Αλλαγή τοποθεσίας εκδήλωσης-συζήτησης ενάντια στο επερχόμενο ασφαλιστικό νομοσχέδιο της αριστεράς του κεφαλαίου

Η Κοσμητεία της Σχολής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών μπλόκαρε τελευταία στιγμή την διοργάνωση της εκδήλωσης-συζήτησης ενάντια στο επερχόμενο ασφαλιστικό νομοσχέδιο της αριστεράς του κεφαλαίου στη Νομική και για αυτόν τον λόγο η εκδήλωση μεταφέρεται Αιόλου 42-44, Δεύτερος όροφος, Αίθουσα 4, Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης, 17.00

E​κδήλωση – συζήτηση ενάντια στο επερχόμενο ασφαλιστικό νομοσχέδιο της αριστεράς του κεφαλαίου – Νομική 29/1/2016

afisa_asfalistiko_nomiki

Γιατί (ούτε) το ασφαλιστικό δεν είναι «άλλο ένα κλαδικό ζήτημα»…

Δεν πάνε πολλά χρόνια –για να μην πούμε μήνες– από τότε που η αριστερά του κεφαλαίου –η ίδια αριστερά που σήμερα, σαν έτοιμη από καιρό, ετοιμάζεται να δώσει τη χαριστική βολή στο αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα– μας το παρουσίαζε σαν υπέρτατη «κατάκτηση του εργατικού κινήματος», σαν «στυλοβάτη του κράτους δικαίου» και έκραζε τους δεξιο-πασόκους που ήθελαν να το διαλύσουν. H αλήθεια είναι ότι το κρατικό/κλαδικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης δεν ήταν ποτέ «υπέρτατη κατάκτηση» της εργατικής τάξης. Η εγγύηση του ότι δεν θα πεθάνεις από αρρώστεια ή πείνα όταν γεράσεις ή όταν μείνεις άνεργος ήταν ουσιαστικά ασφάλιση των αφεντικών. Αναγκάστηκαν να την παράσχουν όλα τα πολιτικά κόμματα του κεφαλαίου σε μια εποχή που το εργατικό κίνημα διεκδικούσε αυξήσεις μισθών και, ακόμα παραπέρα, είχε φτάσει να απειλήσει την εξουσία του.

Με άλλα λόγια η κοινωνική ασφάλιση είναι μια από τις (αντιφατικές) λειτουργίες του καπιταλιστικού κράτους που αποσκοπούν στη διευρυμένη αναπαραγωγή της εργασιακής δύναμης, του μόνου καπιταλιστικού εμπορεύματος που η κατανάλωσή του παράγει νέα αξία. Από την οπτική του συνολικού-κοινωνικού κεφαλαίου, επομένως, δεν αφορά απλώς τον άλφα ή τον βήτα κλάδο, αλλά το σύνολο της εργατικής τάξης, η οποία και πρέπει να αναπαραχθεί και να ενσωματωθεί στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, ως μεταβλητό κεφάλαιο βέβαια.

Αν είναι έτσι, τότε γιατί διαλύουν το αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα; Και πώς το πετυχαίνουν;

Η απάντηση βρίσκεται στην ίδια την κρίση του συστήματος που είναι μια κρίση των ταξικών σχέσεων. Στην προσπάθειά του να επιλύσει την κρίση, αναδιαρθρώνοντας τις ταξικές σχέσεις, το καπιταλιστικό κράτος χρησιμοποίησε τις διαιρέσεις που το ίδιο το κρατικό/κλαδικό αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα είχε δημιουργήσει μέσα στην εργατική τάξη. Η μέθοδος που συστηματικά χρησιμοποίησαν λοιπόν τα αφεντικά σε μια μακρόχρονη πρώτη φάση ήταν να διαιρέσουν περαιτέρω ένα ήδη διαιρεμένο, μέσω των διαφορετικών κλαδικών φορέων ασφάλισης, προλεταριάτο χωρίζοντάς το σε διαφορετικές κατηγορίες ασφάλισης (πχ. «παλιοί» ασφαλισμένοι πριν το 1982, ασφαλισμένοι μεταξύ 1983 και 1993, «νέοι ασφαλισμένοι» μετά το 1993, ασφαλισμενοι μεταξύ 1993 και 2010 κλπ.). Εφαρμόζοντας μια τακτική μακροχρόνιου πολέμου φθοράς, με τη σιωπηρή συγκατάθεση αν όχι συνεργασία των συνδικαλιστών, κατόρθωσαν να προχωρήσουν στη μία ή την άλλη μερική μεταρρύθμιση που χτυπούσε τα δικαιώματα της μίας ή της άλλης κατηγορίας ασφαλισμένων, δίχως για χρόνια να υπάρξει συλλογική αντίδραση της τάξης μας. Ο τελικός σκοπός τους ήταν σε μια δεύτερη φάση, σήμερα, να ενοποιήσουν προς τα κάτω τα «ασφαλιστικά δικαιώματα», δηλ. τον έμμεσο μισθό ΟΛΩΝ των προλετάριων.

Ενώ, λοιπόν, τα αφεντικά αντιμετώπιζαν κι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν το ζήτημα της κοινωνικής ασφάλισης έχοντας κατά νου μια συνολική στρατηγική (άσχετα εάν για λόγους τακτικής επιλέγουν συγκυριακά να επιτεθούν στην μία ή την άλλη κατηγορία εργαζομένων και συνταξιούχων), το προλεταριάτο δεν μπόρεσε να αντιδράσει με συλλογικούς όρους και με μια αντίστοιχη συνολική στρατηγική. Αντίθετα, παρέμεινε δέσμιο μιας σειράς –απαραίτητων για την ανεμπόδιστη αναπαραγωγή των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων και την αέναη συσσώρευση επαυξημένης αξίας– διαμεσολαβήσεων στους χώρους παραγωγής και αναπαραγωγής.  Έτσι δεν μπόρεσε αφενός να υπερβεί τις μυστικοποιημένες μορφές εμφάνισης των δεδομένων κοινωνικών σχέσεων, αφετέρου να δώσει μια ικανοποιητική συλλογική απάντηση στην επίθεση που δέχεται ο άμεσος κι έμμεσος μισθός τα τελευταία χρόνια.

Σήμερα, ύστερα από 25 χρόνια επίμονης εφαρμογής της παραπάνω πολιτικής του «διαίρει (το προλεταριάτο) και βασίλευε», μέσω της οποία η τάξη μας σταδιακά αποδυναμώθηκε, υπάρχουν συνδικαλιστές και εργαζόμενοι που (κάνουν πως) δεν καταλαβαίνουν· που (κάνουν πως) δεν έμαθαν τίποτα από τις απανωτές ήττες, τη διαρκή επιδείνωση των «ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων» και τη διαρκή επίθεση στις συντάξεις· που επιμένουν να παρουσιάζουν την επερχόμενη αντιασφαλιστική καταιγίδα ως «άλλο ένα κλαδικό ζήτημα», που αφορά την άλφα ή βήτα κατηγορία εργαζομένων, το άλφα ή βήτα «ασφαλιστικό ταμείο». Παράλληλα, εμείς οι ίδιοι, επιτρέποντας την αυτοϋποτίμηση μας χρόνια ολόκληρα τώρα, με το να εργαζόμαστε (μερικώς ή ολικώς) ανασφάλιστοι, ακολουθώντας ατομικές στρατηγικές επιβίωσης, στρώσαμε το δρόμο στα αφεντικά για να  την πέσουν σήμερα ακόμη πιο άγρια στον άμεσο και στον έμμεσο μισθό μας.

Τι περιλαμβάνει η επίθεση που ήδη έχει δεχθεί ο έμμεσος μισθός μας από την αριστερά του κεφαλαίου;

«Δεν έχω λόγο να ανησυχώ. Η επόμενη κυβέρνηση, που όπως φαίνεται θα είναι η κυβέρνηση της Αριστεράς, θα μπορεί να περάσει πιο εύκολα τα μέτρα»
Ανώνυμος επικεφαλής της Τρόικας, κατά τη διάρκεια της 5ης αξιολόγησης (άνοιξη του 2014),
Εφημερίδα Το Βήμα, 10 Ιανουαρίου 2016

 

Η μνημονιακή κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ακριβώς όπως «προέβλεψε» το στέλεχος της Τρόικας, προχωρά ακάθεκτη στην πιο άγρια μέχρι τις ημέρες μας μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος, έχοντας ήδη δείξει τα δόντια της με μια σειρά απανωτών αντιασφαλιστικών νόμων (βλ. ψήφιση «προαπαιτούμενων» τον Ιούλιο και του «3ου Μνημονίου» τον Αύγουστο), οι οποίοι (μεταξύ άλλων) επέβαλαν:

  • Τη συνολική μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 2,5-3 δισ. ευρώ την περίοδο 2015-2016 και κατά 4 δισ. ευρώ μέχρι το 2018, ώστε η συνολική δαπάνη να φτάσει τα 8,6 δισ. σε ετήσια βάση (έναντι 21 δισ. το 2011 και 15 δισ. το 2012) και να διατηρηθεί σε αυτά τα επίπεδα έως το τέλος του 2021. Ο προϋπολογισμός του 2016 ξεκάθαρα προβλέπει νέα μείωση κατά 1,85 δισ. ευρώ στις κρατικές δαπάνες κοινωνικής ασφάλισης με αποτέλεσμα τα ελλείμματα κατά το τρέχον έτος σε ΙΚΑ, ΟΑΕΕ και ΟΓΑ να υπολογίζονται σε 3 δισ. ευρώ, όταν ταυτόχρονα προβλέπει αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων –οι δανειστές μιλώντας εξ ονόματος των ντόπιων καπιταλιστών αρνούνται να συζητήσουν το ενδεχόμενο αύξησης των εργοδοτικών εισφορών– και αύξηση των δαπανών για την αποπληρωμή τόκων σε 5,93 δισ. ευρώ (από 5,83 δισ. ευρώ το 2105).
  • Την παράταση του εργάσιμου βίου μας, στην παράταση δηλαδή της περιόδου εκμετάλλευσης της εργασίας μας από τους καπιταλιστές, μέσω της θέσπισης υψηλότερων ηλικιακών ορίων για τη συνταξιοδότηση (βλ. 62ο έτος της ηλικίας με 40 έτη εργασίας ή 12.000 ημέρες ασφάλισης και 67ο έτος της ηλικίας με 15 έτη εργασίας ή 4.500 ημέρες ασφάλισης). Για ορισμένες κατηγορίες ασφαλισμένων τα νέα συνταξιοδοτικά όρια συνεπάγονται παράταση του εργάσιμου βίου τους από 5 έως ακόμη και κατά …17 έτη.
  • Την μείωση του ύψους των πρόωρων συντάξεων, μέσω της αύξησης της θεσμοθετημένης «ποινής» κατά συνολικά 10% στην ήδη υφιστάμενη ποινή 6% ανά έτος μέχρι τη συμπλήρωση του διαμορφούμενου, κατά περίπτωση, προβλεπόμενου νέου ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης. Το μέτρο αυτό ήταν αποκλειστική ιδέα του Σύριζα και όχι των δανειστών.
  • Την περαιτέρω μετακύλιση του κόστους υγειονομικής περίθαλψης στις πλάτες των εργαζομένων και συνταξιούχων, μέσω της αύξησης των σχετικών εισφορών από το 4% στο 6% επί των ακαθάριστων κύριων συντάξεων, ενώ επιπλέον επιβλήθηκε κράτηση 6% στις καταβαλλόμενες επικουρικές. Και αυτό το μέτρο αυτό το πρότεινε ο Σύριζα και όχι οι δανειστές, ενώ ας σημειωθεί ότι το μεσοσταθμικό ποσοστό της συμμετοχής των ασφαλισμένων στις δαπάνες υγείας έχει υπερδιπλασιαστεί φτάνοντας το 28% (Αύγουστος 2014) από 13% που ήταν αρχές του 2012, μέσω του νόμου 4025/2011, όταν το διάστημα 2009-2014 κράτος και ασφαλιστικά ταμεία έχουν μειώσει τις φαρμακευτικές δαπάνες τους κατά 60%.
  • Την κατάργηση όλων των εξαιρέσεων χρηματοδότησης των φορέων ασφάλισης από τον κρατικό προϋπολογισμό, καθώς και στην κατάργηση μιας σειράς φόρων προς τρίτους, μέσω των οποίων χρηματοδοτούνταν ασφαλιστικά ταμεία, μειώνοντας εκ νέου τα (μειωμένα όπως ήδη είδαμε) έσοδά τους.
  • Την μείωση της κατώτερης σύνταξης του ΙΚΑ από 486 σε 393 ευρώ για τους πρωτοασφαλισμένους μετά το 2011 σύμφωνα με την εγκύκλιο Α.Π.Φ.80000/οικ. 36954/125.

Τι προβλέπει το νέο αντιΑσφαλιστικό Νομοσχέδιο που «διαπραγματεύεται»  η αριστερά του κεφαλαίου με τους δανειστές του ελληνικού κράτους;

Το προσχέδιο του νέου νομοσχεδίου, που σφραγίζει τη νέα επίθεση εις βάρος όλων των συνταξιούχων και όλων των εργαζομένων, στο όνομα, άκου με τι θράσος μιλάνε τα καθάρματα, της «αρχής της ισότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης» και των «άδειων ταμείων», των ταμείων που οι ίδιοι άδειασαν και δεν φρόντισαν να ξαναγεμίσουν (βλ. αύξηση των μισθών, αντιμετώπιση ανασφάλιστης εργασίας και της πολύ υψηλής ανεργίας), προβλέπει:

  • Τη διοικητική και οργανωτική ενοποίηση όλων των ταμείων ασφάλισης σε ένα Εθνικό Φορέα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΦΚΑ) με κοινούς κανόνες ασφάλισης/συνταξιοδότησης για όλους τους συνταξιούχους, παλιούς, νέους και μελλοντικούς, σύμφωνα με όσα ισχύουν στο ΙΚΑ (ασφαλιστικές εισφορές 20%). Αυτό συνεπάγεται ακραίες αυξήσεις στις εισφορές των ασφαλισμένων σε ΟΓΑ και ΟΑΕΕ/ΕΤΑΑ (βλ. παρακάτω).
  • Την ενοποίηση όλων των επικουρικών ταμείων σε ένα, στο οποίο θα εφαρμοστεί η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος με άλλο όνομα (ρήτρα βιωσιμότητας), μέσω της οποία θα γίνονται αυτόματες περικοπές στις επικουρικές συντάξεις βάσει της κεφαλαιακής επάρκειας του ενοποιημένου ταμείου επικουρικής ασφάλισης.
  • Την καταβολή εθνικής σύνταξης την οποία θα εγγυάται και θα καταβάλλει το κράτος, μέσω της εθνικής φορολογίας (δηλαδή κατά βάση μέσω της αναδιανομής των χρημάτων της εργατικής τάξης). Το ύψος της θα είναι της πλάκας, μόλις 384 ευρώ και θα δίνεται ως προνοιακού τύπου επίδομα σε όλους όσοι συμπληρώσουν τουλάχιστον 15 έτη ασφάλισης, ενώ ενδέχεται να εισαχθούν εισοδηματικά (πχ. ανάλογα με το ύψος της αναλογικής σύνταξης, βλ. παρακάτω) και περιουσιακά κριτήρια για τον τελικό καθορισμό της.
  • Τη χορήγηση ανταποδοτικής (αναλογικής) σύνταξης, βάσει των ατομικών εισφορών του κάθε ασφαλισμένου στο σύνολο του εργάσιμου βίου του, δίχως όμως να υπολογίζονται τα επιδόματα αδείας και τα δώρα εορτών (για τα οποία οι εργαζόμενοι κατά τα άλλα πλήρωναν κανονικά εισφορές…), με αποτέλεσμα το συντάξιμο ποσό για κάθε συνταξιούχο να συμπιέζεται κι άλλο προς τα κάτω. Με άλλα λόγια προβλέπεται η ακόμη στενότερη σύνδεση μεταξύ ατομικών εισφορών και τελικών ατομικών συνταξιοδοτικών παροχών, σύμφωνα με το σύστημα νοητής κεφαλαιοποίησης, στο δρόμο που χάραξαν οι νόμοι 3863 και 3865/2010 (οι λεγόμενοι και «νόμοι Λοβέρδου»).
  • Την καθιέρωση ανώτατων ορίων αναπλήρωσης, ακόμη και κάτω από το 50% (έναντι 65-75% σήμερα). Μάλιστα το ποσοστό αναπλήρωσης κατά τα φαινόμενα θα είναι κλιμακωτό, άρα ακόμη πιο μικρό για τις υψηλότερες αναλογικές συντάξεις. Όσον αφορά ειδικά τις επικουρικές συντάξεις το ποσοστό θα πέσει ακόμη και στο 18% για 40 έτη ασφάλισης (ενώ σήμερα οι επικουρικές συντάξεις αντιστοιχούν στο 45-50% της κύριας). Τα μειωμένα ποσοστά αναπλήρωσης, σε συνδυασμό με τα μειωμένα συντάξιμα ποσά που θα προκύψουν από τον υπολογισμό των ατομικών εισφορών του κάθε εργαζομένου στο σύνολο του εργάσιμου βίου του, θα οδηγήσουν σε ακόμη πιο χαμηλές νέες συντάξεις. Έτσι το ύψος της μέσης σύνταξης που στις μέρες μας έχει πέσει στα 800-850 ευρώ (από 1.500 ευρώ το 2009) αναμένεται να μειωθεί και άλλο και να κυμανθεί περίπου στα 600 ευρώ.
  • Την εισαγωγή ρήτρας προσαρμογής, που θα καθορίζει το τελικό ύψος τόσο της βασικής όσο και της αναλογικής σύνταξης. Η ρήτρα αυτή θα συνδέεται με τις μεταβολές στο προσδόκιμο όριο ζωής, το ΑΕΠ, τα επίπεδα της μισθωτής απασχόλησης ή και τον Δείκτη Τιμών Καταναλωτή. Άρα οι συντάξεις θα μειώνονται αυτόματα εάν το προσδόκιμο ζωής και η ανεργία αυξηθεί ή το ΑΕΠ συνεχίσει να μειώνεται…
  • Τον επαναϋπολογισμό, δηλαδή τη μείωση των ήδη καταβαλλόμενων 2,7 εκατ. συντάξεων βάσει ενός συντελεστή που θα εξαρτάται από το καθεαυτό ύψος της καταβαλλόμενης σύνταξης, την ηλικία συνταξιοδότησης, τα έτη ασφάλισης, το ύψος των καταβαλλόμενων εισφορών και τα (νέα) ποσοστά αναπλήρωσης. Με αυτόν τον έμμεσο τρόπο παρακάμπτεται και ο σκόπελος των δικαστικών αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας, σύμφωνα με τις οποίες οι μειώσεις που επιβλήθηκαν το 2012 στις κύριες και επικουρικές συντάξεις του ιδιωτικού τομέα κρίθηκαν ως αντισυνταγματικές, καθώς οι μειώσεις αυτές επανανονιμοποιούνται και εφαρμόζονται διά της πλαγίας οδού.
  • Τη σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ αρχικά στο «πλουσιότερο» –εδώ γελάμε– 20% των δικαιούχων (υπολογίζεται ότι άμεσα πλήττονται περίπου 60.000-70.000 «προνομιούχοι» χαμηλοσυνταξιούχοι) μέχρι και την τελική κατάργησή του την 1η/1/2020.
  • Την μείωση των αναπηρικών συντάξεων, καθώς η βασική σύνταξη θα δίδεται μόνο σε όσους έχουν ποσοστό αναπηρίας 80% και άνω, ενώ σε αντίθετη περίπτωση θα κατάβαλεται μόλις το 50-70% αυτής.
  • Τη νέα μείωση των εφάπαξ κατά 10%. Ας σημειώσουμε ότι είχαν προηγηθεί χοντρές μειώσεις στα εφάπαξ μέσω του νόμου 4024/11 και της υπουργικής απόφασης Αριθ. Φ.80000/1093/26 το 2014. Ας μην ξεχνάμε ότι οι καπιταλιστές θεωρούν το θεσμό τόσο του εφάπαξ όσο και της επικουρικής ασφάλισης ως «αναχρονισμό» και σταδιακά απεργάζονται την ολοκληρωτική κατάργησή τους.
  • Την εισαγωγή ανώτατου ορίου στις καταβαλλόμενες (καθαρές) συντάξεις (2.304 ευρώ στην κύρια και 3.072 ευρώ στις πολλαπλές).

Όσον αφορά τους ασφαλισμένους του ΟΓΑ και του ΟΑΕΕ/ΕΤΑΑ, το νέο νομοσχέδιο προβλέπει:

  • Την μείωση της βασικής σύνταξης ΟΓΑ κατά 4% και την αύξηση των εισφορών στο 10% φέτος (από 7%), ούτως ώστε το 2019 τελικά αυτές να φτάσουν στο 20% του φορολογητέου εισοδήματος, όπως και στους υπόλοιπους ασφαλισμένους του ΕΦΚΑ. Στο ποσό αυτό πρέπει να προσθέσουμε και εισφορές ύψους 6,95% για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη (σύνολο εισφορών 26,95% του φορολογητέου εισοδήματος. Το κατώτατο ασφαλιστέο εισόδημα θα υπολογίζεται βάσει του 80% του εκάστοτε προβλεπόμενου κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού άνω των 25 ετών (βλ. 469 ευρώ). Δηλαδή οι ελάχιστες εισφορές υπολογίζονται σε 126 ευρώ/μήνα.
  • Την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών των ελεύθερων επαγγελματιών στο 38,5% (20% για την κύρια σύνταξη, 7,5% για την επικουρική, 6,95% για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και 4% για το εφάπαξ) του καθαρού εισοδήματος. Η μηνιαία ασφαλιστική εισφορά δεν δύναται να υπολείπεται του 20% του εκάστοτε προβλεπόμενου κατώτατου βασικού μισθού άγαμου μισθωτού άνω των 25 ετών (117 ευρώ). Στην παραπάνω επιβάρυνση πρέπει να συνυπολογιστεί το κόστος της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, ο φόρος εισοδήματος, η προκαταβολή φόρου, το τέλος επιτηδεύματος και η έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης, σε ένα κατάλογο δίχως τέλος…

Με αυτά και με αυτά αναμένονται μεσοσταθμικές μειώσεις στους νέους συνταξιούχους από 15-30% – τις μεγαλύτερες μειώσεις αναμένεται να υποστούν μισθωτοί και ελεύθεροι επαγγελματίες με παραπάνω από 20 έτη ασφάλισης, ειδικά όσοι/ες πλησιάζουν στην 35ετία. Ας σημειωθεί ότι οι περικοπές των συντάξεων (ύψους 23,5 δισ. ευρώ μόνο την περίοδο 2014-2015, ενώ την περίοδο 2015-2018 αναμένονται νέες περικοπές ύψους 6,5-7 δισ. ευρώ) δεν χρησιμοποιούνται για να αυξηθούν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων και άρα για να βελτιωθεί η κεφαλαιακή τους βάση. Τα χρήματα αυτά δεσμεύονται σε ειδικό λογαριασμό, μέσω του οποίου χρηματοδοτούνται απευθείας οι τσέπες των δανειστών! Κατά τα άλλα, οι ντόπιοι καπιταλιστές και το πολιτικό προσωπικό τους ισχυρίζονται ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι απαραίτητες και γίνονται –με πόνο ψυχής είναι η αλήθεια– για να σωθούν τα ασφαλιστικά ταμεία…

Τι μπορούμε να κάνουμε ενάντια στην άγρια επίθεση που δεχόμαστε;

Για αρχή ας κάνουμε τα βασικά, αυτά που κάποτε ήταν αυτονόητα:

  • Διεκδικούμε την άμεση αύξηση των μισθών και των συντάξεών μας· επίδομα ανεργίας για όλους, δίχως προϋποθέσεις· διεκδικούμε ένσημα για όσες ώρες δουλεύουμε· πληρωνόμαστε κανονικά τις υπερωρίες μας!
  • Δεν χρησιμοποιούμε τη γλώσσα των αφεντικών, αναπαράγοντας τη λογική που στρέφει τους «παλιούς» ασφαλισμένους ενάντια στους «νέους», τους «χαμηλοσυνταξιούχους» ενάντια στα «ρετιρέ», τους έλληνες προλετάριους ενάντια στους ξένους!

Ενάντια στην μίζερη και αποτυχημένη ρητορική των «μικρών νικών»·

Ενάντια στην αντιμετώπιση (και) του ασφαλιστικού ως «άλλο ένα κλαδικό ζήτημα»

Γενικευμένη επίθεση ενάντια στο κεφάλαιο & το κράτος του!

Συνέλευση Εργαζομένων-Ανέργων της Πλατείας Συντάγματος

 

Κουφάλες Συριζαίοι και Δεξιοί, στρατόμπατσοι της ΑΝ.ΕΛ.  και λοιπά ξοφλημένα κόμματα

Κάτω τα κουλά σας από τη σύνταξη του παππού και της γιαγιάς!

Όσο για μας:

Δεν πρόκειται να γίνουμε «επενδυτές»
ατομικών λογαριασμών σύνταξης

Εκδήλωση-συζήτηση ενάντια στο επερχόμενο νομοσχέδιο της αριστεράς του κεφαλαίου, με αφορμή την επανέκδοση της μπροσούρας «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν».

  • Πώς και γιατί δημιουργήθηκε πριν από έναν αιώνα το κοινωνικό κράτος και το αναδιανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης;
  • Γιατί έφτασε σε κρίση και γιατί την πλήρωσαν κυρίως οι γυναίκες;
  • Τι είναι το ατομικιστικό/ανταποδοτικό σύστημα νοητής κεφαλαιοποίησης των συντάξεων που εισάγει σήμερα το κράτος;
  • Πώς η επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων και η αυτοϋποτίμηση της εργατικής τάξης βοήθησε να απαξιωθούν τα ασφαλιστικά ταμεία;
  • Γιατί ο συνδικαλισμός δεν μπορεί να αποτρέψει το σφαγιασμό των συντάξεων;

Αυτά και άλλα πολλά:

το Σάββατο 23 Γενάρη 2016, ώρα: 7:00μμ

Συνδιοργάνωση με την Υπόγεια Σήραγγα,
στον χώρο αλληλεγγύης και δράσης «Το Υπόστεγο»
(25ης Μαρτίου 38, Αργυρούπολη)

 

 

Λήψη σε μορφή pdf

Συζήτηση ενάντια στο επερχόμενο ασφαλιστικό νομοσχέδιο της αριστεράς του κεφαλαίου 23/1/2016 – Υπόστεγο, 25ης Μαρτίου 38 – Αργυρούπολη στις 19:00

ypostego1

Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν

Η Ομάδα Εργασίας για το Ασφαλιστικό της Συνέλευσης Εργαζόμενων-Ανέργων της Πλατείας Συντάγματος προχώρησε στην επανέκδοση της μπροσούρας «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» της Ομάδας ενάντια στον εκβιασμό της μισθωτής εργασίας. Η νέα έκδοση περιέχει πλήθος συμπληρωματικού υλικού, καλύπτοντας συν τοις άλλοις τις αντιασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις της περιόδου 2008-2015.

mprosta

Περιεχόμενα

5, Αντί προλόγου.

9, Για τις απαρχές του κοινωνικού κράτους.

21, Η “χρυσή εποχή” του κοινωνικού κράτους.

39, “Παγκοσμιοποίηση”, πολιτική του χρήματος και αναδιάρθρωση των δημόσιων δαπανών.

51, Η κοινωνική πολιτική στο ελληνικό κράτος από τα μέσα του 19ου αιώνα ως το 1940.

63, Μορφές και κρίση της κοινωνικής αναπαραγωγής στη μεταπολεμική Ελλάδα.

80, 1000+1 νόμοι και πρακτικές για τη μετατροπή του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης σε ατομικοποιημένο και ανταποδοτικό

140, Αντί επιλόγου.

143, Παράρτημα.

—————————————————-

 

Aντί προλόγου

Το κείμενο που κρατάτε στα χέρια σας είναι, στο μεγαλύτερό του μέρος, προϊόν συζητήσεων στο εσωτερικό μιας μικρής προλεταριακής ομάδας που το 2001, εν όψει της κατάθεσης του νομοσχεδίου Γιαννίτση για το ασφαλιστικό, αποφάσισε να ξεκινήσει μια προσπάθεια κατανόησης της επίθεσης που δέχεται όλη η εργατική τάξη (μισθωτή και άμισθη) στο επίπεδο του «κοινωνικού μισθού» (συντάξεις, υγεία,κοινωνικά επιδόματα κτλ). Αν και δεν ήταν η πρώτη φορά που το καπιταλιστικό κράτος μας την έπεφτε χοντρά (τα τελευταία 25 χρόνια πολλές φορές έχουμε αναγκαστεί να οργανώσουμε μαζί με χιλιάδες άλλους προλετάριους την άμυνα και την αντεπίθεσή μας), εν τούτοις ήταν η πρώτη φορά που η λεγόμενη «μεταρρύθμισητου ασφαλιστικού» μας έφερνε αντιμέτωπους με την επιτακτική ανάγκη να καταλάβουμε τι στο διάολο είναι αυτό το περίφημο «κοινωνικό κράτος» που θέλει να μας βάλει να δουλεύουμε περισσότερα χρόνια και να εισπράττουμε λιγότερα φράγκα. Το κείμενο ολοκληρώθηκε και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά λίγο πριν τη ψήφιση του «νόμου Ρέππα» το 2002. Επανεκδόθηκε το Μάρτη του 2008 εν όψει του «νόμου Πετραλιά», γι’ αυτό και οι αναφορές στα δημοσιεύματα της εποχής, αρκετές από τις οποίες διατηρήθηκαν και στην παρούσα έκδοση. Εδώ και μερικούς μήνες, σαν έτοιμη από καιρό, η κυβέρνηση του Σύριζα επεξεργάστηκε άλλη μια «μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού» που οι λεπτομέρειές της αναλύονται στο τελευταίο κεφάλαιο της μπροσούρας. Ως έμπρακτη συμβολή στο νέο κίνημα που αναπτύσσεται ενάντια στα σχέδια του καπιταλιστικού κράτους επανεκδίδουμε για τρίτη φορά επαυξημένη αυτήν την εργασία και τη διανέμουμε, όπως και τότε, στις εργατικές εκδηλώσεις, συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις.

Αντίθετα με το τι λέγεται εδώ, ο περισσότερος κόσμος έχει την ψευδαίσθηση ότι το κράτος είναι μια αυτοδύναμη πολιτική οντότητα που μπορεί να αυτονομηθεί από την «οικονομία». Παρατηρούμε από τις καθημερινές κουβέντες στη δουλειά, τη γειτονιά, την οικογένεια, ότι οι περισσότεροι προλετάριοι, παρότι σκυλοβρίζουν τους πολιτικούς «που κοιτάνε μόνο την τσέπη τους» και βάζουν μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σ’ «εμάς» και «αυτούς», εντούτοις εξακολουθούν να πιστεύουν ότι το κράτος είναι «ένα αναγκαίο κακό» γιατί χρειάζεται «να υπάρχει μια τάξη» σε μια κοινωνία όπου «ο καθένας κοιτάει το ατομικό του συμφέρον». Καθώς μάλιστα η εθνική ταυτότητα θεωρείται ένα «φυσικό» γεγονός, συχνά οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από το ποιο πολιτικό κόμμα ή ποια κυβέρνηση «δείχνει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για το λαό» (τον ελληνικό λαό στην περίπτωσή μας).

Σ’ αυτή την μπροσούρα θα προσπαθήσουμε ν’ αποδείξουμε ότι το κράτος δεν είναι ένα υποκείμενο με δυνατότητα αυτόβουλης διαμόρφωσης της πολιτικής του. Δε στέκεται έξω και πάνω από την κοινωνία, έξω και πάνω από την οικονομία, ασκώντας πολιτική κατά βούληση υπέρ των αφεντικών ή υπέρ των εργατών.

Όλες οι πολιτικές θεωρίες μέχρι σήμερα έχουν συσκοτίσει τη συζήτηση γύρω από τη φύση του κράτους. Το κράτος δεν είναι «ουδέτερο» όπως πιστεύουν οι φιλελεύθεροι δημοκράτες· δεν είναι όργανο της κυρίαρχης τάξης όπως πιστεύουν οι μαρξιστές-λενινιστές (δεν είναι το «κόμμα των αφεντικών», όπως και δεν μπορεί να γίνει «κόμμα των εργατών» – το «εργατικό κράτος» ήταν, σε άλλες εποχές, ένα θεωρητικό τερατούργημα των μπολσεβίκων) δεν είναι ο υπεριστορικός δολοπλόκος και παντογνώστης Μεγάλος Αδελφός όπως νομίζουν οι αναρχικοί. Τέλος, το κράτος δεν είναι μια «δομή» που προκύπτει μονόπλευρα από τη λογική της εξουσίας ή από τη λογική του κεφαλαίου.

Το κράτος, στις διαφορετικές ιστορικές μορφές του, είναι προϊόν των ταξικών κοινωνιών. Σήμερα, στην καρδιά των ιδιαίτερων νομικών, διοικητικών, κατασταλτικών, πολιτικών, τεχνικών, κοινωνικών, ιδεολογικών και οικονομικών λειτουργιών του κράτους βρίσκεται η ανάγκη αναπαραγωγής της καπιταλιστικής κοινωνικής σχέσης. Το κράτος φροντίζει (π.χ. μέσω των προγραμμάτων επαγγελματικής και τεχνικής εκπαίδευσης, των υγειονομικών υπηρεσιών, των επιδοτήσεων στις επιχειρήσεις ή στους άνεργους κτλ) για τη συντήρηση και την αύξηση της ανταλλαξιμότητας και της αποδοτικότητας της εργασιακής δύναμης. Προστατεύει το «δικαίωμα» του εργάτη να πουλάει την εργασιακή του δύναμη και το «δικαίωμα» του καπιταλιστή να την αγοράζει και να την εκμεταλλεύεται. Φροντίζει για την «ελεύθερη» (στην πραγματικότητα καταναγκαστική) προσέλευση του εργάτη στην αγορά εργασίας ως πωλητή του δικού του εμπορεύματος, της εργασιακής του δύναμης. Έτσι εξασφαλίζει την κυριαρχία του κεφαλαίου ως κοινωνικής σχέσης όχι την προσωπική υποταγή ορισμένων προσώπων σε άλλα συγκεκριμένα πρόσωπα, αλλά την υποταγή των εργατών γενικά στο κεφάλαιο γενικά. Το κράτος, ως σύνολο λειτουργιών και μηχανισμών, δεν προστατεύει τον κάθε ένα ατομικό καπιταλιστή και την ιδιοκτησία του (αντίθετα, μπορεί κατά περιόδους να παίζει σημαντικό ρόλο στην ενίσχυση ορισμένων κεφαλαίων και στην καταστροφή άλλων), ούτε μπορεί να εξασφαλίσει σε κάθε εργάτη το «δικαίωμα στην εργασία»· προστατεύει το κεφάλαιο και την εργασιακή δύναμη εν γένει. Όμως το κράτος, επειδή είναι κατά βάση η πολιτική μορφή της καπιταλιστικής κοινωνίας, δεν είναι το αποτέλεσμα κάποιας γραμμικής ιστορικής εξέλιξης της διαδικασίας της αναπαραγωγής και της συσσώρευσης κεφαλαίου. Δεν είναι μόνο συλλογικός καπιταλιστής, πόσο μάλλον αυτόβουλος συλλογικός καπιταλιστής.

Καθώς το κεφάλαιο είναι μια ανταγωνιστική κοινωνική σχέση, η ίδια η διαδικασία της αναπαραγωγής του είναι μια συγκρουσιακή διαδικασία που δημιουργείται, διακόπτεται, καταστρέφεται, αναδημιουργείται ή μετασχηματίζεται από τη διαδικασία της ταξικής πάλης. Όλη η ως τα τώρα ιστορία της καπιταλιστικής ανάπτυξης είναι μια ιστορία διαρκών κρίσεων αναπαραγωγής του κεφαλαίου, καθώς η εργατική τάξη αποσυντίθεται και ανασυντίθεται μέσα στο διαρκή αγώνα που διεξάγει για να επιβάλει την ικανοποίηση των δικών της αναγκών εις βάρος των αναγκών των καπιταλιστών. Το κράτος είναι μια στιγμή αυτής της αναπαραγωγικής διαδικασίας άρα και στιγμή της ταξικής πάλης.

Όπως όμως οι εργάτες και οι καπιταλιστές δεν αντιμετωπίζουν άμεσα ο ένας τον άλλο ως τάξεις μέσα στις σχέσεις ανταλλαγής ή στην παραγωγή, έτσι δεν αντιμετωπίζουν άμεσα ο ένας τον άλλο ως τάξεις μέσα στο πεδίο του κράτους. Η πολιτική δύναμη της καπιταλιστικής τάξης οφείλεται στην ικανότητα της να παρουσιάζει το κράτος ως ένα αυτόνομο και ουδέτερο οργανισμό που λειτουργεί προς όφελος των συμφερόντων της «κοινωνίας των πολιτών» και του «έθνους»· οφείλεται στην υπαρκτή ταύτιση της αναπαραγωγής της καπιταλιστικής σχέσης με την αναπαραγωγή της κοινωνίας εν γένει. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω του τεχνητού διαχωρισμού της διανομής από την παραγωγή. Εδώ όμως έγκειται και η αδυναμία του καπιταλιστικού κράτους: η ιστορία του είναι μια ιστορία διαρκών κρίσεων νομιμοποίησης, καθώς έρχεται αντιμέτωπο με τις απαιτήσεις αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου που προβάλλει η εργατική τάξη, απαιτήσεις που ποτέ δεν μπορεί να ικανοποιήσει επαρκώς. Από την άλλη, η αδυναμία της εργατικής τάξης έγκειται στον εγκλωβισμό των αγώνων της στο σύστημα της πολιτικής, κοινοβουλευτικής και συνδικαλιστικής αντιπροσώπευσης. Αυτή η μορφή αντιπροσώπευσης ενδυναμώνει τις υπάρχουσες διαιρέσεις εντός της εργατικής τάξης (διαιρέσεις που οφείλονται στον ανταγωνισμό των εργατών στην αγορά εργασίας και στην ιεραρχική οργάνωση της εργασιακής διαδικασίας), υποκαθιστά τις αυτοοργανωμένες προλεταριακές συλλογικότητες και επανενώνει τους εργάτες ως ιδιώτες–πολίτες. Απ’ τη σκοπιά λοιπόν που μας ενδιαφέρει το ζήτημα, η μορφή-κράτος είναι η ενσωμάτωση και η ήττα της αυτόνομης οργάνωσης και δράσης του προλεταριάτου στο σύνολο της καθημερινής ζωής.

Δείχνοντας στις επόμενες σελίδες την αντιφατική/συγκρουσιακή ιστορική πορείατης παραγωγής και αναπαραγωγής του κεφαλαίου ως κοινωνικής σχέσης, δείχνουμε επίσης τις ιστορικές ρίζες της αντιφατικής μας στάσης απέναντι στο κοινωνικό καπιταλιστικό κράτος (ποιος είναι αυτός που δεν έχει διεκδικήσει έναν κοινωνικό μισθό, με την ευρεία έννοια του όρου, και ταυτόχρονα δεν έχει εναντιωθεί στον κοινωνικό έλεγχο που τον συνοδεύει;). Δείχνουμε ακόμα γιατί η ήττα μας δεν μπορεί να είναι τίποτ’ άλλο από προσωρινή και τι θα χρειαστεί να κάνουμε για να ξεπεράσουμε τον κατακερματισμό των αγώνων και των εμπειριών μας.

Δεκέμβριος 2015
ΟΜΑΔΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΜΙΣΘΩΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
(Με τη συνδρομή της Ομάδας Εργασίας για το Ασφαλιστικό της Συνέλευσης Εργαζόμενων-Ανέργων της Πλατείας Συντάγματος)

 

 

Σημεία διάθεσης (προς το παρόν):

Αθήνα

Στέκια και καταλήψεις:

Αντίπερα όχθη (Σειρήνων & Άτλαντος, Παλαιό Φάληρο)

Ανάληψη (Πάρκο Ανάληψης, Βύρωνας)

Αυτοδιαχειριζόμενο Κυλικείο Νομικής

Αυτόνομο Στέκι (Ζ. Πηγής 97 & Ισαύρων)

Βανκούβερ Απαρτμάν (Μαυρομματαίων & Δεριγνύ 1)

Ελευθεριακό Στέκι “Πικροδάφνη”, Αγ. Βασιλείου και Π.Π.Γερμανού 22, Μπραχάμι

Κατάληψη Έπαυλης Κουβέλου (Διονύσου & Σόλωνος, Μαρούσι)

Μπερντές (Aράδου 55, πλατεία Κύπρου, Άνω Ιλίσια)

Στέκι ΑΣΟΕΕ

Στέκι Άνω-Κάτω Πατησίων (Νάξου 75 & Κρασσά)

Στέκι στο Παιδαγωγικό

Στέκι Παπασωτηρίου (Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου)

Στέκι Πολυτεχνείου (Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου)

Στρούγκα (Δεκελείας 116, Ν. Φιλαδέλφεια)

Χώρος Αλληλεγγύης και Δράσης «Υπόστεγο», 25ης Μαρτίου 38, Αργυρούπολη

Βιβλιοπωλεία:

Αλφειός (Χαρ. Τρικούπη 22)

Εκδόσεις των Συναδέλφων (Καλλιδρομίου 30)

Ελεύθερος Τύπος (Βαλτετσίου 53)

Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο (Θεμιστοκλέους 37)

Λοκομοτίβα (Μπόταση 7 & Σολωμού)

Ναυτίλος (Χαρ. Τρικούπη 28)

Περίπτερα:

Βαλτετσίου 50-52

Μάγος του Όουζ (Ναυαρίνου 17, έναντι Πάρκου Ναυαρίνου)

πλ. Εξαρχείων (στη γωνία Στουρνάρη & Σπ. Τρικούπη)

πλ. Κάνιγγος (στην αρχή της Ακαδημίας)

Πάτρα

Στέκια και καταλήψεις:

Αναρχικό-Αντιεξουσιαστικό Στέκι Άτακτον (Άστιγγος 100 & Κανακάρη Ρούφου)

Αυτοδιαχειριζόμενος χώρος ΑΝΑΤόΠΙΑ (Μητρ. Παρθενίου 16, στο τέρμα Aγ. νικολάου αριστερά)

Θεσσαλονίκη

Στέκια και καταλήψεις:

Μικρόπολις (Βενιζέλου & Βασ. Ηρακλείου 18)

Στέκι Άνω Πόλης (Πλατεία Κουλέ Καφέ)

Στέκι στη Μόδη

Στέκι στο Βιολογικό

Mundo Nuevo (Φιλίππου & Σιατίστης)

Sabot (Γκαρπολά 4, Μπιτ Παζάρ)

Terra Incognita (Ολύμπου 67 & Τ. Παπαεωργίου 2)

Βιβλιοπωλεία:

Ακυβέρνητες Πολιτείες (Αλ. Σβώλου 28)

Κεντρί (Δημ. Γούναρη 22)

Belleville (Φιλίππου 80-82)

Poeta (Αριστοτέλους 34, δίπλα στο εργατοϋπαλληλικό κέντρο)

Ιωάννινα

Στέκια και καταλήψεις:

Αυτοδιαχειριζόμενος Κοινωνικός Χώρος Ιωαννίνων (Πλατεία Νεομάρτυρα Ιωάννη 5, κάτω από το Δημοτικό Ωδείο)

Ελευθεριακό Εργαστήρι Fahrenheit 451 (Τσακάλωφ 20, Άλσος)

Βιβλιοπωλεία:

Αναγνώστης (Πυρσινέλα 11)

Δωδώνη (28ης Οκτωβρίου 25)

Ρέθυμνο

Χαλικούτι (Κατεχάκη 3, πεζόδρομος Φορτέτζα)

Ηράκλειο

Κατάληψη Ευαγγελισμού (Θεοτοκοπούλου 18)

Χανιά

Στέκι Μεταναστών (Χ»Μιχάλη Νταλιάνη 5, δίπλα στον μιναρέ)

Rosa Nera (Λοφός Καστέλι, παλιό λιμάνι)

Terrra Verde (Χ»Μιχάλη Νταλιάνη 5, Παλιά Πόλη)

 

Η μπροσούρα θα μοιράζεται και κατά τις δημόσιες εκδηλώσεις (πχ. μικροφωνικές) της Συνέλευσης και στις πορείες ενάντια στο νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο (ειδικά) και την αριστερά του κεφαλαίου (γενικά).

 

* Όσοι και όσες ενδιαφέρονται να διακινήσουν την μπροσούρα ας επικοινωνήσουν μαζί μας.
email: synel.syntagma@espiv.net

 

Εκδήλωση-Συζήτηση ενάντια στο επερχόμενο ασφαλιστικό νομοσχέδιο της αριστεράς του κεφαλαίου, Κυριακή 10/1, 18.00, Κατειλημμένη ΑΣΟΕΕ.

Με αφορμή την επανέκδοση της μπροσούρας “Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» της Ομάδας ενάντια στον εκβιασμό της μισθωτής εργασίας, η Συνέλευση Εργαζομένων-Ανέργων της Πλατείας Συντάγματος διοργανώνει εκδήλωση-συζήτηση ενάντια στο επερχόμενο ασφαλιστικό νομοσχέδιο της αριστεράς του κεφαλαίου.

– Πως και γιατί δημιουργήθηκε πριν από έναν αιώνα το κοινωνικό κράτος και το αναδιανεμητικό συστήμα κοινωνικής ασφάλισης;

– Γιατί έφτασε σε κρίση και γιατί την πλήρωσαν κυρίως οι γυναίκες;

– Τι είναι το ατομικιστικό / ανταποδοτικό σύστημα νοητής κεφαλαιοποίησης των συντάξεων που εισάγει σήμερα το κράτος;

– Πως η επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων και η αυτοϋποτίμηση της εργατικής τάξης βοήθησε να απαξιωθούν τα ασφαλιστικά ταμεία;

– Γιατί ο συνδικαλισμός δεν μπορεί να αποτρέψει τον σφαγιασμό των συντάξεων;

Αυτά και άλλα πολλά στην Κατειλημμένη ΑΣΟΕΕ, την Κυριακή 10 Γενάρη στις 18.00.

Συζήτηση ενάντια στο επερχόμενο ασφαλιστικό νομοσχέδιο της αριστεράς του κεφαλαίου, Σάββατο 9/1, 19.30 Αυτόνομο Στέκι

Με αφορμή την επανέκδοση της μπροσούρας «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν» της Ομάδας ενάντια στον εκβιασμό της μισθωτής εργασίας, η Συνέλευση Εργαζομένων-Ανέργων της Πλατείας Συντάγματος διοργανώνει συζήτηση ενάντια στο επερχόμενο ασφαλιστικό νομοσχέδιο της αριστεράς του κεφαλαίου.

– Πως και γιατί δημιουργήθηκε πριν από έναν αιώνα το κοινωνικό κράτος και το αναδιανεμητικό συστήμα κοινωνικής ασφάλισης;

– Γιατί έφτασε σε κρίση και γιατί την πλήρωσαν κυρίως οι γυναίκες;

– Τι είναι το ατομικιστικό / ανταποδοτικό σύστημα νοητής κεφαλαιοποίησης των συντάξεων που εισάγει σήμερα το κράτος;

– Πως η επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων και η αυτοϋποτίμηση της εργατικής τάξης βοήθησε να απαξιωθούν τα ασφαλιστικά ταμεία;

– Γιατί ο συνδικαλισμός δεν μπορεί να αποτρέψει τον σφαγιασμό των συντάξεων;

Αυτά και άλλα πολλά στο Αυτόνομο Στέκι, το Σάββατο 9 Γενάρη στις 19.30, Ζωοδόχου Πηγής 95-97 & Ισαύρων.

Θα ακολουθήσει μπαρ για την οικονομική ενίσχυση των εξόδων της μπροσούρας.

unnamed-50%