνται να συζητήσουν το ενδεχόμενο αύξησης των «εργοδοτικών» εισφορών– και αύξηση των δαπανών για την αποπληρωμή τόκων σε 5,93 δισ. ευρώ (από 5,83 δισ. ευρώ το 2105).
  • Την παράταση του εργάσιμου βίου μας, την παράταση δηλαδή της περιόδου εκμετάλλευσης της εργασίας μας από τους καπιταλιστές, μέσω της θέσπισης υψηλότερων ηλικιακών ορίων για τη συνταξιοδότηση (βλ. 62ο έτος της ηλικίας με 40 έτη εργασίας ή 12.000 ημέρες ασφάλισης και 67ο έτος της ηλικίας με 15 έτη εργασίας ή 4.500 ημέρες ασφάλισης). Για ορισμένες κατηγορίες ασφαλισμένων, όπως οι γυναίκες, τα νέα συνταξιοδοτικά όρια συνεπάγονται παράταση του εργάσιμου βίου τους από 5 έως ακόμη και κατά …17 έτη, στο όνομα της «ισότητας των δύο φύλων», όταν οι γυναίκες προλετάριες εργάζονται κατά τουλάχιστον 8 ώρες/ημέρα παραπάνω από τους άνδρες (βλ. άμισθη οικιακή εργασία) και άρα θα έπρεπε να βγαίνουν στη σύνταξη πολύ νωρίτερα!
  • Την μείωση των κύριων και επικουρικών συντάξεων μέσω της περαιτέρω μετακύλισης του κόστους υγειονομικής περίθαλψης στις πλάτες των εργαζομένων και συνταξιούχων (βλ. αύξηση των σχετικών εισφορών από το 4% στο 6% επί των ακαθάριστων κύριων συντάξεων· επιβολή κράτησης 6% στις καταβαλλόμενες επικουρικές). Το μέτρο αυτό ήταν αποκλειστική ιδέα του Σύριζα και όχι των δανειστών του ελληνικού κράτους, ενώ ας σημειωθεί ότι το μεσοσταθμικό ποσοστό της συμμετοχής των ασφαλισμένων στις δαπάνες υγείας έχει υπερδιπλασιαστεί φτάνοντας το 28% (Αύγουστος 2014) από 13% που ήταν αρχές του 2012, μέσω του νόμου 4025/2011, όταν το διάστημα 2009-2014 κράτος και ασφαλιστικά ταμεία έχουν μειώσει τις φαρμακευτικές δαπάνες τους κατά 60%.
  • Την μείωση του ύψους των πρόωρων συντάξεων, μέσω της αύξησης της θεσμοθετημένης «ποινής» κατά συνολικά 10% στην ήδη υφιστάμενη ποινή 6% ανά έτος μέχρι τη συμπλήρωση του διαμορφούμενου, κατά περίπτωση, προβλεπόμενου νέου ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης. Και αυτό το μέτρο το πρότεινε ο Σύριζα και όχι οι δανειστές.
  • Την κατάργηση όλων των εξαιρέσεων χρηματοδότησης των φορέων ασφάλισης από τον κρατικό προϋπολογισμό, καθώς και στην κατάργηση μιας σειράς φόρων προς τρίτους, μέσω των οποίων χρηματοδοτούνταν ασφαλιστικά ταμεία, μειώνοντας εκ νέου τα (μειωμένα όπως ήδη είδαμε) έσοδά τους.
  • Την μείωση της κατώτερης σύνταξης του ΙΚΑ από 486 σε 393 ευρώ για τους πρωτοασφαλισμένους μετά το 2015.

Τι προβλέπει το νέο αντιΑσφαλιστικό Νομοσχέδιο που «διαπραγματεύεται» η αριστερά του κεφαλαίου με τους δανειστές του ελληνικού κράτους;

Το προσχέδιο του νέου νομοσχεδίου, που σφραγίζει τη νέα επίθεση εις βάρος όλων των συνταξιούχων και όλων των εργαζομένων, στο όνομα (άκου με τι θράσος μιλάνε τα καθάρματα!)  της «αρχής της ισότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης» και των «άδειων ταμείων», των ταμείων που οι ίδιοι άδειασαν και δεν φρόντισαν να ξαναγεμίσουν (βλ. αύξηση των μισθών, μείωση ανασφάλιστης εργασίας και υψηλής ανεργίας, επιστροφή των κλεμμένων αποθεματικών), προβλέπει:

  • Τη διοικητική και οργανωτική ενοποίηση όλων των ταμείων ασφάλισης σε έναν Εθνικό Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ) με κοινούς κανόνες ασφάλισης/συνταξιοδότησης για όλους τους συνταξιούχους, παλιούς, νέους και μελλοντικούς, σύμφωνα με όσα ισχύουν στο ΙΚΑ (ασφαλιστικές εισφορές 20%). Αυτό συνεπάγεται μεγάλες αυξήσεις στις εισφορές των ασφαλισμένων σε ΟΓΑ και ΟΑΕΕ/ΕΤΑΑ.
  • Την καταβολή εθνικής σύνταξης, την οποία θα εγγυάται και θα καταβάλλει το κράτος, μέσω της εθνικής φορολογίας (δηλαδή κυρίως μέσω της αναδιανομής χρημάτων της εργατικής τάξης). Το ύψος της θα είναι της πλάκας, μόλις 384 ευρώ και θα δίνεται ως προνοιακού τύπου επίδομα σε όλους όσοι συμπληρώσουν τουλάχιστον 20 έτη ασφάλισης, ενώ το γελοίο αυτό ποσό θα μειώνεται κατά 2 % για κάθε έτος κάτω από τα 20 με όριο τα 15 έτη ασφάλισης (πχ 353,2 για 16 έτη ασφάλισης, 345,6 ευρώ για 15 έτη ασφάλισης). Επίσης, ενδέχεται να εισαχθούν εισοδηματικά (πχ. ανάλογα με το ύψος της αναλογικής σύνταξης, βλ. παρακάτω) και περιουσιακά κριτήρια για τον τελικό καθορισμό της, καθώς και ρήτρα προσαρμογής, που θα θα συνδέεται με τις μεταβολές στο προσδόκιμο όριο ζωής, το ΑΕΠ, τα επίπεδα της μισθωτής απασχόλησης ή και τον Δείκτη Τιμών Καταναλωτή και θα καθορίζει το τελικό ύψος της σύνταξης. Άρα θα επιβάλλονται αυτόματες μειώσεις εάν το προσδόκιμο ζωής και η ανεργία αυξηθεί ή το ΑΕΠ εξαιτίας της συνεχιζόμενης εφαρμογής πολιτικών εσωτερικής υποτίμησης μειωθεί κι άλλο…
  • Τη χορήγηση ανταποδοτικής (αναλογικής) σύνταξης, βάσει των ατομικών εισφορών του κάθε ασφαλισμένου στο σύνολο του εργάσιμου βίου του (δίχως όμως να υπολογίζονται τα επιδόματα αδείας και τα δώρα εορτών, για τα οποία οι εργαζόμενοι κατά τα άλλα πλήρωναν κανονικά εισφορές…), με αποτέλεσμα το συντάξιμο ποσό για κάθε συνταξιούχο να συμπιέζεται κι άλλο προς τα κάτω, ενώ ταυτόχρονα επιτυγχάνεται η στενότερη σύνδεση μεταξύ ατομικών εισφορών και τελικών ατομικών συνταξιοδοτικών παροχών, στο δρόμο που χάραξαν οι νόμοι 3863 και 3865/2010 (οι λεγόμενοι και «νόμοι Λοβέρδου»).
  • Την καθιέρωση ανώτατων ορίων αναπλήρωσης, που θα ξεκινούν από 11,55% για 15 έτη ασφάλισης (0,77% ανά έτος) και θα πλησιάζουν μόλις το 50% για 40 έτη και άνω.

Τα μειωμένα ποσοστά αναπλήρωσης, σε συνδυασμό με τα μειωμένα συντάξιμα ποσά που θα προκύψουν από τον υπολογισμό των ατομικών εισφορών του κάθε εργαζομένου στο σύνολο του εργάσιμου βίου του, θα οδηγήσουν σε ακόμη πιο χαμηλές νέες συντάξεις. Ενδεικτικά: ασφαλισμένος με 15 έτη ασφάλισης και συντάξιμο ποσό 500 ευρώ θα λάβει εθνική σύνταξη 345,6 και αναλογική 57,75 ευρώ, άρα συνολικά θα λάβει σύνταξη-φιλοδώρημα ίση με 403,35 ευρώ.  Έτσι το ύψος της μέσης σύνταξης που στις μέρες μας έχει πέσει στα 800-850 ευρώ (από 1.500 ευρώ το 2009) αναμένεται να μειωθεί και άλλο και να κυμανθεί περί τα 600 ευρώ.

  • Τον επαναϋπολογισμό, δηλαδή τη μείωση των ήδη καταβαλλόμενων 2,7 εκατ. συντάξεων βάσει ενός συντελεστή που θα εξαρτάται από το καθεαυτό ύψος της καταβαλλόμενης σύνταξης, την ηλικία συνταξιοδότησης, τα έτη ασφάλισης, το ύψος των καταβληθέντων εισφορών και τα (νέα) ποσοστά αναπλήρωσης. Με αυτόν τον έμμεσο τρόπο παρακάμπτεται και ο σκόπελος των δικαστικών αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας, σύμφωνα με τις οποίες οι μειώσεις που επιβλήθηκαν το 2012 στις κύριες και επικουρικές συντάξεις του ιδιωτικού τομέα κρίθηκαν ως αντισυνταγματικές, καθώς οι μειώσεις αυτές θα επανανονιμοποιηθούν και θα εφαρμοστούν διά της πλαγίας οδού.

Όσον αφορά, ειδικότερα, τις επικουρικές συντάξεις προβλέπεται:

  • Η ενοποίηση όλων των επικουρικών ταμείων σε ένα, στο οποίο θα εφαρμοστεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος με άλλο όνομα (βλ. ρήτρα βιωσιμότητας), μέσω της οποία θα γίνονται αυτόματες περικοπές στις επικουρικές συντάξεις βάσει της κεφαλαιακής επάρκειας του ενοποιημένου ταμείου επικουρικής ασφάλισης. Τα δε ποσοστά αναπλήρωσης για τις επικουρικές συντάξεις αναμένεται να πέσουν στο 18% για 40 έτη ασφάλισης (ή 0,45% ανά έτος). Επίσης για την κάλυψη των ελλειμμάτων του ΕΤΕΑ προβλέπεται η αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών (1% στις «εργοδοτικές» και 0,5% στις εισφορές των εργαζομένων –οι δανειστές βέβαια δεν συμφωνούν με την αύξηση των «εργοδοτικών» εισφορών).

Πέρα των παραπάνω επίσης προβλέπεται:

  • Η σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ αρχικά στο «πλουσιότερο» –εδώ γελάμε– 20% των δικαιούχων (υπολογίζεται ότι άμεσα πλήττονται περίπου 60.000-70.000 «προνομιούχοι» χαμηλοσυνταξιούχοι) μέχρι και την τελική κατάργησή του την 1η/1/2020.
  • Η μείωση των αναπηρικών συντάξεων, καθώς η βασική σύνταξη θα δίδεται μόνο σε όσους έχουν ποσοστό αναπηρίας 80% και άνω, ενώ σε αντίθετη περίπτωση θα κατάβαλεται μόλις το 50-70% αυτής (βλ. 192 με 268,8 ευρώ) , την ίδια στιγμή που η αύξηση του ΦΠΑ στις υπηρεσίες περίθαλψης στο 23% που ψήφισε η αριστερά του κεφαλαίου το περασμένο Ιούλιο, έχει ήδη μειώσει το διαθέσιμο εισόδημα
  • Η μείωση του μερίσματος των δημοσίων υπαλλήλων κατά 30% και άνω.
  • Η νέα μείωση των εφάπαξ κατά 10%. Ας σημειώσουμε ότι έχουν ήδη προηγηθεί δύο χοντρές μειώσεις στα εφάπαξ (βλ. ν. 4024/11 και υπουργική απόφαση Αριθ. Φ.80000/1093/26 το 2014), ενώ ας μην ξεχνάμε ότι οι καπιταλιστές θεωρούν το θεσμό τόσο του εφάπαξ, όσο και της επικουρικής ασφάλισης ως «αναχρονισμό» και σταδιακά απεργάζονται την ολοκληρωτική κατάργησή τους.

Με αυτά και με αυτά αναμένονται μεσοσταθμικές μειώσεις στους νέους συνταξιούχους κατά τουλάχιστον 15-30% – τις μεγαλύτερες μειώσεις αναμένεται να υποστούν μισθωτοί και ελεύθεροι επαγγελματίες με παραπάνω από 20 έτη ασφάλισης, ειδικά όσοι/ες πλησιάζουν στην 35ετία. Ας σημειωθεί ότι τα χρήματα που εξοικονομούνται από τις περικοπές των συντάξεων (περίπου 23,5 δισ. ευρώ μόνο την περίοδο 2014-2015, ενώ την περίοδο 2015-2018 αναμένονται νέες περικοπές ύψους 6,5-7 δισ. ευρώ) δεν χρησιμοποιούνται για να αυξηθούν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων και άρα για να βελτιωθεί η κεφαλαιακή τους βάση. Τα χρήματα αυτά δεσμεύονται σε ειδικό λογαριασμό, μέσω του οποίου χρηματοδοτούνται απευθείας οι τσέπες των δανειστών του ελληνικού κράτους! Κατά τα άλλα, οι ντόπιοι καπιταλιστές και το πολιτικό προσωπικό τους ισχυρίζονται ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι απαραίτητες και γίνονται για να σωθούν τα ασφαλιστικά ταμεία και ο έμμεσος μισθός μας…

Τι μπορούμε, λοιπόν, εμείς να κάνουμε ενάντια στην άγρια επίθεση που δεχόμαστε;

Για αρχή ας κάνουμε τα βασικά, αυτά που κάποτε ήταν αυτονόητα:

  • Διεκδικούμε την άμεση αύξηση των μισθών και των συντάξεών μας
  • Διεκδικούμε επίδομα ανεργίας για όλους, δίχως προϋποθέσεις
  • Διεκδικούμε ένσημα για όσες ώρες δουλεύουμε· πληρωνόμαστε κανονικά τις υπερωρίες μας
  • Δεν χρησιμοποιούμε τη γλώσσα των αφεντικών, αναπαράγοντας τη λογική που στρέφει τους «παλιούς» ασφαλισμένους ενάντια στους «νέους», τους «χαμηλοσυνταξιούχους» ενάντια στα «ρετιρέ», τους έλληνες προλετάριους ενάντια στους ξένους

Ενάντια στην μίζερη και αποτυχημένη ρητορική των «μικρών νικών»

Ενάντια στην αντιμετώπιση της ασφαλιστικής αναδιάρθρωσης ως «άλλο ένα κλαδικό ζήτημα», σπάμε τους διαχωρισμούς που διαιρούν την τάξη μας σε κομμάτια

Επεκτείνουμε τους αγώνες μας σε όλο το φάσμα του κοινωνικού εργοστασίου

Γενικευμένη επίθεση ενάντια στο κεφάλαιο & το κράτος του!

Συνέλευση Εργαζομένων-Ανέργων της Πλατείας Συντάγματος

http://synelefsi-syntagmatos.espivblogs.net/

Λήψη σε μορφή pdf

Η παρουσία της Συνέλευσης Εργαζομένων-Ανέργων της Πλατείας Συντάγματος στην απεργιακή κινητοποίηση στις 4-2-2016

Στην απεργία της Πέμπτης 4-2 ενάντια στην επιβολή του νέου αντιΑσφαλιστικού νομοσχεδίου που «διαπραγματεύεται» η αριστερά του κεφαλαίου με τους δανειστές του ελληνικού κράτους, η Συνέλευση Εργαζομένων-Ανέργων της Πλατείας Συντάγματος κινήθηκε σε δύο επίπεδα:

Μια ομάδα μοίρασε προκηρύξεις και δωρεάν μπροσούρες «Σκοτώνουν τα Άλογα» στο Πολυτεχνείο και έγραψε συνθήματα κατά τη διάρκεια της πορείας.

Μια άλλη ομάδα πραγματοποίησε με επιτυχία και ανταπόκριση από κάποιο κόσμο τη γνωστή μικροφωνική πάνω στη πλατεία. Παρά τα ισχυρά δακρυγόνα που μας έπνιξαν και την παρουσία της αστυνομίας στην πλατεία, κρατήσαμε τη θέση μας και τη μικροφωνική ανοιχτή καλώντας τον κόσμο να μην εγκαταλείψει την πλατεία και το χώρο μπροστά από τη Βουλή. 

Μάταια βέβαια γιατί δεν υπήρχε καμία άλλη πολιτική ή συνδικαλιστική συλλογικότητα που να παρέμεινε. Οι εντελώς περιορισμένες και σύντομες συγκρούσεις γύρω και μέσα στην πλατεία Συντάγματος δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να αποτελούν επαρκή εξήγηση για τη βιαστική αποχώρηση χιλιάδων διαδηλωτών-απεργών.

Η μικροφωνική παρέμβαση έληξε γύρω στις 4.

Συνεχίζουμε!

Γενικευμένη επίθεση ενάντια στο κεφάλαιο & το κράτος τουsyntagma_apergia


Γιατί (ούτε) το ασφαλιστικό δεν είναι «άλλο ένα κλαδικό ζήτημα»…

Δεν πάνε πολλά χρόνια –για να μην πούμε μήνες– από τότε που η αριστερά του κεφαλαίου –η ίδια αριστερά που σήμερα, σαν έτοιμη από καιρό, ετοιμάζεται να δώσει τη χαριστική βολή στο αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα– μας το παρουσίαζε σαν υπέρτατη «κατάκτηση του εργατικού κινήματος», σαν «στυλοβάτη του κράτους δικαίου» και έκραζε τους δεξιο-πασόκους που ήθελαν να το διαλύσουν. H αλήθεια είναι ότι το κρατικό/κλαδικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης δεν ήταν ποτέ «υπέρτατη κατάκτηση» της εργατικής τάξης. Η εγγύηση του ότι δεν θα πεθάνεις από αρρώστεια ή πείνα όταν γεράσεις ή όταν μείνεις άνεργος ήταν ουσιαστικά ασφάλιση των αφεντικών. Αναγκάστηκαν να την παράσχουν όλα τα πολιτικά κόμματα του κεφαλαίου σε μια εποχή που το εργατικό κίνημα διεκδικούσε αυξήσεις μισθών και, ακόμα παραπέρα, είχε φτάσει να απειλήσει την εξουσία του.

Με άλλα λόγια η κοινωνική ασφάλιση είναι μια από τις (αντιφατικές) λειτουργίες του καπιταλιστικού κράτους που αποσκοπούν στη διευρυμένη αναπαραγωγή της εργασιακής δύναμης, του μόνου καπιταλιστικού εμπορεύματος που η κατανάλωσή του παράγει νέα αξία. Από την οπτική του συνολικού-κοινωνικού κεφαλαίου, επομένως, δεν αφορά απλώς τον άλφα ή τον βήτα κλάδο, αλλά το σύνολο της εργατικής τάξης, η οποία και πρέπει να αναπαραχθεί και να ενσωματωθεί στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, ως μεταβλητό κεφάλαιο βέβαια.

Αν είναι έτσι, τότε γιατί διαλύουν το αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα; Και πώς το πετυχαίνουν;

Η απάντηση βρίσκεται στην ίδια την κρίση του συστήματος που είναι μια κρίση των ταξικών σχέσεων. Στην προσπάθειά του να επιλύσει την κρίση, αναδιαρθρώνοντας τις ταξικές σχέσεις, το καπιταλιστικό κράτος χρησιμοποίησε τις διαιρέσεις που το ίδιο το κρατικό/κλαδικό αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα είχε δημιουργήσει μέσα στην εργατική τάξη. Η μέθοδος που συστηματικά χρησιμοποίησαν λοιπόν τα αφεντικά σε μια μακρόχρονη πρώτη φάση ήταν να διαιρέσουν περαιτέρω ένα ήδη διαιρεμένο, μέσω των διαφορετικών κλαδικών φορέων ασφάλισης, προλεταριάτο χωρίζοντάς το σε διαφορετικές κατηγορίες ασφάλισης (πχ. «παλιοί» ασφαλισμένοι πριν το 1982, ασφαλισμένοι μεταξύ 1983 και 1993, «νέοι ασφαλισμένοι» μετά το 1993, ασφαλισμενοι μεταξύ 1993 και 2010 κλπ.). Εφαρμόζοντας μια τακτική μακροχρόνιου πολέμου φθοράς, με τη σιωπηρή συγκατάθεση αν όχι συνεργασία των συνδικαλιστών, κατόρθωσαν να προχωρήσουν στη μία ή την άλλη μερική μεταρρύθμιση που χτυπούσε τα δικαιώματα της μίας ή της άλλης κατηγορίας ασφαλισμένων, δίχως για χρόνια να υπάρξει συλλογική αντίδραση της τάξης μας. Ο τελικός σκοπός τους ήταν σε μια δεύτερη φάση, σήμερα, να ενοποιήσουν προς τα κάτω τα «ασφαλιστικά δικαιώματα», δηλ. τον έμμεσο μισθό ΟΛΩΝ των προλετάριων.

Ενώ, λοιπόν, τα αφεντικά αντιμετώπιζαν κι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν το ζήτημα της κοινωνικής ασφάλισης έχοντας κατά νου μια συνολική στρατηγική (άσχετα εάν για λόγους τακτικής επιλέγουν συγκυριακά να επιτεθούν στην μία ή την άλλη κατηγορία εργαζομένων και συνταξιούχων), το προλεταριάτο δεν μπόρεσε να αντιδράσει με συλλογικούς όρους και με μια αντίστοιχη συνολική στρατηγική. Αντίθετα, παρέμεινε δέσμιο μιας σειράς –απαραίτητων για την ανεμπόδιστη αναπαραγωγή των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων και την αέναη συσσώρευση επαυξημένης αξίας– διαμεσολαβήσεων στους χώρους παραγωγής και αναπαραγωγής.  Έτσι δεν μπόρεσε αφενός να υπερβεί τις μυστικοποιημένες μορφές εμφάνισης των δεδομένων κοινωνικών σχέσεων, αφετέρου να δώσει μια ικανοποιητική συλλογική απάντηση στην επίθεση που δέχεται ο άμεσος κι έμμεσος μισθός τα τελευταία χρόνια.

Σήμερα, ύστερα από 25 χρόνια επίμονης εφαρμογής της παραπάνω πολιτικής του «διαίρει (το προλεταριάτο) και βασίλευε», μέσω της οποία η τάξη μας σταδιακά αποδυναμώθηκε, υπάρχουν συνδικαλιστές και εργαζόμενοι που (κάνουν πως) δεν καταλαβαίνουν· που (κάνουν πως) δεν έμαθαν τίποτα από τις απανωτές ήττες, τη διαρκή επιδείνωση των «ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων» και τη διαρκή επίθεση στις συντάξεις· που επιμένουν να παρουσιάζουν την επερχόμενη αντιασφαλιστική καταιγίδα ως «άλλο ένα κλαδικό ζήτημα», που αφορά την άλφα ή βήτα κατηγορία εργαζομένων, το άλφα ή βήτα «ασφαλιστικό ταμείο». Παράλληλα, εμείς οι ίδιοι, επιτρέποντας την αυτοϋποτίμηση μας χρόνια ολόκληρα τώρα, με το να εργαζόμαστε (μερικώς ή ολικώς) ανασφάλιστοι, ακολουθώντας ατομικές στρατηγικές επιβίωσης, στρώσαμε το δρόμο στα αφεντικά για να  την πέσουν σήμερα ακόμη πιο άγρια στον άμεσο και στον έμμεσο μισθό μας.

Τι περιλαμβάνει η επίθεση που ήδη έχει δεχθεί ο έμμεσος μισθός μας από την αριστερά του κεφαλαίου;

«Δεν έχω λόγο να ανησυχώ. Η επόμενη κυβέρνηση, που όπως φαίνεται θα είναι η κυβέρνηση της Αριστεράς, θα μπορεί να περάσει πιο εύκολα τα μέτρα»
Ανώνυμος επικεφαλής της Τρόικας, κατά τη διάρκεια της 5ης αξιολόγησης (άνοιξη του 2014),
Εφημερίδα Το Βήμα, 10 Ιανουαρίου 2016

 

Η μνημονιακή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ακριβώς όπως «προέβλεψε» το στέλεχος της Τρόικας, προχωρά ακάθεκτη στην πιο άγρια μέχρι τις ημέρες μας μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, έχοντας ήδη δείξει τα δόντια της με μια σειρά απανωτών αντιασφαλιστικών νόμων (βλ. ψήφιση «προαπαιτούμενων» τον Ιούλιο και του «3ου Μνημονίου» τον Αύγουστο), οι οποίοι (μεταξύ άλλων) επέβαλαν:

  • Τη συνολική μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 2,5-3 δισ. ευρώ την περίοδο 2015-2016 και κατά 4 δισ. ευρώ μέχρι το 2018, ώστε η συνολική δαπάνη να φτάσει τα 8,6 δισ. σε ετήσια βάση (έναντι 21 δισ. το 2011 και 15 δισ. το 2012) και να διατηρηθεί σε αυτά τα επίπεδα έως το τέλος του 2021. Ο προϋπολογισμός του 2016 ξεκάθαρα προβλέπει νέα μείωση κατά 1,85 δισ. ευρώ στις κρατικές δαπάνες κοινωνικής ασφάλισης με αποτέλεσμα τα ελλείμματα κατά το τρέχον έτος σε ΙΚΑ, ΟΑΕΕ και ΟΓΑ να υπολογίζονται σε 3 δισ. ευρώ, όταν ταυτόχρονα προβλέπει αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων –οι δανειστές μιλώντας εξ ονόματος των ντόπιων καπιταλιστών αρνούνται να συζητήσουν το ενδεχόμενο αύξησης των εργοδοτικών εισφορών– και αύξηση των δαπανών για την αποπληρωμή τόκων σε 5,93 δισ. ευρώ (από 5,83 δισ. ευρώ το 2105).
  • Την παράταση του εργάσιμου βίου μας, στην παράταση δηλαδή της περιόδου εκμετάλλευσης της εργασίας μας από τους καπιταλιστές, μέσω της θέσπισης υψηλότερων ηλικιακών ορίων για τη συνταξιοδότηση (βλ. 62ο έτος της ηλικίας με 40 έτη εργασίας ή 12.000 ημέρες ασφάλισης και 67ο έτος της ηλικίας με 15 έτη εργασίας ή 4.500 ημέρες ασφάλισης). Για ορισμένες κατηγορίες ασφαλισμένων τα νέα συνταξιοδοτικά όρια συνεπάγονται παράταση του εργάσιμου βίου τους από 5 έως ακόμη και κατά …17 έτη.
  • Την μείωση του ύψους των πρόωρων συντάξεων, μέσω της αύξησης της θεσμοθετημένης «ποινής» κατά συνολικά 10% στην ήδη υφιστάμενη ποινή 6% ανά έτος μέχρι τη συμπλήρωση του διαμορφούμενου, κατά περίπτωση, προβλεπόμενου νέου ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης. Το μέτρο αυτό ήταν αποκλειστική ιδέα του Σύριζα και όχι των δανειστών.
  • Την περαιτέρω μετακύλιση του κόστους υγειονομικής περίθαλψης στις πλάτες των εργαζομένων και συνταξιούχων, μέσω της αύξησης των σχετικών εισφορών από το 4% στο 6% επί των ακαθάριστων κύριων συντάξεων, ενώ επιπλέον επιβλήθηκε κράτηση 6% στις καταβαλλόμενες επικουρικές. Και αυτό το μέτρο αυτό το πρότεινε ο Σύριζα και όχι οι δανειστές, ενώ ας σημειωθεί ότι το μεσοσταθμικό ποσοστό της συμμετοχής των ασφαλισμένων στις δαπάνες υγείας έχει υπερδιπλασιαστεί φτάνοντας το 28% (Αύγουστος 2014) από 13% που ήταν αρχές του 2012, μέσω του νόμου 4025/2011, όταν το διάστημα 2009-2014 κράτος και ασφαλιστικά ταμεία έχουν μειώσει τις φαρμακευτικές δαπάνες τους κατά 60%.
  • Την κατάργηση όλων των εξαιρέσεων χρηματοδότησης των φορέων ασφάλισης από τον κρατικό προϋπολογισμό, καθώς και στην κατάργηση μιας σειράς φόρων προς τρίτους, μέσω των οποίων χρηματοδοτούνταν ασφαλιστικά ταμεία, μειώνοντας εκ νέου τα (μειωμένα όπως ήδη είδαμε) έσοδά τους.
  • Την μείωση της κατώτερης σύνταξης του ΙΚΑ από 486 σε 393 ευρώ για τους πρωτοασφαλισμένους μετά το 2011 σύμφωνα με την εγκύκλιο Α.Π.Φ.80000/οικ. 36954/125.

Τι προβλέπει το νέο αντιΑσφαλιστικό Νομοσχέδιο που «διαπραγματεύεται»  η αριστερά του κεφαλαίου με τους δανειστές του ελληνικού κράτους;

Το προσχέδιο του νέου νομοσχεδίου, που σφραγίζει τη νέα επίθεση εις βάρος όλων των συνταξιούχων και όλων των εργαζομένων, στο όνομα, άκου με τι θράσος μιλάνε τα καθάρματα, της «αρχής της ισότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης» και των «άδειων ταμείων», των ταμείων που οι ίδιοι άδειασαν και δεν φρόντισαν να ξαναγεμίσουν (βλ. αύξηση των μισθών, αντιμετώπιση ανασφάλιστης εργασίας και της πολύ υψηλής ανεργίας), προβλέπει:

  • Τη διοικητική και οργανωτική ενοποίηση όλων των ταμείων ασφάλισης σε ένα Εθνικό Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ) με κοινούς κανόνες ασφάλισης/συνταξιοδότησης για όλους τους συνταξιούχους, παλιούς, νέους και μελλοντικούς, σύμφωνα με όσα ισχύουν στο ΙΚΑ (ασφαλιστικές εισφορές 20%). Αυτό συνεπάγεται ακραίες αυξήσεις στις εισφορές των ασφαλισμένων σε ΟΓΑ και ΟΑΕΕ/ΕΤΑΑ (βλ. παρακάτω).
  • Την ενοποίηση όλων των επικουρικών ταμείων σε ένα, στο οποίο θα εφαρμοστεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος με άλλο όνομα (ρήτρα βιωσιμότητας), μέσω της οποία θα γίνονται αυτόματες περικοπές στις επικουρικές συντάξεις βάσει της κεφαλαιακής επάρκειας του ενοποιημένου ταμείου επικουρικής ασφάλισης.
  • Την καταβολή εθνικής σύνταξης την οποία θα εγγυάται και θα καταβάλλει το κράτος, μέσω της εθνικής φορολογίας (δηλαδή κατά βάση μέσω της αναδιανομής των χρημάτων της εργατικής τάξης). Το ύψος της θα είναι της πλάκας, μόλις 384 ευρώ και θα δίνεται ως προνοιακού τύπου επίδομα σε όλους όσοι συμπληρώσουν τουλάχιστον 15 έτη ασφάλισης, ενώ ενδέχεται να εισαχθούν εισοδηματικά (πχ. ανάλογα με το ύψος της αναλογικής σύνταξης, βλ. παρακάτω) και περιουσιακά κριτήρια για τον τελικό καθορισμό της.
  • Τη χορήγηση ανταποδοτικής (αναλογικής) σύνταξης, βάσει των ατομικών εισφορών του κάθε ασφαλισμένου στο σύνολο του εργάσιμου βίου του, δίχως όμως να υπολογίζονται τα επιδόματα αδείας και τα δώρα εορτών (για τα οποία οι εργαζόμενοι κατά τα άλλα πλήρωναν κανονικά εισφορές…), με αποτέλεσμα το συντάξιμο ποσό για κάθε συνταξιούχο να συμπιέζεται κι άλλο προς τα κάτω. Με άλλα λόγια προβλέπεται η ακόμη στενότερη σύνδεση μεταξύ ατομικών εισφορών και τελικών ατομικών συνταξιοδοτικών παροχών, σύμφωνα με το σύστημα νοητής κεφαλαιοποίησης, στο δρόμο που χάραξαν οι νόμοι 3863 και 3865/2010 (οι λεγόμενοι και «νόμοι Λοβέρδου»).
  • Την καθιέρωση ανώτατων ορίων αναπλήρωσης, ακόμη και κάτω από το 50% (έναντι 65-75% σήμερα). Μάλιστα το ποσοστό αναπλήρωσης κατά τα φαινόμενα θα είναι κλιμακωτό, άρα ακόμη πιο μικρό για τις υψηλότερες αναλογικές συντάξεις. Όσον αφορά ειδικά τις επικουρικές συντάξεις το ποσοστό θα πέσει ακόμη και στο 18% για 40 έτη ασφάλισης (ενώ σήμερα οι επικουρικές συντάξεις αντιστοιχούν στο 45-50% της κύριας). Τα μειωμένα ποσοστά αναπλήρωσης, σε συνδυασμό με τα μειωμένα συντάξιμα ποσά που θα προκύψουν από τον υπολογισμό των ατομικών εισφορών του κάθε εργαζομένου στο σύνολο του εργάσιμου βίου του, θα οδηγήσουν σε ακόμη πιο χαμηλές νέες συντάξεις. Έτσι το ύψος της μέσης σύνταξης που στις μέρες μας έχει πέσει στα 800-850 ευρώ (από 1.500 ευρώ το 2009) αναμένεται να μειωθεί και άλλο και να κυμανθεί περίπου στα 600 ευρώ.
  • Την εισαγωγή ρήτρας προσαρμογής, που θα καθορίζει το τελικό ύψος τόσο της βασικής όσο και της αναλογικής σύνταξης. Η ρήτρα αυτή θα συνδέεται με τις μεταβολές στο προσδόκιμο όριο ζωής, το ΑΕΠ, τα επίπεδα της μισθωτής απασχόλησης ή και τον Δείκτη Τιμών Καταναλωτή. Άρα οι συντάξεις θα μειώνονται αυτόματα εάν το προσδόκιμο ζωής και η ανεργία αυξηθεί ή το ΑΕΠ συνεχίσει να μειώνεται…
  • Τον επαναϋπολογισμό, δηλαδή τη μείωση των ήδη καταβαλλόμενων 2,7 εκατ. συντάξεων βάσει ενός συντελεστή που θα εξαρτάται από το καθεαυτό ύψος της καταβαλλόμενης σύνταξης, την ηλικία συνταξιοδότησης, τα έτη ασφάλισης, το ύψος των καταβαλλόμενων εισφορών και τα (νέα) ποσοστά αναπλήρωσης. Με αυτόν τον έμμεσο τρόπο παρακάμπτεται και ο σκόπελος των δικαστικών αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας, σύμφωνα με τις οποίες οι μειώσεις που επιβλήθηκαν το 2012 στις κύριες και επικουρικές συντάξεις του ιδιωτικού τομέα κρίθηκαν ως αντισυνταγματικές, καθώς οι μειώσεις αυτές επανανονιμοποιούνται και εφαρμόζονται διά της πλαγίας οδού.
  • Τη σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ αρχικά στο «πλουσιότερο» –εδώ γελάμε– 20% των δικαιούχων (υπολογίζεται ότι άμεσα πλήττονται περίπου 60.000-70.000 «προνομιούχοι» χαμηλοσυνταξιούχοι) μέχρι και την τελική κατάργησή του την 1η/1/2020.
  • Την μείωση των αναπηρικών συντάξεων, καθώς η βασική σύνταξη θα δίδεται μόνο σε όσους έχουν ποσοστό αναπηρίας 80% και άνω, ενώ σε αντίθετη περίπτωση θα κατάβαλεται μόλις το 50-70% αυτής.
  • Τη νέα μείωση των εφάπαξ κατά 10%. Ας σημειώσουμε ότι είχαν προηγηθεί χοντρές μειώσεις στα εφάπαξ μέσω του νόμου 4024/11 και της υπουργικής απόφασης Αριθ. Φ.80000/1093/26 το 2014. Ας μην ξεχνάμε ότι οι καπιταλιστές θεωρούν το θεσμό τόσο του εφάπαξ όσο και της επικουρικής ασφάλισης ως «αναχρονισμό» και σταδιακά απεργάζονται την ολοκληρωτική κατάργησή τους.
  • Την εισαγωγή ανώτατου ορίου στις καταβαλλόμενες (καθαρές) συντάξεις (2.304 ευρώ στην κύρια και 3.072 ευρώ στις πολλαπλές).

Όσον αφορά τους ασφαλισμένους του ΟΓΑ και του ΟΑΕΕ/ΕΤΑΑ, το νέο νομοσχέδιο προβλέπει:

  • Την μείωση της βασικής σύνταξης ΟΓΑ κατά 4% και την αύξηση των εισφορών στο 10% φέτος (από 7%), ούτως ώστε το 2019 τελικά αυτές να φτάσουν στο 20% του φορολογητέου εισοδήματος, όπως και στους υπόλοιπους ασφαλισμένους του ΕΦΚΑ. Στο ποσό αυτό πρέπει να προσθέσουμε και εισφορές ύψους 6,95% για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη (σύνολο εισφορών 26,95% του φορολογητέου εισοδήματος. Το κατώτατο ασφαλιστέο εισόδημα θα υπολογίζεται βάσει του 80% του εκάστοτε προβλεπόμενου κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού άνω των 25 ετών (βλ. 469 ευρώ). Δηλαδή οι ελάχιστες εισφορές υπολογίζονται σε 126 ευρώ/μήνα.
  • Την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών των ελεύθερων επαγγελματιών στο 38,5% (20% για την κύρια σύνταξη, 7,5% για την επικουρική, 6,95% για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και 4% για το εφάπαξ) του καθαρού εισοδήματος. Η μηνιαία ασφαλιστική εισφορά δεν δύναται να υπολείπεται του 20% του εκάστοτε προβλεπόμενου κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού άνω των 25 ετών (117 ευρώ). Στην παραπάνω επιβάρυνση πρέπει να συνυπολογιστεί το κόστος της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, ο φόρος εισοδήματος, η προκαταβολή φόρου, το τέλος επιτηδεύματος και η έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης, σε ένα κατάλογο δίχως τέλος…

Με αυτά και με αυτά αναμένονται μεσοσταθμικές μειώσεις στους νέους συνταξιούχους από 15-30% – τις μεγαλύτερες μειώσεις αναμένεται να υποστούν μισθωτοί και ελεύθεροι επαγγελματίες με παραπάνω από 20 έτη ασφάλισης, ειδικά όσοι/ες πλησιάζουν στην 35ετία. Ας σημειωθεί ότι οι περικοπές των συντάξεων (ύψους 23,5 δισ. ευρώ μόνο την περίοδο 2014-2015, ενώ την περίοδο 2015-2018 αναμένονται νέες περικοπές ύψους 6,5-7 δισ. ευρώ) δεν χρησιμοποιούνται για να αυξηθούν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων και άρα για να βελτιωθεί η κεφαλαιακή τους βάση. Τα χρήματα αυτά δεσμεύονται σε ειδικό λογαριασμό, μέσω του οποίου χρηματοδοτούνται απευθείας οι τσέπες των δανειστών! Κατά τα άλλα, οι ντόπιοι καπιταλιστές και το πολιτικό προσωπικό τους ισχυρίζονται ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι απαραίτητες και γίνονται –με πόνο ψυχής είναι η αλήθεια– για να σωθούν τα ασφαλιστικά ταμεία…

Τι μπορούμε να κάνουμε ενάντια στην άγρια επίθεση που δεχόμαστε;

Για αρχή ας κάνουμε τα βασικά, αυτά που κάποτε ήταν αυτονόητα:

  • Διεκδικούμε την άμεση αύξηση των μισθών και των συντάξεών μας· επίδομα ανεργίας για όλους, δίχως προϋποθέσεις· διεκδικούμε ένσημα για όσες ώρες δουλεύουμε· πληρωνόμαστε κανονικά τις υπερωρίες μας!
  • Δεν χρησιμοποιούμε τη γλώσσα των αφεντικών, αναπαράγοντας τη λογική που στρέφει τους «παλιούς» ασφαλισμένους ενάντια στους «νέους», τους «χαμηλοσυνταξιούχους» ενάντια στα «ρετιρέ», τους έλληνες προλετάριους ενάντια στους ξένους!

Ενάντια στην μίζερη και αποτυχημένη ρητορική των «μικρών νικών»·

Ενάντια στην αντιμετώπιση (και) του ασφαλιστικού ως «άλλο ένα κλαδικό ζήτημα»

Γενικευμένη επίθεση ενάντια στο κεφάλαιο & το κράτος του!

Συνέλευση Εργαζομένων-Ανέργων της Πλατείας Συντάγματος

 

Κουφάλες Συριζαίοι και Δεξιοί, στρατόμπατσοι της ΑΝ.ΕΛ.  και λοιπά ξοφλημένα κόμματα

Κάτω τα κουλά σας από τη σύνταξη του παππού και της γιαγιάς!

Όσο για μας:

Δεν πρόκειται να γίνουμε «επενδυτές»
ατομικών λογαριασμών σύνταξης

Εκδήλωση-συζήτηση ενάντια στο επερχόμενο νομοσχέδιο της αριστεράς του κεφαλαίου, με αφορμή την επανέκδοση της μπροσούρας «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν».

  • Πώς και γιατί δημιουργήθηκε πριν από έναν αιώνα το κοινωνικό κράτος και το αναδιανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης;
  • Γιατί έφτασε σε κρίση και γιατί την πλήρωσαν κυρίως οι γυναίκες;
  • Τι είναι το ατομικιστικό/ανταποδοτικό σύστημα νοητής κεφαλαιοποίησης των συντάξεων που εισάγει σήμερα το κράτος;
  • Πώς η επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων και η αυτοϋποτίμηση της εργατικής τάξης βοήθησε να απαξιωθούν τα ασφαλιστικά ταμεία;
  • Γιατί ο συνδικαλισμός δεν μπορεί να αποτρέψει το σφαγιασμό των συντάξεων;

Αυτά και άλλα πολλά:

το Σάββατο 23 Γενάρη 2016, ώρα: 7:00μμ

Συνδιοργάνωση με την Υπόγεια Σήραγγα,
στον χώρο αλληλεγγύης και δράσης «Το Υπόστεγο»
(25ης Μαρτίου 38, Αργυρούπολη)

 

 

Λήψη σε μορφή pdf